Ο Γ. Μανουσάκης είναι κωφάλαλος, αλλά ως πρόεδρος έχει “ανοιχτά αυτιά” για τους συγχωριανούς του και “λέει” περισσότερα από πολλούς!

Γιώργο, θέλω να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την καθη­με­ρι­νό­τητά σου. Πώς είναι η μέρα σου;

Ασχο­λού­μαι με την γεωργία, μου αρέσει πάρα πολύ. Χρειά­ζε­ται να πηγαι­νέρ­χο­μαι συχνά από τη Ρόδο αλλά αυτό δεν με απα­σχο­λεί γιατί κάνω κάτι που μου αρέσει. Μου αρέσει πολύ η ζωή στην Αρνίθα.

Πέρα από τη γεωργία όμως ασχο­λεί­σαι και με την πολι­τική.

Ναι. Ασχο­λή­θηκα για πρώτη φορά το 2007 με την πολι­τική, με δήμαρχο Νότιας Ρόδου τότε τον Μανώλη Σαββή και αντι­δή­μαρχο τον Γιώργο Πόκκια. Τότε, δύο μήνες πριν από τις εκλογές του 2007 πολύς κόσμος με παρό­τρυνε να ασχο­ληθώ με την πολι­τική, η απόφαση ήταν ξαφνική. Τελικά κατέ­βηκα στις εκλογές και εκλέ­χθηκα. Εκτοτε εκλέ­γο­μαι συνεχώς, αυτή είναι η τρίτη θητεία μου, και η δεύτερη ως πρό­ε­δρος. Πρέπει να πω όμως ότι την πρώτη φορά που εκλέ­χθηκα πρό­ε­δρος, ήμουν πολύ αγχω­μέ­νος γιατί θεω­ρούσα ότι δεν γνώριζα στο βαθμό που έπρεπε, για τα πρα­κτικά προ­βλή­ματα των υπο­δο­μών της κοι­νό­τη­τας. Τότε με βοή­θη­σαν πολύ ο Γιώργος Σαβ­βί­δης και ο Γιάγκος Τόουλου που με κατα­τό­πι­σαν για τα πάντα, μου έδειξαν όλα όσα έπρεπε να γνωρίζω για τα προ­βλή­ματα της κοι­νό­τη­τας με έμφαση βέβαια στο πρό­βλημα της ύδρευ­σης και της απο­χέ­τευ­σης.

Εχεις όμως μια διαφορά σε σχέση με τους υπό­λοι­πους συνα­δέλ­φους σου στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση. Εσύ είσαι κωφά­λα­λος.

Ποτέ δεν ήταν πρό­βλημα για μένα αυτό. Γεν­νή­θηκα κωφός, αυτό επη­ρέ­ασε την ομιλία μου, όμως στη ζωή μου έκανα πάντα ό,τι έβαζα στο μυαλό μου.

Αυτό προ­κύ­πτει από όλα όσα έχεις κάνει στη ζωή σου. Πήγες στο σχολείο, έκανες οικο­γέ­νεια, εργά­ζε­σαι, ασχο­λή­θη­κες με τα κοινά. Είσαι ενεργό μέλος της κοι­νω­νίας.

Παρα­κο­λού­θησα μαθή­ματα σε ειδικό σχολείο στην Αθήνα για να μπορώ να επι­κοι­νωνώ με τους γύρω μου και για να γίνει αυτό, χρειά­στηκε να μετα­κο­μί­σει όλη η οικο­γέ­νεια μαζί μου, οι γονείς μου και η αδελφή μου, που με στή­ρι­ξαν και με στη­ρί­ζουν σε κάθε βήμα μου. Γυρ­νώ­ντας στη Ρόδο συνέ­χισα να παρα­κο­λουθώ μαθή­ματα μέχρι την τρίτη γυμνα­σίου. Μετά πήγα σε σχολή του ΟΑΕΔ και απο­φοί­τησα ως υδραυλικός-ψυκτικός και δούλεψα σε αυτό το αντι­κεί­μενο για αρκετά χρόνια.

