Οι απόφοιτοι του 1975 από το Βενετόκλειο και το Εξατάξιο Θηλέων Ρόδου συναντιούνται ξανά σε ένα συγκλονιστικό reunion μνήμης και ζωής

• Μισός αιώνας από την απο­φοί­τησή τους και οι παλιοί συμ­μα­θη­τές επι­στρέ­φουν για να ξανα­βρούν τους φίλους, τους δασκά­λους και τον εαυτό τους στη Ρόδο που τους μεγά­λωσε και τους καθό­ρισε

Στις 24 Οκτω­βρίου 2025 και ώρα 19.00, στην αίθουσα εκδη­λώ­σεων του ξενο­δο­χείου Ποσει­δό­νιο στην Ιξιά, στο ύψος του Μίρα Μάρε, θα χτυ­πή­σει ξανά το «κου­δούνι» για τους μαθητές του 1975. Οι από­φοι­τοι του Βενε­το­κλείου Εξα­τά­ξιου Γυμνα­σίου Αρρένων Ρόδου και του Εξα­τά­ξιου Γυμνα­σίου Θηλέων Ρόδου ετοι­μά­ζο­νται να ζήσουν μια μονα­δική βραδιά συγκί­νη­σης, χαράς και νοσταλ­γίας.

Η εκδή­λωση τελεί υπό την επι­μέ­λεια του ορθο­πε­δι­κού ιατρού και ανα­πλη­ρωτή διοι­κητή του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου, κ. Μιχάλη Σοκο­ρέ­λου, που εδώ και μήνες προ­ε­τοι­μά­ζει με αγάπη αυτή τη μεγάλη επι­στροφή. Ο ίδιος υπήρξε και η ψυχή της συνά­ντη­σης των 40 χρόνων, πριν από μία δεκα­ε­τία, το 2015, τότε που για πρώτη φορά οι συμ­μα­θη­τές του ’75 ξανα­βρέ­θη­καν μετά από τέσ­σε­ρις δεκα­ε­τίες για να θυμη­θούν, να γελά­σουν, να δακρύ­σουν.

Το χρονικό της πρώτης μεγάλης επα­νέ­νω­σης

Ήταν Δεκέμ­βριος του 2015 όταν οι παλιοί συμ­μα­θη­τές του Βενε­το­κλείου συγκε­ντρώ­θη­καν μέσα στο ίδιο τους το σχολείο. Το κου­δούνι ήχησε ξανά, όχι για μάθημα αλλά για μνήμη. Παρα­τά­χθη­καν στις ίδιες γραμμές, προ­σευ­χή­θη­καν όπως τότε, ύψωσαν τη σημαία, και ύστερα ανέ­βη­καν στην αίθουσα εκδη­λώ­σεων όπου τους υπο­δέ­χθη­καν οι τότε καθη­γη­τές και διευ­θυ­ντές.

Οι άνθρω­ποι που κάποτε ήταν έφηβοι και όριζαν τη ζωή τους με τα όνειρα και τη νεανική αφέλεια, βρέ­θη­καν ξανά κάτω από την ίδια στέγη, δάκρυ­σαν, αγκα­λιά­στη­καν, θυμή­θη­καν. Μίλησαν για εκεί­νους που έφυγαν, για τις εποχές που άλλαξαν, για τις αξίες που κρά­τη­σαν.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας, συνέ­χι­σαν στην «Άσπρη Αυλή» της Ιαλυσού, φορώ­ντας όλοι λευκά μπλου­ζά­κια με το σύμβολο του σχο­λείου τους, την κου­κου­βά­για του Βενε­το­κλείου. Ήταν μια νύχτα που έμεινε χαραγ­μένη στη μνήμη όλων, μια υπό­σχεση πως, όταν φτάσει ο καιρός, θα ξανα­συ­να­ντη­θούν.

Πενήντα χρόνια μετά

Τώρα, πενήντα χρόνια μετά την απο­φοί­τησή τους, εκείνη η υπό­σχεση γίνεται πράξη. Η νέα συνά­ντηση στο Ποσει­δό­νιο έρχεται σαν μια δεύτερη σελίδα στο ίδιο βιβλίο της ζωής. Οι άνδρες και οι γυναί­κες που τότε μοι­ρά­στη­καν τα ίδια θρανία, επα­νέρ­χο­νται ώριμοι, γεμάτοι εμπει­ρίες, με παιδιά και εγγόνια, αλλά με την ίδια φλόγα στην καρδιά.

