Οι απόφοιτοι του 1975 από το Βενετόκλειο και το Εξατάξιο Θηλέων Ρόδου συναντιούνται ξανά σε ένα συγκλονιστικό reunion μνήμης και ζωής

• Μισός αιώ­νας από την απο­φοί­τη­σή τους και οι πα­λιοί συμ­μα­θη­τές επι­στρέ­φουν για να ξα­να­βρούν τους φί­λους, τους δα­σκά­λους και τον εαυτό τους στη Ρόδο που τους με­γά­λω­σε και τους κα­θό­ρι­σε

Στις 24 Οκτω­βρί­ου 2025 και ώρα 19.00, στην αί­θου­σα εκ­δη­λώ­σε­ων του ξε­νο­δο­χεί­ου Πο­σει­δό­νιο στην Ιξιά, στο ύψος του Μίρα Μάρε, θα χτυ­πή­σει ξανά το «κου­δού­νι» για τους μα­θη­τές του 1975. Οι από­φοι­τοι του Βε­νε­το­κλεί­ου Εξα­τά­ξιου Γυ­μνα­σί­ου Αρ­ρέ­νων Ρόδου και του Εξα­τά­ξιου Γυ­μνα­σί­ου Θη­λέ­ων Ρόδου ετοι­μά­ζο­νται να ζή­σουν μια μο­να­δι­κή βρα­διά συ­γκί­νη­σης, χαράς και νο­σταλ­γί­ας.

Η εκ­δή­λω­ση τελεί υπό την επι­μέ­λεια του ορ­θο­πε­δι­κού ια­τρού και ανα­πλη­ρω­τή διοι­κη­τή του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου, κ. Μι­χά­λη Σο­κο­ρέ­λου, που εδώ και μήνες προ­ε­τοι­μά­ζει με αγάπη αυτή τη με­γά­λη επι­στρο­φή. Ο ίδιος υπήρ­ξε και η ψυχή της συ­νά­ντη­σης των 40 χρό­νων, πριν από μία δε­κα­ε­τία, το 2015, τότε που για πρώτη φορά οι συμ­μα­θη­τές του ’75 ξα­να­βρέ­θη­καν μετά από τέσ­σε­ρις δε­κα­ε­τί­ες για να θυ­μη­θούν, να γε­λά­σουν, να δα­κρύ­σουν.

Το χρο­νι­κό της πρώ­της με­γά­λης επα­νέ­νω­σης

Ήταν Δε­κέμ­βριος του 2015 όταν οι πα­λιοί συμ­μα­θη­τές του Βε­νε­το­κλεί­ου συ­γκε­ντρώ­θη­καν μέσα στο ίδιο τους το σχο­λείο. Το κου­δού­νι ήχησε ξανά, όχι για μά­θη­μα αλλά για μνήμη. Πα­ρα­τά­χθη­καν στις ίδιες γραμ­μές, προ­σευ­χή­θη­καν όπως τότε, ύψω­σαν τη ση­μαία, και ύστε­ρα ανέ­βη­καν στην αί­θου­σα εκ­δη­λώ­σε­ων όπου τους υπο­δέ­χθη­καν οι τότε κα­θη­γη­τές και διευ­θυ­ντές.

Οι άν­θρω­ποι που κά­πο­τε ήταν έφη­βοι και όρι­ζαν τη ζωή τους με τα όνει­ρα και τη νε­α­νι­κή αφέ­λεια, βρέ­θη­καν ξανά κάτω από την ίδια στέγη, δά­κρυ­σαν, αγκα­λιά­στη­καν, θυ­μή­θη­καν. Μί­λη­σαν για εκεί­νους που έφυ­γαν, για τις επο­χές που άλ­λα­ξαν, για τις αξίες που κρά­τη­σαν.

Το βράδυ της ίδιας ημέ­ρας, συ­νέ­χι­σαν στην «Άσπρη Αυλή» της Ια­λυ­σού, φο­ρώ­ντας όλοι λευκά μπλου­ζά­κια με το σύμ­βο­λο του σχο­λεί­ου τους, την κου­κου­βά­για του Βε­νε­το­κλεί­ου. Ήταν μια νύχτα που έμει­νε χα­ραγ­μέ­νη στη μνήμη όλων, μια υπό­σχε­ση πως, όταν φτά­σει ο και­ρός, θα ξα­να­συ­να­ντη­θούν.

Πε­νή­ντα χρό­νια μετά

Τώρα, πε­νή­ντα χρό­νια μετά την απο­φοί­τη­σή τους, εκεί­νη η υπό­σχε­ση γί­νε­ται πράξη. Η νέα συ­νά­ντη­ση στο Πο­σει­δό­νιο έρ­χε­ται σαν μια δεύ­τε­ρη σε­λί­δα στο ίδιο βι­βλίο της ζωής. Οι άν­δρες και οι γυ­ναί­κες που τότε μοι­ρά­στη­καν τα ίδια θρα­νία, επα­νέρ­χο­νται ώρι­μοι, γε­μά­τοι εμπει­ρί­ες, με παι­διά και εγ­γό­νια, αλλά με την ίδια φλόγα στην καρ­διά.

