Η βασικότερη κακοδαιμονία

Το πλέον ψύχραιμο και αληθινό που διάβασα τις τελευ­ταίες ημέρες με αφορμή την συζή­τηση (πάλι) για τα ελλη­νικά Πανε­πι­στή­μια είναι του κ. Γιώργου Στείρη Ανα­πλη­ρωτή καθη­γητή Φιλο­σο­φίας, ΕΚΠΑ. Με τίτλο  «Έξω τα κόμματα από το Πανε­πι­στή­μιο», περι­γρά­φει την βασι­κό­τερη κακο­δαι­μο­νία των Πανε­πι­στη­μίων που δεν είναι άλλη από τον κομ­μα­τι­σμό τους . Όπως γράφει χαρα­κτη­ρι­στικά

(…) Τόσο τα κόμματα που έχουν κυβερ­νή­σει, όσο και άλλα που δεν κυβέρ­νη­σαν, ευ, αγγε­λί­ζο­νται την ανάγκη μιας μεγάλης ανα­μόρ­φω­σης των ελλη­νι­κών πανε­πι­στη­μίων. Υπο­στη­ρίζω ότι η ευκο­λό­τερη μεταρ­ρύθ­μιση θα ήταν η από­συρση όλων των κομ­μα­τι­κών παρα­τά­ξεων από τα Πανε­πι­στή­μια. Δεν κατανοώ το γιατί δρα­στη­ριο­ποιού­νται ακόμα τα πολι­τικά κόμματα, με επίσημο ή ημιε­πί­σημο τρόπο, στα πανε­πι­στή­μια. Δεν κατα­λα­βαίνω το γιατί χρειά­ζε­ται να δια­τη­ρούν γραφεία εντός των σχολών και να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως θεσμι­κοί παρά­γο­ντες σε θέματα λει­τουρ­γίας των πανε­πι­στη­μίων. Επειδή το Πανε­πι­στή­μιο στην Ελλάδα είναι δημόσιο και όχι κρατικό και κομ­μα­τικό, ας πάρουν τα κόμματα την πρω­το­βου­λία να καταρ­γή­σουν τυπικά και ουσια­στικά τις φοι­τη­τι­κές τους παρα­τά­ξεις. Να αφήσουν, με άλλα λόγια, το πανε­πι­στή­μιο ήσυχο. Να το απαλ­λά­ξουν από την παρου­σία τους και να το ανα­κου­φί­σουν από μια πλειάδα προ­βλη­μά­των που του προ­κα­λούν. Και όσες νέες και νέοι θέλουν να εντα­χθούν στα κόμματα, ας το κάνουν εκτός πανε­πι­στη­μίου. (…)Για να εξη­γού­μαι, δεν διαφωνώ με την ύπαρξη οργα­νω­μέ­νης φοι­τη­τι­κής δράσης. Οι φοι­τη­τές και οι φοι­τή­τριες έχουν ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα να συγκρο­τού­νται σε ομάδες και να εκφρά­ζο­νται για θέματα ενδο­πα­νε­πι­στη­μιακά και εξω­πα­νε­πι­στη­μιακά. Υπο­στη­ρίζω όμως ότι αυτές οι ομάδες δεν χρειά­ζε­ται να είναι κομ­μα­τικά εξαρ­τη­μέ­νες και υπό­λο­γες σε κέντρα εκτός πανε­πι­στη­μίων.