 

Παρέες είχες, έβγαι­νες έξω;

Ναι, βέβαια. Είχα τη δουλειά μου, είχα τις παρέες μου εδώ στη Ρόδο αλλά απο­φά­σισα ότι μου άρεσε περισ­σό­τερο στο χωριό γι αυτό και μετα­κό­μισα στην Αρνίθα όπου ασχο­λού­μαι με την γεωργία.

Στο σχολείο ως μαθητής, αντι­με­τώ­πι­σες πρό­βλημα με τα άλλα παιδιά;

Ποτέ δεν είχα πρό­βλημα με τα άλλα παιδιά. Το δημο­τικό σχολείο το έβγαλα στην Αμα­ρά­ντειο και μετά πήγα Γυμνά­σιο στην Οικο­κυ­ρική. Είχα πάντα φίλους και με κάποιους από αυτούς κρατάμε επαφή μέχρι σήμερα.

Πώς πέρασες τα χρόνια της εφη­βείας;

Ειχα πολύ έντονη κοι­νω­νική ζωή. Εβγαινα έξω με τους φίλους μου για καφέ, για φαγητό, για ποτό. Εκανα πολλά ταξίδια, πήγα πολλές φορές δια­κο­πές! Προ­σπα­θούσα να περνάω ευχά­ρι­στα καθη­με­ρινά. Ασχο­λή­θηκα και με το ποδό­σφαιρο, έπαιξα στην εθνική ομάδα κωφών. Αρχικά έπαιξα στην Ασπίδα Απο­λακ­κιάς κι έφτασα να παίζω στην εθνική ομάδα κωφών. Όμως, μετά τον θάνατο της μητέρας μου, το 1998, στα­μά­τησα το ποδό­σφαιρο. Την χάσαμε πολύ μικρή, ήταν μόλις 46 χρονών.

Ησουν όμως και το πρώτο παιδί στην Ελλάδα, που υπε­βλήθη σε μια πρω­το­πο­ριακή για την εποχή επέμ­βαση, για να απο­κτή­σεις ένα ποσοστό της ακοής σου.

Ναι, τότε δύο παιδιά κάναμε αυτή την επέμ­βαση. Εγώ ήμουν το πρώτο παιδί. Εκανα εμφύ­τευση χιλιά­δων ηλε­κτρο­μα­γνη­τι­κών καλω­δίων στον ακου­στικό πόρο. Η επέμ­βαση έγινε στη Γαλλία το 1981, αν θυμάμαι καλά, με υψηλές προσ­δο­κίες ώστε να κατα­φέρω να ανα­κτήσω μέρος της ακοής μου και να μπορώ να λει­τουρ­γήσω όπως οι υπό­λοι­ποι.

Απέδωσε αυτή επέμ­βαση;

Πρα­κτικά δεν λει­τούρ­γησε… Επρεπε να έχω συνέ­χεια κρε­μα­σμένη στον ώμο μου μια τσάντα, που περιείχε ένα μηχά­νημα το οποίο ήταν συν­δε­μένο με το αυτί μου, πράγμα αδύ­να­τον για ένα υπερ­κι­νη­τικό αγόρι 8 ετών, που παράλ­ληλα έπρεπε να κάνει εντα­τικά μαθή­ματα λογο­θε­ρα­πείας. Οπότε, όχι δεν απέδωσε.

Λογο­θε­ρα­πεία τότε στη Ρόδο, πόσο εύκολο ήταν να παρα­κο­λου­θή­σεις;

Εγινε αυτό χάρις στις προ­σπά­θειες γονέων κωφών παιδιών που ίδρυσαν έναν σύλλογο κι έκαναν ό,τι καλύ­τερο για να έχουν τα παιδιά τους ίσες ευκαι­ρίες χωρίς να χρειά­ζε­ται να μετα­κο­μί­σουν στην Αθήνα. Σε όλη αυτή την προ­σπά­θεια είχα συμπα­ρα­στά­τες την μητέρα μου και τον πατέρα μου, οι οποίοι έτρεξαν πάρα πολύ για να δημιουρ­γη­θεί η δομή αυτή στη Ρόδο και να μπορώ κι εγώ αλλά και τα άλλα κωφά παιδιά να κάνουν λογο­θε­ρα­πεία. Ερχόταν κάθε Σάββατο ειδική λογο­θε­ρα­πεύ­τρια από την Αθήνα κι έκανε μαθή­ματα, μέχρι που έγινε μόνιμη δομή στον Αγιο Ιωάννη.