Η ατμό­σφαι­ρα της βρα­διάς ανα­μέ­νε­ται συ­γκλο­νι­στι­κή. Στην αί­θου­σα θα ακου­στούν τρα­γού­δια της επο­χής, θα πα­ρου­σια­στούν μικρά αφιε­ρώ­μα­τα στους εκ­παι­δευ­τι­κούς και στους συμ­μα­θη­τές που «έφυ­γαν», ενώ δεν θα λεί­ψουν οι χαι­ρε­τι­σμοί και οι ανα­μνή­σεις που θα μοι­ρα­στούν όσοι κρα­τούν ακόμη ζω­ντα­νές τις ει­κό­νες της μα­θη­τι­κής τους δια­δρο­μής.

Το δεί­πνο που θα ακο­λου­θή­σει θα απο­τε­λέ­σει τη φυ­σι­κή συ­νέ­χεια μιας βρα­διάς που θα κι­νη­θεί ανά­με­σα στη συ­γκί­νη­ση και το γέλιο, γιατί οι φίλοι που πέ­ρα­σαν μαζί τα χρό­νια της νιό­της δεν χω­ρί­ζουν ποτέ πραγ­μα­τι­κά.

Από τα πέ­τρι­να σχο­λεία στη Ρόδο του σή­με­ρα

Το Βε­νε­τό­κλειο και το Εξα­τά­ξιο Θη­λέ­ων Ρόδου δεν ήταν απλώς σχο­λεία. Ήταν σύμ­βο­λα παι­δεί­ας, ήθους και κοι­νω­νι­κής συ­νο­χής. Από τις αί­θου­σες εκεί­νες πέ­ρα­σαν γε­νιές που δια­μόρ­φω­σαν τη Ρόδο όπως τη γνω­ρί­ζου­με σή­με­ρα. Οι από­φοι­τοι του ’75 υπήρ­ξαν παι­διά μιας επο­χής όπου ο σε­βα­σμός, η φιλία και η αξιο­πρέ­πεια ήταν αυ­το­νό­η­τες αξίες.

Σή­με­ρα, μισό αιώνα αρ­γό­τε­ρα, αυτοί οι άν­θρω­ποι επι­στρέ­φουν για να τι­μή­σουν όχι μόνο τη δική τους πο­ρεία, αλλά και την ίδια την έν­νοια της εκ­παί­δευ­σης ως θε­μέ­λιο ζωής. Με λόγο συ­γκι­νη­μέ­νο και διά­θε­ση γιορ­τι­νή, θα ανα­νε­ώ­σουν τη φιλία τους, θα τι­μή­σουν τους δα­σκά­λους τους και θα απο­δεί­ξουν πως τα χρό­νια μπο­ρεί να περ­νούν, αλλά το σχο­λείο που μας δια­μόρ­φω­σε μένει ανε­ξί­τη­λο μέσα μας.

Η Ρόδος των ανα­μνή­σε­ων

Πίσω από την επί­ση­μη εκ­δή­λω­ση κρύ­βε­ται κάτι πιο βαθύ. Είναι η Ρόδος των ανα­μνή­σε­ων, η πόλη των μα­θη­τι­κών πε­ρι­πά­των, των απο­γευ­μα­τι­νών φρο­ντι­στη­ρί­ων, των πρώ­των κι­νη­μα­το­γρά­φων και των ανοι­ξιά­τι­κων εκ­δρο­μών. Είναι η γενιά που έζησε τη Ρόδο της με­τα­πο­λί­τευ­σης, με αι­σιο­δο­ξία, ελ­πί­δα και αγάπη για τη ζωή.

Κι έτσι, το αντά­μω­μα των 50 χρό­νων δεν είναι μια τυ­πι­κή συ­γκέ­ντρω­ση, είναι ένα συλ­λο­γι­κό πορ­τρέ­το μιας επο­χής. Μιας επο­χής που έμαθε να αγαπά, να προ­σφέ­ρει και να προ­χω­ρά με σε­βα­σμό και αξιο­πρέ­πεια.

Όταν το ρολόι δεί­ξει 19.00, το βράδυ της 24ης Οκτω­βρί­ου 2025, θα ση­μά­νει συμ­βο­λι­κά το τε­λευ­ταίο κου­δού­νι. Όχι για μά­θη­μα, αλλά για μια τάξη που δεν δια­λύ­θη­κε ποτέ. Οι από­φοι­τοι του 1975 θα πά­ρουν ξανά τις θέ­σεις τους, όχι στα θρα­νία, αλλά ο ένας δίπλα στον άλλον, στην πιο γλυ­κιά μορφή της ενό­τη­τας, τη φιλία που άντε­ξε στον χρόνο.