ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Λίγοι κάτοικοι, πολλή ομορφιά: 3 νησιά από τα Δωδεκάνησα η εναλλακτική πρόταση της Telegraph

news room 1 λεπτό ανάγνωση
Χάλκη

Έντε­κα εναλ­λα­κτι­κές προ­τά­σεις στους συ­νή­θεις νη­σιω­τι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας μας πα­ρου­σιά­ζει η βρε­τα­νι­κή Telegraph, η οποία συ­νέ­τα­ξε μια λίστα με 11 ελ­λη­νι­κά νησιά με ελά­χι­στους κα­τοί­κους “υπάρ­χουν δε­κά­δες νησιά βγαλ­μέ­να από τα βάθη του χρό­νου τα οποία πα­ρέ­χουν πλήρη γα­λή­νη και μια ευ­και­ρία να ξε­φύ­γει κα­νείς από το πλή­θος. Αυτός είναι ο οδη­γός μας στα λι­γό­τε­ρο κα­τοι­κη­μέ­να από τα ελ­λη­νι­κά νησιά, όπου το μέσο με­τα­φο­ράς μπο­ρεί να είναι γάι­δα­ρος αντί για ταξί ή λε­ω­φο­ρείο, και το κα­λύ­τε­ρο μά­θη­μα είναι να μάθει κα­νείς να μην κάνει και πολλά πράγ­μα­τα”. Ακο­λου­θεί η λίστα, όπως πα­ρα­τί­θε­ται από την Telegraph…

-Κα­στε­λό­ρι­ζο, Δω­δε­κά­νη­σα: πλη­θυ­σμός 492 κά­τοι­κοι. «Μπο­ρεί να βρί­σκε­ται μόλις 800 μέτρα από την τουρ­κι­κή ακτή, αλλά το Κα­στε­λό­ρι­ζο είναι αδιαμ­φι­σβή­τη­τα ελ­λη­νι­κό. Το κτί­ριο το οποίο έδωσε στο νησί το όνομά του, Κα­στε­λό­ρι­ζο, είναι ένα κόκ­κι­νο οχυρό που ανά­γε­ται στον 14ο αιώνα. Στο λι­μά­νι, ευ­χά­ρι­στα δια­φο­ρε­τι­κό από τα φω­τει­νά λευκά κτί­ριο που χα­ρα­κτη­ρί­ζουν πολ­λούς ελ­λη­νι­κούς οι­κι­σμούς, είναι ένα όμορ­φο σύ­μπλεγ­μα από βίλες με φω­τει­νά χρώ­μα­τα. Η Γα­λά­ζια Σπη­λιά, στη νο­τιο­α­να­το­λι­κή ακτή του νη­σιού, είναι ένα εντυ­πω­σια­κό φυ­σι­κό φαι­νό­με­νο».

-Χάλκη, Δω­δε­κά­νη­σα: πλη­θυ­σμός 478. «Δυ­τι­κά της Ρόδου, αυτό το κα­κο­τρά­χα­λο νησί είναι δη­μο­φι­λές στους εκ­δρο­μείς, αλλά ο μό­νι­μος πλη­θυ­σμός του είναι κάτω από 500 άτομα. Τα ιτα­λιά­νι­κα σπί­τια στο λι­μά­νι του Εμπο­ρειού, συ­νο­δεύ­ο­νται από το υψη­λό­τε­ρο κτί­ριο ρο­λο­γιού στα Δω­δε­κά­νη­σα. Πε­ρί­που τρία χι­λιό­με­τρα στα δυ­τι­κά είναι το Χωριό, όπου βρί­σκε­ται ένα μο­να­στή­ρι και μια εκ­κλη­σία που είναι το επί­κε­ντρο θρη­σκευ­τι­κών πα­νη­γυ­ριών τον Σε­πτέμ­βριο και τον Αύ­γου­στο.

