Ο Ολάντ δεν είναι Charlie, είναι δικομανής

Ο αντι-τρο­μο­κρα­τι­κός νόμος

Όλες αυτές οι συλ­λή­ψεις βα­σί­ζο­νται σε πρό­σφα­το νόμο του Νο­εμ­βρί­ου του 2014 που ποι­νι­κο­ποιεί δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις “τι­μη­τών της τρο­μο­κρα­τί­ας” και επι­βά­λει ποινή φυ­λά­κι­σης μέχρι πέντε χρό­νια και πρό­στι­μο 75.000€. Επι­πλέ­ον, η προ­πα­γάν­δα τέ­τοιων μη­νυ­μά­των στο δια­δί­κτυο, αντι­με­τω­πί­ζει ποινή που φτά­νει τα επτά χρό­νια και πρό­στι­μο 100.000 €.

Χωρίς να θέλει κα­νείς να δη­μιουρ­γή­σει εντυ­πώ­σεις, είναι φα­νε­ρό πως η γαλ­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση, όχι μόνο διέ­βλε­πε το ρήγμα στην κοι­νω­νία και το έδα­φος που έχει στρω­θεί για την ανά­πτυ­ξη ακραί­ων από­ψε­ων σε αυτή, αλλά και ήθελε να τα αντι­με­τω­πί­σει όχι με πο­λι­τι­σμέ­νο τρόπο, αλλά δια της δι­κα­στι­κής οδού, στέλ­νο­ντας την ελευ­θε­ρία του λόγου (έστω και του ασυ­νάρ­τη­του) για την οποία πολύς λόγος έχει γίνει τε­λευ­ταία στο κα­λά­θι των αχρή­στων.

Δεν ισχυ­ρί­ζε­ται κα­νείς πως μια φράση που προ­σβά­λει τη μνήμη κά­ποιων ή υπο­στη­ρί­ζει βί­αιες ενέρ­γειες δεν θα πρέ­πει να κα­τα­δι­κά­ζε­ται. Αλλά να κα­τα­δι­κά­ζε­ται με τον λόγο, όχι στα δι­κα­στή­ρια. Η λο­γι­κή της ποι­νι­κο­ποί­η­σης της βλα­κεί­ας είναι το ίδιο επι­κίν­δυ­νη με την θε­ω­ρία των τρο­μο­κρα­τών που εκτε­λούν τα συμ­βό­λαιο θα­νά­του στο όνομα του Μω­ά­μεθ, ο οποί­ος και πρέ­πει να μένει στο απυ­ρό­βλη­το της κρι­τι­κής και του δια­λό­γου.

Σύλ­λη­ψη κω­μι­κού για ανάρ­τη­ση στο facebook

Η πιο ηχηρή από­δει­ξη πως η Γαλ­λία έχει μπερ­δέ­ψει την ελευ­θε­ρία του λόγου με την επι­βο­λή της δικής της ακραί­ας νο­μι­μό­τη­τας, είναι η σύλ­λη­ψη του κω­μι­κού Ντιε­ντο­νέ, για ένα ποστ στο facebook. Ο κω­μι­κός που έχει προ­κα­λέ­σει πολ­λές φορές έντο­νες αντι­δρά­σεις για αντι­ση­μι­τι­κές και άλλες αμ­φι­λε­γό­με­νες από­ψεις, ση­μεί­ω­σε: “Να ξέ­ρε­τε πως απόψε, σε ό, τι με αφορά, αι­σθά­νο­μαι Charlie Κου­λι­μπα­λί” συν­δυά­ζο­ντας πίσω από το γνω­στό σύν­θη­μα το όνομα ενός από τους τρο­μο­κρά­τες που δο­λο­φό­νη­σε τέσ­σε­ρις ομή­ρους στο πα­ντο­πω­λείο. Η αστυ­νο­μία τον συ­νέ­λα­βε και αντι­με­τω­πί­ζει ποινή φυ­λά­κι­σης, αλλά και χρη­μα­τι­κό πρό­στι­μο με την κα­τη­γο­ρία του “τι­μη­τή της τρο­μο­κρα­τί­ας”.

