Συζητήθηκαν οι πρώτες 4 δικογραφίες εις βάρος επιτελούς του Κτηματολογίου

Παρό­ντων δικη­γό­ρων, μηχα­νι­κών, τοπο­γρά­φων και δημο­σίων υπαλ­λή­λων της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας του Δημο­σίου και της Πολε­ο­δο­μίας Ρόδου στο Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, εξε­τά­στη­καν χθες από το Πεντα­με­λές Πει­θαρ­χικό Συμ­βού­λιο του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, οι 4 πρώτες πει­θαρ­χι­κές δικο­γρα­φίες, σε βάρος υπαλ­λή­λου, με αυξη­μένα καθή­κο­ντα, στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου.

Ο υπάλ­λη­λος, που έτυχε της ένθερ­μης συμπα­ρά­στα­σης κυρίως των δικη­γό­ρων του νησιού, παρου­σιά­στηκε ενώπιον του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λίου, με τους νομι­κούς του συμπα­ρα­στά­τες κ.κ. Κ. Σαρρή και Βασίλη Καβου­ριού, ενώ ως μάρ­τυ­ρες υπε­ρά­σπι­σης του κατέ­θε­σαν στην δια­δι­κα­σία, ο δικη­γό­ρος κ. Θ. Παπα­γε­ωρ­γίου και ο προϊ­στά­με­νος του αυτο­τε­λούς γρα­φείου δημό­σιας περιου­σίας κ. Δ. Μπελ­ντέ­κος.

Το Πει­θαρ­χικό Συμ­βού­λιο, που συγκρο­τή­θηκε με την συμ­με­τοχή δύο Εφετών, Αντει­σαγ­γε­λέα Εφετών και δύο αιρετών μελών, δημο­σίων υπαλ­λή­λων, εξέτασε συγκε­κρι­μένα 4 πορί­σματα, με τα οποία προ­τεί­νε­ται η ορι­στική παύση του δημο­σίου υπαλ­λή­λου.

Ουσια­στικά χθες εξε­τά­στηκε αν θα πρέπει ο δημό­σιος υπάλ­λη­λος να τεθεί σε προ­σω­ρινή αργία μέχρι την ορι­στική εξέταση των πει­θαρ­χι­κών δικο­γρα­φιών που έχουν σχη­μα­τι­στεί σε βάρος του.

Σημειώ­νε­ται ότι η πει­θαρ­χική δια­δι­κα­σία κινή­θηκε ουσια­στικά με το από 3 Ιανουα­ρίου 2017 ερώτημα του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης για την θέση του δημο­σίου υπαλ­λή­λου σε αργία, λόγω της άσκησης σε βάρος του 4 πει­θαρ­χι­κών αγωγών. Κλήθηκε δε ενώπιον του Πει­θαρ­χι­κού Συμ­βου­λίου την 11η Ιανουα­ρίου 2017.

Πιο συγκε­κρι­μένα οι υπο­θέ­σεις που εξε­τά­στη­καν έχουν συνο­πτι­κώς ως εξής:

-Στα πλαίσια των ερευνών για την πολύ­κροτη υπόθεση του σκαν­δά­λου της εκποί­η­σης δημο­σίων ακι­νή­των με την χρήση ανυ­πό­στα­των απο­φά­σεων εκποί­η­σής τους, στα πλαίσια του Ν. 719/1977, είχαν ανα­ζη­τη­θεί αρμο­δίως στα πλαίσια της δικα­στι­κής έρευνας στοι­χεία γύρω από υπόθεση με κατη­γο­ρού­μενο έναν ιδιώτη, που απηλ­λάγη τελικώς από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου (σε πρώτο βαθμό του είχε επι­βλη­θεί ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών).

Ενώ ζητή­θηκε αρμο­δίως από τον τότε Ανα­κριτή, από τον ελεγ­χό­μενο υπάλ­ληλο του Κτη­μα­το­λο­γίου να προ­σκο­μι­στεί στα πλαίσια της δικα­στι­κής έρευνας σχετική πράξη κτη­μα­το­λο­γι­κού δικαστή, που εφέρετο να έχει εκδοθεί το έτος 1996, για την μετα­γραφή της πλαστής από­φα­σης εκποί­η­σης, η απά­ντηση, που είχε δοθεί ήταν ότι δεν είχε βρεθεί.

