Σκαφάτοι γκαζοφονιάδες

Λες και  δεν μας έφταναν οι εγκλη­μα­τίες της ασφάλ­του, απο­κτή­σαμε και θαλασ­σι­νούς. To δυστύ­χημα της Αίγινας θέτει σοβαρά επί τάπητος τα στοι­χειώδη ερω­τή­ματα: Ποιοι είναι όλοι αυτοί οι χάροι που παρι­στά­νουν τους καπε­τα­νέ­ους στις ελλη­νι­κές θάλασ­σες, με τί είδους διπλώ­ματα, που τους τα χορή­γη­σαν ποιοι, υπό τον έλεγχο ή την επο­πτεία ποιας κρα­τι­κής αρχής, με αξιω­μα­τι­κούς του Λιμε­νι­κού να μιλούν για «ασυ­δο­σία στον χει­ρι­σμό των σκαφών αυτού του είδους»; Σύνθετο το πρό­βλημα. Μπορεί να ξεκινά από την εύκολη από­κτηση της άδειας χει­ρι­στή ταχύ­πλοου (μην ξεχν­λάμε σε ποια χώρα ζούμε…) συνε­χί­ζε­ται με την πλημ­μελή οριο­θέ­τηση των ζωνών διέ­λευ­σης, την απουσία ελέγχων από τις αρμό­διες αρχές και ολο­κλη­ρώ­νε­ται με την εμφά­νιση του κάθε νεό­πλου­του φαφλα­το­χλι­δά­του που θεωρεί το σκάφος του επέ­κταση του μορίου του. Με το θράσος ορι­σμέ­νων σκα­φά­των γκα­ζο­φο­νιά­δων, οι οποίοι θεωρούν τη θάλασσα σαν τσι­φλίκι τους και δεν δίνουν δεκάρα τσα­κι­στή για τους κιν­δύ­νους, που ενδέ­χε­ται να προ­κα­λέ­σει ο τρόπος χει­ρι­σμού του σκάφους τους, όσο και την ανοχή των περισ­σο­τέ­ρων λουο­μέ­νων σε τέτοια φαι­νό­μενα. Η μήπως τελικά πάνω απ’ όλα είναι θέμα παι­δείας και έχει να κάνει με την ατομική μας ευθύνη και την συμπε­ρι­φορά. Κι εδώ όπως και στην οδική συμπε­ρι­φορά και στις εν γένει συμπε­ρι­φο­ρές στη δημόσια σφαίρα φαί­νε­ται η απο­τυ­χία της εκπαί­δευ­σης.