Πότε άρχισες να επι­κοι­νω­νείς με τους γύρω σου;

Από μικρός πάντα βρί­σκαμε με την οικο­γέ­νειά μου έναν τρόπο επι­κοι­νω­νίας. Απλώς τρόπο επι­κοι­νω­νίας με τους γύρω μου ανέ­πτυξα όταν ξεκί­νησα να φοιτώ στο ειδικό σχολείο στην Αθήνα, περίπου όταν ήμουν 7 ετών που ξεκί­νησα να λέω τις πρώτες μου κου­βέ­ντες.

Δεν επι­χεί­ρη­σες να μάθεις την νοη­μα­τική γλώσσα;

Όχι, δεν ήθελα γιατί θα έπρεπε να μάθουν και όλοι άλλοι γύρω μου για να μπο­ρούμε να επι­κοι­νω­νούμε και δεν ήθελα να τους βάλω σε αυτή τη δια­δι­κα­σία. Προ­τί­μησα να μάθω να διαβάζω τα χείλη.

 

Την γυναίκα σου πώς τη γνώ­ρι­σες;

Η Ιρμα είναι από την Γεωργία. Είχε έρθει στην Απο­λακ­κιά όπου μένει μια φίλη της, η οποία είναι παντρε­μένη με τον κου­μπάρο μου. Την είδα, μου άρεσε πολύ, ανα­πτύ­χθηκε μια συμπά­θεια κι επι­δί­ωξα η συμπά­θεια αυτή να γίνει κάτι περισ­σό­τερο και τα κατά­φερα.

Είσαι τολ­μη­ρός!

Ναι κι επί­μο­νος! Χρειά­στηκε να περάσει αρκετός καιρός μέχρι να την πείσω, γιατί υπήρχε το πρό­βλημα της επι­κοι­νω­νίας. Πέρασαν πέντε-έξι μήνες μέχρι να μπορέσω να επι­κοι­νω­νήσω μαζί της. Τελικά, με ένα λεξικό αγγλο­ελ­λη­νικό προ­σπα­θού­σαμε και οι δύο να βρούμε μεταξύ μας ένα κώδικα επι­κοι­νω­νίας και τα κατα­φέ­ραμε. Ηταν μεγάλη η βοήθεια της φίλης της Ιρμας, Αννας, αλλά και πολλών άλλων, που μας βοή­θη­σαν να έρθουμε πιο κοντά με την σύζυγό μου. Η αδελφή του πρώην αντι­δη­μάρ­χου του Γιώργου Σαββίδη, η Μαριάνθη, που είναι πολύ καλή μου φίλη με βοήθησε πολύ αλλά και ο Μανώλης ο Σαββής έκαναν ό,τι μπο­ρού­σαν! Ηταν πολύ δύσκολη η επι­κοι­νω­νία. Εγώ, διαβάζω τα χείλη, δεν ήξερα όμως αγγλικά και επι­πλέον είμαι κωφά­λα­λος. Εκείνη δεν ήξερε ελλη­νικά, κατα­λα­βαί­νετε, λοιπόν πόσο δύσκολο ήταν στην αρχή να επι­κοι­νω­νή­σουμε. Κατα­φέ­ραμε με πολλές δυσκο­λίες να το ξεπε­ρά­σουμε… Ετσι κάποια στιγμή εγώ και η Ιρμα γίναμε ζευγάρι και της ζήτησα να με παντρευ­τεί.

Μετά από πόσο καιρό της έκανες πρόταση γάμου;

Μετά από έξι μήνες!

