Κρίθηκε αθώα για την πλαστογράφηση διαθήκης

Είχε θέσει την υπο­γρα­φή

του απο­θα­νό­ντος συ­ζύ­γου της

Αθώα, ελ­λεί­ψει δόλου, κρί­θη­κε χθες από το Μο­νο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου, μια ηλι­κιω­μέ­νη, κά­τοι­κος Ρόδου, που πλα­στο­γρά­φη­σε την υπο­γρα­φή του εκλι­πό­ντος συ­ζύ­γου της, σε χει­ρό­γρα­φη δια­θή­κη του, προ­κει­μέ­νου να πε­τύ­χει τη δη­μο­σί­ευ­σή της και αφού το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου είχε απορ­ρί­ψει αί­τη­σή της, γιατί η δια­θή­κη ήταν ανυ­πό­γρα­φη!

Η ηλι­κιω­μέ­νη κα­τη­γο­ρή­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να για το ό,τι στις 02.07.2010 και μετά από τη συ­ζή­τη­σή της από 26.5.2010 αί­τη­σης της ίδιας και τριών συγ­γε­νών της με την οποία ζή­τη­σαν τη δη­μο­σί­ευ­ση της από 28.1.2007  ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης  του  δια­θέ­τη  και συ­ζύ­γου  της   και   ενώ   κατά   τη συ­ζή­τη­ση της υπο­θέ­σε­ως την 01.7.2010 δί­α­πι­στώ­θη­κε η μη ύπαρ­ξη της υπο­γρα­φής του δια­θέ­τη επί της ανω­τέ­ρω ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης, έθεσε κατ’ απο­μί­μη­ση στο τέλος του κει­μέ­νου της δια­θή­κης την υπο­γρα­φή του δια­θέ­τη (ο οποί­ος είχε απο­βιώ­σει στις 25.7.2008) προ­κει­μέ­νου να πει­σθεί η δι­κα­στής, στην οποία είχε χρε­ω­θεί η υπό­θε­ση ότι η δια­θή­κη ήταν γνή­σια και έφερε ιδιό­γρα­φη υπο­γρα­φή  του  δια­θέ­τη, να κη­ρυ­χθεί κύρια και να δη­μο­σιευ­θεί.

Η πράξη της  δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε όχι από δική της βού­λη­ση αλλά διότι η δι­κα­στής εξέ­δω­σε την με αριθ­μό 649/2010 ορι­στι­κή από­φα­ση με την οποία απέρ­ρι­ψε την προ­α­να­φε­ρό­με­νη αί­τη­ση, έχο­ντας δια­πι­στώ­σει ότι η υπο­γρα­φή του δια­θέ­τη δεν είχε τεθεί από τον ίδιο αλλά από 3ο πρό­σω­πο και μά­λι­στα μετά το θά­να­τό του.

Ο συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης της κ. Στέ­λιος Κιουρ­τζής, ανέ­πτυ­ξε χθες στο δι­κα­στή­ριο ότι η πλα­στή υπο­γρα­φή τέ­θη­κε από τη σύ­ζυ­γό του δια­θέ­τη καθ΄ υπό­δει­ξη της γραμ­μα­τέ­ως του τότε πλη­ρε­ξού­σιου δι­κη­γό­ρου της και αφού η ίδια ενη­με­ρώ­θη­κε για την απου­σία υπο­γρα­φής στην επί­δι­κη δια­θή­κη από τη γραμ­μα­τέα του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη έθεσε την υπο­γρα­φή της στο τέλος της δια­θή­κης θε­ω­ρώ­ντας ότι πρό­κει­ται για τυ­πι­κή πα­ρά­λει­ψη, η δε γραμ­μα­τέ­ας του τότε  δι­κη­γό­ρου της, την πα­ρό­τρυ­νε να θέσει την υπο­γρα­φή της, θε­ω­ρώ­ντας ότι πρό­κει­ται για υπο­γρα­φή ανυ­πό­γρα­φου δι­κο­γρά­φου, όπως είχε κάνει άλλες φορές σε αι­τή­σεις και λοιπά δι­κό­γρα­φα μη αντι­λαμ­βα­νό­με­νη την έν­νο­μη συ­νέ­πεια της πρά­ξης της, αφού η ίδια δεν είναι νο­μι­κός.

Στη συ­νέ­χεια η δια­θή­κη τέ­θη­κε πάλι στη σχε­τι­κή δι­κο­γρα­φία.

Τό­νι­σε εξάλ­λου ότι ου­δε­μία έν­νο­μη συ­νέ­πεια μπο­ρού­σε να πα­ρα­χθεί από τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ενέρ­γεια, κα­θό­τι είχε ήδη δια­πι­στω­θεί η έλ­λει­ψη της υπο­γρα­φής συ­ντα­χθέ­ντων και των σχε­τι­κών πρα­κτι­κών κατά τη δίκη της 01-7-2010.

Επε­σή­μα­νε επί­σης ότι ου­δείς είχε πρό­θε­ση να νο­θεύ­σει την επί­δι­κη δια­θή­κη, η δε υπο­γρα­φή στη θέση που θα έπρε­πε να είχε υπο­γρά­ψει ο δια­θέ­της δεν μπο­ρού­σε να πα­ρά­γει έν­νο­μες συ­νέ­πειες, κα­θό­τι η απου­σία υπο­γρα­φής είχε ήδη δια­πι­στω­θεί από το δι­κα­στή­ριο.

Συ­να­κό­λου­θα, με βάση αυτά τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά κρί­θη­κε αθώα πλα­στο­γρα­φί­ας και από­πει­ρας απά­της επί Δι­κα­στη­ρίω.