Η ατμό­σφαιρα της βραδιάς ανα­μέ­νε­ται συγκλο­νι­στική. Στην αίθουσα θα ακου­στούν τρα­γού­δια της εποχής, θα παρου­σια­στούν μικρά αφιε­ρώ­ματα στους εκπαι­δευ­τι­κούς και στους συμ­μα­θη­τές που «έφυγαν», ενώ δεν θα λείψουν οι χαι­ρε­τι­σμοί και οι ανα­μνή­σεις που θα μοι­ρα­στούν όσοι κρατούν ακόμη ζωντα­νές τις εικόνες της μαθη­τι­κής τους δια­δρο­μής.

Το δείπνο που θα ακο­λου­θή­σει θα απο­τε­λέ­σει τη φυσική συνέ­χεια μιας βραδιάς που θα κινηθεί ανάμεσα στη συγκί­νηση και το γέλιο, γιατί οι φίλοι που πέρασαν μαζί τα χρόνια της νιότης δεν χωρί­ζουν ποτέ πραγ­μα­τικά.

Από τα πέτρινα σχολεία στη Ρόδο του σήμερα

Το Βενε­τό­κλειο και το Εξα­τά­ξιο Θηλέων Ρόδου δεν ήταν απλώς σχολεία. Ήταν σύμβολα παι­δείας, ήθους και κοι­νω­νι­κής συνοχής. Από τις αίθου­σες εκείνες πέρασαν γενιές που δια­μόρ­φω­σαν τη Ρόδο όπως τη γνω­ρί­ζουμε σήμερα. Οι από­φοι­τοι του ’75 υπήρξαν παιδιά μιας εποχής όπου ο σεβα­σμός, η φιλία και η αξιο­πρέ­πεια ήταν αυτο­νό­η­τες αξίες.

Σήμερα, μισό αιώνα αργό­τερα, αυτοί οι άνθρω­ποι επι­στρέ­φουν για να τιμή­σουν όχι μόνο τη δική τους πορεία, αλλά και την ίδια την έννοια της εκπαί­δευ­σης ως θεμέλιο ζωής. Με λόγο συγκι­νη­μένο και διάθεση γιορ­τινή, θα ανα­νε­ώ­σουν τη φιλία τους, θα τιμή­σουν τους δασκά­λους τους και θα απο­δεί­ξουν πως τα χρόνια μπορεί να περνούν, αλλά το σχολείο που μας δια­μόρ­φωσε μένει ανε­ξί­τηλο μέσα μας.

Η Ρόδος των ανα­μνή­σεων

Πίσω από την επίσημη εκδή­λωση κρύ­βε­ται κάτι πιο βαθύ. Είναι η Ρόδος των ανα­μνή­σεων, η πόλη των μαθη­τι­κών περι­πά­των, των απο­γευ­μα­τι­νών φρο­ντι­στη­ρίων, των πρώτων κινη­μα­το­γρά­φων και των ανοι­ξιά­τι­κων εκδρο­μών. Είναι η γενιά που έζησε τη Ρόδο της μετα­πο­λί­τευ­σης, με αισιο­δο­ξία, ελπίδα και αγάπη για τη ζωή.

Κι έτσι, το αντά­μωμα των 50 χρόνων δεν είναι μια τυπική συγκέ­ντρωση, είναι ένα συλ­λο­γικό πορ­τρέτο μιας εποχής. Μιας εποχής που έμαθε να αγαπά, να προ­σφέ­ρει και να προχωρά με σεβασμό και αξιο­πρέ­πεια.

Όταν το ρολόι δείξει 19.00, το βράδυ της 24ης Οκτω­βρίου 2025, θα σημάνει συμ­βο­λικά το τελευ­ταίο κου­δούνι. Όχι για μάθημα, αλλά για μια τάξη που δεν δια­λύ­θηκε ποτέ. Οι από­φοι­τοι του 1975 θα πάρουν ξανά τις θέσεις τους, όχι στα θρανία, αλλά ο ένας δίπλα στον άλλον, στην πιο γλυκιά μορφή της ενό­τη­τας, τη φιλία που άντεξε στον χρόνο.