Τελικώς η συγκε­κρι­μένη απόφαση φέρεται να βρέθηκε από τον Κτη­μα­το­λο­γικό Δικαστή στο γραφείο του.

Ο ελεγ­χό­με­νος κατέ­στησε σαφές ότι το συγκε­κρι­μένο έγγραφο δεν είχε οποια­δή­ποτε επιρροή στην έκβαση της δικα­στι­κής έρευνας για το συγκε­κρι­μένο σκέλος του σκαν­δά­λου, που εξέτασε τελε­σι­δί­κως τοπικά η δικαιο­σύνη. Τόνισε επίσης ότι κάποια από τα πλαστά έγγραφα δεν βρέ­θη­καν στην υπη­ρε­σία, προ­σθέ­το­ντας ότι αυτό έγινε σε χρόνο πολύ προ­γε­νέ­στερο της ανά­λη­ψης της υπη­ρε­σίας του, ως διευ­θυ­ντής.

Ανα­φέρ­θηκε εξάλλου στον αγώνα που έδωσε ο ίδιος για την ανα­κά­λυψη όλων των περι­πτώ­σεων πλαστών παρα­χω­ρη­τη­ρίων, τα οποία είχαν ελεγ­χθεί από τον τότε αρμόδιο υπάλ­ληλο κι από κτη­μα­το­λο­γικό δικαστή και τον διευ­θυ­ντή του Κτη­μα­το­λο­γίου και σε κανένα από αυτούς δεν κατα­λο­γί­στηκε καμία απο­λύ­τως ευθύνη. Τόνισε επίσης ότι δεν είχε γνώση για το που βρί­σκε­ται η συγκε­κρι­μένη πράξη κι αν ήθελε να ωφε­λή­σει τον ιδιώτη θα την κατέ­στρεφε και δεν θα την δια­τη­ρούσε στο γραφείο του. Αμφι­σβή­τησε εξάλλου αν πραγ­μα­τικά βρι­σκό­ταν το επίμαχο έγγραφο στο γραφείο του.

– Το δεύτερο πόρισμα που εξε­τά­στηκε και στο οποίο δόθηκε, σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες ιδιαί­τερη έμφαση στην χθεσινή δια­δι­κα­σία, αφορά το γεγονός ότι ο ελεγ­χό­με­νος δεν αντα­πο­κρι­νό­ταν σε αιτή­ματα ΔΟΥ της χώρας για την παροχή στοι­χείων γύρω από την ακίνητη περιου­σία οφει­λε­τών του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, προ­κει­μέ­νου εν συνε­χεία να ακο­λου­θή­σει η δια­δι­κα­σία κατα­σχέ­σεως αυτών.

Βρέ­θη­καν σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες εκα­το­ντά­δες αιτή­ματα ΔΟΥ όλης της χώρας τα οποία ήταν απρω­το­κόλ­λητα και ορι­σμένα σε φακέ­λους, που ούτε καν είχαν ανοι­χτεί και αφο­ρού­σαν τα έτη από το 2013 έως το 2015.

Μεταξύ άλλων δια­πι­στώ­θηκε ότι υπήρχε ακίνητο στ’ Αφάντου ιδιο­κτη­σίας οφει­λέτη στο οποίο όφειλε να εγγρα­φεί υποθήκη το οποίο στα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία παρέ­μεινε ελεύ­θερο βαρών.

Ο ελεγ­χό­με­νος κατέ­στησε σαφές ότι τα αιτού­μενα στοι­χεία από τις ΔΟΥ δεν υπήρχε δυνα­τό­τητα να δοθούν, διότι στο Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου, δεν τηρού­νται ονο­μα­στικά ευρε­τή­ρια.

Επε­σή­μανε ότι κατ’ επα­νά­ληψη είχε ενη­με­ρώ­σει σχετικά τις ΔΟΥ, που συνέ­χι­ζαν να του στέλ­νουν ερω­τή­ματα, ενώ επρό­κειτο για μια πρα­κτική που ακο­λου­θείτο πρίν ανα­λά­βει ο ίδιος καθή­κο­ντα.