      

“Το φω­νά­ζω με όλη μου τη δύ­να­μη εδώ στη γαλ­λι­κή βουλή πως η δι­καιο­σύ­νη θα είναι άτεγ­κτη απέ­να­ντι στους προ­βο­κά­το­ρες του μί­σους” δή­λω­νε ο πρω­θυ­πουρ­γός της χώρας Μα­νου­έλ Βαλς και συ­μπλή­ρω­νε: “Κά­ποιος μπο­ρεί να έρθει να μου πει ‘αυτόν τον κω­μι­κό θέ­λε­τε να τον φι­μώ­σε­τε και τους σκι­τσο­γρά­φους του Charlie hebdo να τους απο­θε­ώ­σε­τε’. Όμως υπάρ­χει μια βα­σι­κή δια­φο­ρά ανά­με­σα στην ελευ­θε­ρία και την βλα­σφη­μία, τον αντι­ση­μι­τι­σμό, τους τι­μη­τές της τρο­μο­κρα­τί­ας που είναι εγκλή­μα­τα και η δι­καιο­σύ­νη πρέ­πει να τα κα­τα­δι­κά­ζει με ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη αυ­στη­ρό­τη­τα” συ­νέ­χι­ζε επι­τι­θέ­με­νος εμ­φα­νώς στον Ντιε­ντο­νέ.

            

Οι από­ψεις του Ντιε­ντο­νέ χρειά­ζο­νται σαφώς προ­σο­χή και είναι μάλ­λον ρηχές ή και ακραί­ες. Όμως, μι­λά­με για ένα σόου που κά­ποιος επι­λέ­γει να το δει ή όχι. “Εδώ και ένα χρόνο, το κρά­τος με αντι­με­τω­πί­ζει σαν τον εχθρό νού­με­ρο ένα, παρά το γε­γο­νός πως δεν ανα­ζη­τώ παρά το γέλιο, να προ­κα­λέ­σω το γέλιο από το θά­να­το, αφού και ο θά­να­τος γελά μαζί μας, όπως το πε­ριο­δι­κό Charlie το γνω­ρί­ζει δυ­στυ­χώς καλά” ση­μειώ­νει ο κω­μι­κός σε επι­στο­λή του προς τον υπουρ­γό δι­καιο­σύ­νης. Τον τε­λευ­ταίο χρόνο οι αντι­δρά­σεις για τις πα­ρα­στά­σεις του οδή­γη­σαν πολ­λές φορές στην μα­ταί­ω­ση εμ­φα­νί­σε­ών του και την πα­ρέμ­βα­ση της δι­καιο­σύ­νης. “Εφό­σον προ­τεί­νω την ει­ρή­νη, κάτω από τη δική σας εξου­σία, πα­ρα­μέ­νω στο πλευ­ρό σας. Μόλις όμως εκ­φρά­ζο­μαι, δεν ψά­χνει κα­νείς να με κα­τα­λά­βει, να με ακού­σει. Ανα­ζη­τούν όλοι μια αφορ­μή για να με φι­μώ­σουν. Με θε­ω­ρούν έναν Αμε­ντί Κου­λι­μπα­λί, παρά το γε­γο­νός πως δεν δια­φέ­ρω σε τί­πο­τα από το Charlie” συ­νε­χί­ζει.

Η γαλ­λι­κή δι­καιο­σύ­νη προ­κα­λεί προ­βλη­μα­τι­σμό

Την κί­νη­ση των γαλ­λι­κών αρχών έχουν κρι­τι­κά­ρει έντο­να δη­μο­σιο­γρά­φοι και δη­μό­σια πρό­σω­πα, ενώ η κα­τα­κραυ­γή των προ­σα­γω­γών αυτών έχει βρε­θεί στο στό­χα­στρο της κρι­τι­κής αμε­ρι­κα­νι­κών μέσων ενη­μέ­ρω­σης, όπως η New York Times.