Το καφενείο καθρέφτης

Πατέρας αυτο­κτό­νησε υπό το βάρος σχολίων, σχετικά με διαρροή βίντεο που έδειχνε το γιο του με άλλον άντρα. Το καφε­νείο του χωριού σχο­λί­αζε γελώ­ντας, στιγ­μα­τί­ζο­ντας χωρίς ενσυ­ναι­σθηση. Εγινε σε νησί των Δωδε­κα­νή­σων. Θα μπο­ρούσε να συμβεί οπου­δή­ποτε. Το καφε­νείο αυτό είναι καθρέ­φτης της κοι­νω­νίας μας. Γι’ αυτές τις άρρω­στες νοο­τρο­πίες δια­μορ­φω­μέ­νες και ριζω­μέ­νες που δια­περ­νούν ένα συντρι­πτικά μεγάλο κομμάτι της κοι­νω­νίας, έχει μιλήσει ο Γιώργος Καμπου­τζί­δης, με αφορμή το δικό του δικαί­ωμα στην επιλογή, αλλά και την τύχη να έχει δίπλα του τους γονείς του : «Αυτό το οποίο εγώ οφείλω να πω, ως άνθρω­πος της τηλε­ό­ρα­σης, και μ’ ενδια­φέ­ρει πολύ περισ­σό­τερο, παρά μια ατάκα που θα καπε­λώ­σει το πραγ­μα­τικό νόημα, είναι μια κου­βέ­ντα προς τους γονείς που έχουν παιδιά γκέι: να είναι περή­φα­νοι για τα παιδιά τους, να τα αγαπάνε, να μην τα αφήνουν ανο­χύ­ρωτα στο μίσος και τη βλακεία που υπάρχει εκεί έξω. Να κατα­λά­βουν ότι δεν είναι ντροπή να είσαι γκέι. Ντροπή είναι να είσαι τεμπέ­λης, να είσαι κου­τσο­μπό­λης και αχα­ΐ­ρευ­τος, ντροπή είναι να μην προ­σπα­θείς. Κι όταν βλέπετε στην τηλε­ό­ραση ή εκεί έξω ανό­η­τους ανθρώ­πους να λένε χυδαία πράγ­ματα, κλείστε την. Αυτά είναι ντροπή. Αυτά η Ελλάδα αρνεί­ται να τα λύσει. Δεν κάνει την παρα­μι­κρή προ­σπά­θεια να ξυπνή­σει από τους μικρο­α­στι­σμούς και όσα έβλεπε στις ελλη­νι­κές ταινίες του ’60. Ότι πρέπει η ταινία να τελειώ­σει με τον γάμο. (…) Θυμη­θείτε και την περί­πτωση Για­κου­μάκη, όπου υπήρχαν άνθρω­ποι που για μήνες παρα­τη­ρού­σαν αυτό που συνέ­βαινε και απλά το άφηναν. Έχουμε ευθύνη. Μακάρι να μιλού­σαμε, μακάρι να ενω­νό­μα­σταν και μακάρι να απο­φα­σί­σουμε να εκπαι­δεύ­σουμε και τους άλλους να δουν τα πράγ­ματα λίγο πιο καθαρά. Πέρα από τον Μεσαί­ωνα. Πέρα από τον τυφώνα της οικο­νο­μι­κής κρίσης που τα ξήλωσε όλα. Το μόνο που κάνουμε χρόνια τώρα είναι να κοιτάμε τα συντρίμ­μια και να λέμε «εσύ φταις».»