Εξήγησε ότι η ίδια κατά­σταση ισχύει και για τα ονο­μα­στικά ευρε­τή­ρια Τήλου – Χάλκης τα οποία δεν είναι ενη­με­ρω­μένα.

Επι­ση­μάν­θηκε εξάλλου ότι δεν μπορεί να θεω­ρη­θεί ότι υπήρξε δόλος ή πρόθεση να «εξυ­πη­ρε­τή­σει» ιδιώτες, που κιν­δυ­νεύ­ουν με υποθήκη των ακι­νή­των τους καθώς σε καμία από τις 3 περι­πτώ­σεις, που εξε­τά­ζο­νται πει­θαρ­χι­κώς, δεν υπήρξε μετα­βολή στην πραγ­μα­τική κατά­σταση των ακι­νή­των.

-Το τρίτο πόρισμα που εξε­τά­στηκε αφορά το γεγονός ότι στο γραφείο του ελεγ­χό­με­νου επι­κρα­τούσε ακα­τα­στα­σία και γενικώς ότι υπήρχαν επί σειράν ετών έγγραφα, κτη­μα­το­λο­γι­κές πράξεις, συμ­βό­λαια κι άλλα δημόσια έγγραφα, τα οποία δεν ήταν στη θέση τους, άλλα δεν είχαν πρω­το­κολ­λη­θεί, με απο­τέ­λε­σμα ορι­σμένα να έχουν υποστεί φθορές και περαι­τέρω να μην έχουν διεκ­πε­ραιω­θεί υπο­θέ­σεις πολιτών.

Ο ελεγ­χό­με­νος τόνισε ότι το Κτη­μα­το­λό­γιο δεν δια­θέ­τει φυλασ­σό­μενα ερμάρια ή ασφα­λείς χώρους για την φύλαξη εγγρά­φων και για τον λόγο αυτό δια­τη­ρούσε έγγραφα στο γραφείο του. Τόνισε ότι το πόρισμα δεν ανα­φέ­ρε­ται σε συγκε­κρι­μένα έγγραφα, ενώ εξήγησε ότι ο ίδιος είχε απόλυτη γνώση για το πού ευρί­σκο­ντο τα έγγραφα στο γραφείο του, αρνού­με­νος ότι υπήρξαν έγγραφα που κατα­στρά­φη­καν ή απω­λέ­σθη­καν.

-Το τέταρτο πόρισμα, που εξε­τά­στηκε αφορά, την απα­σχό­ληση μηχα­νι­κού, χωρίς σύμβαση στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου. Ο μηχα­νι­κός φέρεται να είχε χρη­μα­τι­κές συναλ­λα­γές χωρίς να εκδίδει απο­δεί­ξεις, ενώ υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι για αντί­γραφα κτη­μα­το­λο­γι­κών δια­γραμ­μά­των προ­βλέ­πε­ται η κατα­βολή τελών και συγκε­κρι­μένα με την υποβολή αιτή­σεως προς το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου μεγα­ρό­σημο των 3 ευρώ και με την παρα­λαβή μεγα­ρό­σημο 2 ευρώ, ενώ εκδί­δε­ται και σχετική από­δειξη.

Υπο­στη­ρί­ζε­ται μάλιστα ότι από την πρα­κτική που ακο­λου­θή­θηκε επί 8ετία στο Κτη­μα­το­λό­γιο υφί­στα­ται απώλεια δημο­σίων εσόδων.

Ο ελεγ­χό­με­νος υπάλ­λη­λος τόνισε ότι η χορή­γηση επι­κυ­ρω­μέ­νων σχε­δια­γραμ­μά­των ακι­νή­των, χορη­γού­νταν μόνο στους τιτλού­χους ή για δικα­στική χρήση και μόνο, ενώ δεν υπήρχε η δυνα­τό­τητα χορή­γη­σης επι­κυ­ρω­μέ­νων αντι­γρά­φων για άλλη χρήση.