Πόσο καιρό είστε μαζί;

Από το 2008, κι έχουμε δύο παι­δά­κια. Το ένα είναι επτά ετών και το άλλο είναι στα πέντε. Ο Νίκος και η Ανα­στα­σία! Μου αρέσει η ζωή μου σήμερα, έχω δίπλα μου ανθρώ­πους που με αγαπούν και στην Αρνίθα και στην Απο­λακ­κιά.

Τον ελεύ­θερο χρόνο που έχεις, τι σου αρέσει να κάνεις με τα παιδιά;

Μου αρέσει να ασχο­λού­μαι με την μαγει­ρική στον ελεύ­θερο χρόνο μου και προ­σπαθώ να δημιουργώ διάφορα πιάτα με βασικά συστα­τικά τα προ­ϊ­ό­ντα παρα­γω­γής μου. Τα παιδιά μου τρε­λαί­νο­νται να δοκι­μά­ζουν τα πιάτα μου. Οποτε είμαι στην πόλη πηγαι­νο­φέρνω τα παιδιά από τις δρα­στη­ριό­τη­τές τους, μια φορά την εβδο­μάδα πηγαί­νουμε μαζί στον παι­δό­τοπο. Τα παιδιά μου τρε­λαί­νο­νται για την Αρνίθα και περι­μέ­νουν πώς και πώς, να πάμε μαζί στο χωριό, τα σαβ­βα­το­κύ­ριακα, τις δια­κο­πές του Πάσχα και των Χρι­στου­γέν­νων και το καλο­καίρι.

Τι άλλο θέλεις να κάνεις που δεν έχεις κάνει ακόμα;

Μου αρέσει η ζωή μου σήμερα, όπως είναι και όλα όσα έχω κατα­φέ­ρει. Απο­λαμ­βάνω την οικο­γέ­νειά μου, τις παρέες μου, τη δουλειά μου, πηγαίνω για κυνήγι, για ψάρεμα… Όμως με απα­σχο­λούν πολύ τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει η κοι­νό­τητα της Αρνίθας. Θέλω να δρο­μο­λο­γήσω λύσεις, να κάνω τη ζωή των συγ­χω­ρια­νών μου καλύ­τερη. Θέλω να λύσω το πρό­βλημα της ύδρευ­σης, της άρδευ­σης, της απο­χέ­τευ­σης και να γίνουν έργα για την απο­κα­τά­σταση των δρόμων. Προ­σπαθώ, πιέζω κατα­στά­σεις για να ασχο­λη­θούν και με εμάς στην Αρνίθα. Θεωρώ ότι επειδή είμαστε μικρό χωριό με λίγους κατοί­κους, δεν μας δίνουν σημασία. Το 2007, με αντι­δή­μαρχο τότε τον Γιώργο Αλεξίου και με τη βοήθεια του υπουρ­γού τότε κ. Αρι­στο­τέλη Παυλίδη, πήραμε χρη­μα­το­δό­τηση 70.000 ευρώ και κατα­σκευά­σαμε τις δεξα­με­νές νερού 120 κυβικών μέτρων. Επό­με­νος στόχος ήταν η κατα­σκευή του αγρο­τι­κού ιατρείου που επε­τεύ­χθη όταν ο τότε υπουρ­γός Εσω­τε­ρι­κών κ. Προ­κό­πης Παυ­λό­που­λος εκτα­μί­ευσε 100.000 ευρώ και σε συνερ­γα­σία με τον δήμαρχο τότε Μανώλη Σαββή, ολο­κλη­ρώ­θηκε το κτήριο σε οικό­πεδο που παρα­χώ­ρησε η εκκλη­σία, όμως μέχρι σήμερα εκκρε­μεί η άδεια ηλε­κτρο­δό­τη­σης από τον Δήμο Ρόδου. Εκτοτε διατηρώ πολύ καλή σχέση με τον κ. Προκόπη Παυ­λό­πουλο και βρι­σκό­μα­στε δύο με τρεις φορές τον χρόνο. Με έχει βρα­βεύ­σει κιόλας. Εχω γνω­ρί­σει πολύ κόσμο, συνερ­γά­ζο­μαι με πολύ κόσμο κι έχω μάθει πολλά. Υπάρ­χουν ακόμα πολλά προ­βλή­ματα, όπως είναι η ανε­ξέ­λεγ­κτη βόσκηση από την οποία έχουν κατα­στρα­φεί πολλές καλ­λιέρ­γειες. Επίσης θέλω να πω ότι είναι κρίμα που δεν γίνο­νται πια τα «Γεω­μύ­λια», η γιορτή της πατάτας, που έφερνε πολύ κόσμο στο χωριό μας και επι­πλέον δια­φή­μιζε το προϊόν αυτό που παράγει ο τόπος μας και είναι εξαι­ρε­τι­κής ποιό­τη­τας. Η Αρνίθα μπορεί να έχει λίγους ανθρώ­πους αλλά έχει πολλά προ­βλή­ματα, αρκεί να σας πω ότι πάνω από 20 χρόνια έχουν να γίνουν έργα οδο­ποι­ίας, οι δρόμοι μας είναι κατε­στραμ­μέ­νοι. Πιστεύω ότι η δημιουρ­γία του ενιαίου Δήμου δημιούρ­γησε περισ­σό­τερα προ­βλή­ματα απ΄όσα έλυσε. Ημασταν καλύ­τερα με τους 10 Δήμους, του­λά­χι­στον τότε η Αρνίθα απο­λάμ­βανε μεγα­λύ­τε­ρης προ­σο­χής και ήταν πιο εύκολο να βρούμε άκρη με τα προ­βλή­ματά μας. Οι άνθρω­ποι στην Αρνίθα είναι αγα­να­κτι­σμέ­νοι γιατί συσ­σω­ρεύ­ο­νται τα προ­βλή­ματα και κανείς δεν ασχο­λεί­ται με την επίλυσή τους. Εγώ έχω άγχος, προ­σπαθώ, θέλω να προ­σφέρω ό,τι καλύ­τερο μπορώ στους συγ­χω­ρια­νούς μου.