-Ψαρά: πλη­θυ­σμός 458. «Όταν οι Τούρ­κοι ει­σέ­βα­λαν σε αυτό το βό­ρειο νησί το 1824, 3.000 από τους 30.000 κα­τοί­κους διέ­φυ­γαν με μικρά σκάφη, οι υπό­λοι­ποι, προ­τι­μώ­ντας να πε­θά­νουν αντί να πα­ρα­δο­θούν, κα­τέ­φυ­γαν σε μια πυ­ρι­τι­δα­πο­θή­κη και ανα­τι­νά­χτη­καν. Το όνομα αυτού του μα­κρι­νού, θε­ω­ρη­τι­κά ελα­φρώς πέν­θι­μου νη­σιού, ση­μαί­νει “διά­στι­κτα πράγ­μα­τα” στα αρ­χαία ελ­λη­νι­κά. Μόνο λίγοι εκ­δρο­μείς φτά­νουν από την κο­ντι­νή Χίο, οπότε οι πα­ρα­λί­ες του νη­σιού – Κα­τσού­νη, Κάτω Για­λός, Λα­ζα­ρέτ­τα, Λάκκα και Λή­μνος – είναι σχε­δόν πάντα ήσυ­χες».

-Κου­φο­νή­σια, Κυ­κλά­δες: πλη­θυ­σμός 400. «Τε­χνι­κά μι­λώ­ντας, τα Κου­φο­νή­σια είναι δύο νησιά, το Άνω Κου­φο­νή­σι και το Κάτω Κου­φο­νή­σι. Αλλά το δεύ­τε­ρο είναι τόσο μι­κρο­σκο­πι­κό που είναι ακα­τοί­κη­το. Η Τζέιν Φό­στερ, ει­δι­κός της Telegraph σε τα­ξί­δια στην Ελ­λά­δα, λέει ότι το Άνω Κου­φο­νή­σι έχει “κα­τά­λευ­κα κυ­κλα­δί­τι­κα εξο­χι­κά” και “μια ολο­ζώ­ντα­νη μικρή κοι­νό­τη­τα” που ζούσε χωρίς ηλε­κτρι­κό ρεύμα ως το 1980».

-Σί­κι­νος, Κυ­κλά­δες: πλη­θυ­σμός 273. «Το νησί, ανά­με­σα στην Ίο και τη Φο­λέ­γαν­δρο, έχει κά­ποια από τα πιο ελ­κυ­στι­κά τοπία στις Κυ­κλά­δες και οι επι­σκέ­πτες μπο­ρούν να πε­ρι­μέ­νουν φι­λό­ξε­νες τα­βέρ­νες που δια­χει­ρί­ζο­νται μη­τρι­κές φι­γού­ρες, και κα­ΐ­κια που φεύ­γουν από την Αλο­πρό­νοια για μα­κρι­νές πα­ρα­λί­ες. Το Κά­στρο, ένα οχυρό του 15ου αιώνα σε μια πλα­γιά 280 μέτρα πάνω από τη θά­λασ­σα, έχει το μο­να­στή­ρι της Ζω­ο­δό­χου Πηγής. Υπάρ­χει επί­σης μια εκ­κλη­σία με γα­λά­ζιο θόλο, η Πα­να­γιά Πα­ντά­νασ­σα».

-Ανάφη, Κυ­κλά­δες: 271 κά­τοι­κοι. «Ο μόνος οι­κι­σμός σε αυτό το νησί, η Χώρα, είναι στα 260 μέτρα, τόσο το κα­λύ­τε­ρο για να απο­λαμ­βά­νε­τε τη θέα στο Κρη­τι­κό Πέ­λα­γος, Ηφαι­στεια­κός βρά­χος (απο­τέ­λε­σμα των εκρή­ξε­ων της Σα­ντο­ρί­νης) κα­λύ­πτει το νησί, κα­θι­στώ­ντας το ένα αρ­κε­τά αραιο­κα­τοι­κη­μέ­νο μέρος, αλλά η απο­μό­νω­ση είναι δο­ξα­στι­κή, και οι νό­τιες πα­ρα­λί­ες αυ­ξά­νουν τη γοη­τεία αυτού του απο­μα­κρυ­σμέ­νου μέ­ρους στο τέλος της γραμ­μής. Συ­στή­νε­ται το τα­ξί­δι στην Κα­λα­μιώ­τισ­σα, μο­να­στή­ρι στο νο­τιο­α­να­το­λι­κό άκρο».

-Σχοι­νού­σα, Κυ­κλά­δες: 226 κά­τοι­κοι. «Η Σχοι­νού­σα προ­σφέ­ρει τον τυ­πι­κό ελ­λη­νι­κό συν­δυα­σμό ανε­μό­μυ­λων, εκ­κλη­σιών και πα­ρα­λιών. Ο Αλ­μυ­ρός μπο­ρεί να είναι ελ­κυ­στι­κός σε οι­κο­γέ­νειες, ενώ το Αυ­λά­κι του Παπά είναι καλό για απο­μό­νω­ση. Γευ­στι­κές σπε­σια­λι­τέ πε­ρι­λαμ­βά­νουν κα­τσί­κι με κοφτά μπι­ζέ­λια, λο­βούς μπι­ζε­λιού και πι­τα­ρί­δια. Δεν υπάρ­χουν μέσα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς, αλλά το νησί έχει καλά μο­νο­πά­τια, ή μπο­ρεί­τε να νοι­κιά­σε­τε μο­το­πο­δή­λα­τα ή πο­δή­λα­τα».