Εξήγησε ότι για να υπάρχει ορθή απο­τύ­πωση των μερίδων βρέθηκε ως λύση η παρου­σία ενός μηχα­νι­κού, διο­ρι­σμέ­νου από το ΤΕΕ, με σύμβαση έργου που είχε συνα­φθεί με την Νομαρ­χία Δωδε­κα­νή­σου, ο οποίος θα χορη­γούσε ανε­πι­κύ­ρωτα αντί­γραφα σχε­δια­γραμ­μά­των σε ψηφιακή μορφή μετά από σάρωση, τα οποία μπο­ρού­σαν να εξυ­πη­ρε­τή­σουν μόνο τις ανάγκες απο­τύ­πω­σης.

Τόνισε μάλιστα ότι μετά από παρέμ­βαση του ΤΕΕ και του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης με τον τρόπο που λει­τουρ­γούσε η υπη­ρε­σία θα συνε­χί­σει να λει­τουρ­γεί.

Ο κ. Μπελ­ντέ­κος στην κατά­θεση του ως μάρ­τυ­ρας υπε­ρά­σπι­σης τόνισε ότι ο συγκε­κρι­μέ­νος δημό­σιος υπάλ­λη­λος είναι ενά­ρε­τος και αφο­σιω­μέ­νος στα καθή­κο­ντά του, περι­γρά­φο­ντας τον μάλιστα ως «τον Βέγγο της δημό­σιας διοί­κη­σης» διότι συνεχώς εργά­ζε­ται για την εξυ­πη­ρέ­τηση του Κτη­μα­το­λο­γίου.

Ο κ. Παπα­γε­ωρ­γίου από την άλλη στην κατά­θεση του χαρα­κτή­ρισε νομικά αβάσιμη την πει­θαρ­χική δίωξη του υπαλ­λή­λου, προ­σθέ­το­ντας ότι από την όλη υπόθεση ανα­δει­κνύ­ο­νται ταυ­τό­χρονα και παράλ­ληλα μεί­ζο­νος και ευρύ­τε­ρης σημα­σίας ζητή­ματα, καθόσον αφορούν μεν ως κρίσιμα παρε­μπί­πτο­ντα ζητή­ματα τη μη τεκ­μη­ρί­ωση της πει­θαρ­χι­κής δίωξης, αλλά ταυ­τό­χρονα υπερ­βαί­νουν κατά πολύ το προς εξέταση πει­θαρ­χικό ζήτημα.

Τόνισε μεταξύ άλλων ότι είναι σαφές και απόλυτα δεκτό και από τη πάγια νομο­λο­γία του Αρείου Πάγου (ενδει­κτικά Α.Π. 257/1973 ) ότι κατά τις μέχρι σήμερα ειδικές ισχύ­ου­σες δια­τά­ξεις περί του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου Προϊ­στά­με­νος του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου είναι απο­κλει­στικά και μόνο ο ίδιος ο Πρό­ε­δρος του Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Από τις παρα­πάνω μάλιστα δια­τά­ξεις δεν υπάρχει πρό­βλεψη ανα­πλή­ρω­σης του Προ­έ­δρου Πρω­το­δι­κών Ρόδου σε περί­πτωση απου­σίας, κωλύ­μα­τος ή έλλει­ψης αυτού. Τόνισε ότι τα καθή­κο­ντα του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δικαστή είναι σαφώς διοι­κη­τικά και μόνο και υπο­στή­ριξε ότι οι πράξεις του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δικαστή δεν είναι δικαιο­δο­τι­κές και ουδέν δεδι­κα­σμένο ή ισχύ δικα­στι­κής από­φα­σης παρά­γουν.

Υπο­στή­ριξε ακόμη ότι υφί­στα­ται απόλυτη συνταγ­μα­τική απα­γό­ρευση της συμ­με­το­χής Δικα­στών σε διοι­κη­τικά όργανα και η άσκηση από αυτούς διοι­κη­τι­κών καθη­κό­ντων.

Τόνισε επίσης ότι η Πολι­τεία παρα­μέ­λησε προ­κλη­τικά την ολο­κλή­ρωση της ψηφιο­ποί­η­σης και μηχα­νορ­γά­νω­σης του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου, αν και δαπά­νησε κατά καιρούς σοβαρά ποσά χωρίς αντί­κρι­σμα.