Κλεί­νο­ντας την συνέ­ντευξη, τι θα ήθελες να πεις;

Η ενα­σχό­ληση με τα προ­βλή­ματα της κοι­νό­τη­τάς μου, απαιτεί συνεχή προ­σπά­θεια για την επίλυσή τους. Είναι πολύ σημα­ντικό να έχεις δίπλα σου ανθρώ­πους που μπορείς να στη­ρι­χθείς και πραγ­μα­τικά υπάρ­χουν πολλοί που έχουν συν­δρά­μει με τα μέσα που δια­θέ­τουν. Αισθά­νο­μαι την ανάγκη να ευχα­ρι­στήσω τον πρώην βου­λευτή κ. Β. Υψη­λά­ντη, τον βου­λευτή κ. Μάνο Κόνσολα, τους περι­φε­ρεια­κούς συμ­βού­λους κ. Χρήστο Ευστρα­τίου, Χαρούλα Για­σι­ράνη, Φιλ. Τριομ­μάτη, τους αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χες Φιλ. Ζαν­νε­τίδη και Χαρ. Κόκκινο, τους αντι­δη­μάρ­χους κ. Μιχ. Παλαιο­λόγο, Γ. Πόκκια, τον δημο­τικό σύμ­βουλο κ. Στ. Κυριαζή, τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ κ. Αλέ­ξαν­δρο Μανω­λάκη, όλα τα μέλη του τοπικού συμ­βου­λίου Αρνίθας και φυσικά τους υπαλ­λή­λους της δημο­τι­κής ενό­τη­τας Νότιας Ρόδου. Και θέλω να πω ότι όλοι οι άνθρω­ποι έχουμε την δική μας ξεχω­ρι­στή θέση μέσα στην κοι­νω­νία, την οποία εμείς επι­λέ­γουμε, ανε­ξάρ­τητα από το όποιο πρό­βλημα μπορεί να αντι­με­τω­πί­ζουμε.