-Αγα­θο­νή­σι, Δω­δε­κά­νη­σα: 185 κά­τοι­κοι. «Το βο­ρειό­τε­ρο νησί των Δω­δε­κα­νή­σων, το Αγα­θο­νή­σι, προ­σελ­κύ­ει ναυ­τι­κούς, αυ­τούς που επι­ζη­τούν απο­μό­νω­ση (δεν είναι δυ­να­τή σε όλες τις πα­ρα­λί­ες η πρό­σβα­ση από ξηράς) και φί­λους της ιστο­ρί­ας (εκεί βρί­σκο­νται οι Θόλοι, ένα προ­βυ­ζα­ντι­νό μνη­μείο μο­να­δι­κό στο Αι­γαίο)».

-Δο­νού­σα, Κυ­κλά­δες: 183 κά­τοι­κοι. «Πι­στεύ­ε­ται ότι ο Διό­νυ­σος, θεός του κρα­σιού, επέ­λε­ξε αυτό το μι­κρο­σκο­πι­κό νησί για να κρύ­ψει την Αριά­δνη, την Κρη­τι­κή πρι­γκί­πισ­σα που είχε ερω­τευ­τεί. Ο του­ρι­στι­κός το­μέ­ας, φυ­σι­κά, δεν χάνει την ευ­και­ρία να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σει αυτό για να καυ­χη­θεί για το πόσο προ­σφέ­ρε­ται το νησί για τους ρο­μα­ντι­κούς. Αλλά η αλή­θεια είναι ότι οποιοσ­δή­πο­τε ψά­χνει για ηρε­μία και απο­μό­νω­ση θα είναι ευ­τυ­χι­σμέ­νος εδώ».

-Ηρα­κλειά, Κυ­κλά­δες: 150 κά­τοι­κοι. «Αναμ­φι­σβή­τη­τα με τα ωραιό­τε­ρα τοπία στις Μι­κρές Κυ­κλά­δες, η Ηρα­κλειά έχει λίγα από πλευ­ράς εγκα­τα­στά­σε­ων, αλλά πολλά από φυ­σι­κά τοπία και κά­ποιες πα­νέ­μορ­φες πα­ρα­λί­ες, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του δη­μο­φι­λούς Λι­βα­διού. Επτά μο­νο­πά­τια για trekking δια­τρέ­χουν τα νησιά για αυ­τούς που θέ­λουν να χω­νέ­ψουν τη φέτα, τις ελιές και το εξαι­ρε­τι­κό ντό­πιο μέλι».

-Μα­ρά­θι: 12 κά­τοι­κοι. «Πι­θα­νός υπο­ψή­φιος για το λι­γό­τε­ρο κα­τοι­κη­μέ­νο νησί της Ελ­λά­δας, το Μα­ρά­θι, έχει μόνο μια πα­ρα­λία, κα­θό­λου δρό­μους, αυ­το­κί­νη­τα και μα­γα­ζιά. Λίγοι είναι οι ήχοι πέρα από το κε­λά­η­δη­μα των που­λιών και τα κου­δού­νια των κα­τσι­κιών. Κα­τοι­κεί­ται από την οι­κο­γέ­νεια Αι­μι­λια­νού, που κα­τέ­φθα­σε το 1977. Εγκα­τέ­στη­σαν υδρο­δό­τη­ση και ηλε­κτρο­δό­τη­ση και τώρα κα­λω­σο­ρί­ζουν τους επι­σκέ­πτες στο ξε­νο­δο­χείο και την τα­βέρ­να το κα­λο­καί­ρι, όταν το νησί έχει πε­ρί­που 12 κα­τοί­κους. Αυτός ο αριθ­μός πέ­φτει στους τρεις τον χει­μώ­να»

Σχολιασμός Άρθρου

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.

Προσθέστε ένα σχόλιο

Το E-mail δεν θα δημοσιευτεί.
Πρέπει να συμπληρωθούν όλα τα πεδία για την υποβολή του σχολίου.