Όλα τα άλλα είναι θόρυβος…

Μέχρι πριν πολλά χρό­νια το Πο­λυ­τε­χνείο ήταν μια επέ­τειος που λο­γι­ζό­ταν ως γιορ­τή συ­νο­λι­κά της δη­μο­κρα­τί­ας, της με­τα­πο­λί­τευ­σης, όλου του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος. Αρ­γό­τε­ρα άρ­χι­σε να  αμαυ­ρώ­νε­ται από γνω­στούς αγνώ­στους και το μή­νυ­μά του να χά­νε­ται ανά­με­σα σε μο­λό­τοφ. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια με­τα­τρέ­πε­ται όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο σε ενό­χλη­ση, σε βάρος. Κι όσο γί­νο­νται πολ­λοί αυτοί που το θε­ω­ρούν… πα­ρω­χη­μέ­νο, τόσο και το Πο­λυ­τε­χνείο με­γα­λώ­νει και απο­κτά άλλες δια­στά­σεις με­γα­λύ­τε­ρες μέσα μου. Μπο­ρεί να είναι ότι γερ­νάω. Μπο­ρεί γιατί η ζωή μετά από «τότε», με τις τε­ρά­στιες δρα­σκε­λιές της προς την κα­τα­στρο­φή τόσων κε­κτη­μέ­νων με αγώ­νες και θυ­σί­ες, με την απο­δό­μη­ση και ακύ­ρω­ση θε­σμών και αξια­κών προ­ταγ­μά­των, να με ανα­γκά­ζουν να θυ­μά­μαι για να κρα­τη­θώ απ’ τους αγώ­νες εκεί­νους. Τις αξίες εκεί­νες. Το Πο­λυ­τε­χνείο  είναι η μνήμη μας. Κρα­τάω τη φωνή του Πα­πα­χρή­στου που άκου­γα, από το μικρό τραν­τζι­στο­ρά­κι μου, μέχρι που στα­μά­τη­σε, κάπου κοντά στα με­σά­νυ­χτα. Ολα τα άλλα είναι απλά θό­ρυ­βος που ενο­χλεί τη μνήμη. Ασχη­μος μά­λι­στα…