ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Θεοδοσία Ντόκου: Ο δρόμος της μουσικής δεν είναι στρωμένος με λουλούδια και κόκκινα χαλιά

news room 5 λεπτά ανάγνωση
Θεοδοσία Ντόκου

H δια­κε­κρι­μένη πια­νί­στρια επι­στρέ­φει στην Ελλάδα για να συμπρά­ξει με την Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών στην πρώτη της συναυ­λία παρου­σία κοινού.

Η Θεο­δο­σία Ντόκου δεν χρειά­ζε­ται συστά­σεις. Έχοντας ήδη δια­γρά­ψει εντυ­πω­σιακή πορεία διεθνώς, η δια­κε­κρι­μένη πια­νί­στρια επι­στρέ­φει στην Ελλάδα για να συμπρά­ξει με την Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών στην πρώτη της συναυ­λία παρου­σία κοινού. Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή της Αίθου­σας Χ. Λαμπρά­κης, μας μιλά για τα πρώτα της βήματα, τη θρυλική μέντορά της Μάρτα Άργκε­ριχ, αλλά και τα άμεσα σχέδιά της: 

Ποιες οι πρώτες σας ανα­μνή­σεις από τη μουσική στη Ρόδο όπου γεν­νη­θή­κατε και μεγα­λώ­σατε;

Τα πρώτα ακού­σματα μου­σι­κής που είχα ήταν τρα­γού­δια του Μάνου Χατζι­δάκι, του Μίκη Θεο­δω­ράκη και κάποια ρεμπέ­τικα. Κάποιοι δίσκοι βινυ­λίου ιτα­λι­κής μου­σι­κής θυμάμαι. Το αγα­πη­μένο μου φιλμ ήταν η Φαντα­σία του Walt Disney και απο­λάμ­βανα τη μουσική επέν­δυση που ήταν απο­σπά­σματα έργων κλασ­σι­κής μου­σι­κής.

Έχετε πει ότι ξεκι­νή­σατε μαθή­ματα πιάνου σε ηλικία 12 ετών. Χρειά­στηκε να καλύ­ψετε χαμένο έδαφος λόγω της σχετικά προ­χω­ρη­μέ­νης ηλικίας σας και αν ναι, πως το κατα­φέ­ρατε;

Χρειά­στηκε να διαβάσω αρκετά. Αλλωστε δημιουρ­γή­θηκε η ίδια η ανα­γκαιό­τητα μέσα από την πρόοδο που καθο­ρί­ζει η εξέλιξη της μου­σι­κής.

Ποιο δίδαγμα του καθη­γητή σας στο Ωδείο Αθηνών, Άρη Γαρου­φαλή δεν θα ξεχά­σετε;

Ο δάσκα­λος μου Άρης Γαρου­φα­λής δεν μου χάιδεψε τ′ αυτιά. Με έκανε να κατα­λάβω σ′ όλη τη ρεα­λι­στική του διά­σταση ότι αυτός ο δρόμος δεν είναι στρω­μέ­νος με λου­λού­δια και κόκκινα χάλια. Με δίδαξε ένα μεγάλο ρεπερ­τό­ριο του πιάνου και μου έλεγε συχνά ότι «την τούρτα θα την φτιά­ξεις εδώ και το κερα­σάκι θα το βάλεις έξω». Η δυνατή του προ­σω­πι­κό­τητα έχει εντυ­πω­θεί και στον δικό μου χαρα­κτήρα, διότι ο κάθε μαθητής εμπνέ­ε­ται και στιγ­μα­τί­ζε­ται έως ένα βαθμό από το δάσκαλό του.

Μετά το Ωδείο Αθηνών, συνε­χί­σατε τις σπουδές σας στο Βερο­λίνο, κάνο­ντας παράλ­ληλα μετα­πτυ­χιακό στη Ακα­δη­μία Franz Liszt στη Βου­δα­πέ­στη. Πως βιώσατε αυτή τη μετά­βαση;

Ήταν μια ευκαι­ρία για μένα να φοιτήσω παράλ­ληλα και στα δύο πανε­πι­στή­μια. Οι πολ­λα­πλές μου­σι­κές εμπει­ρίες κλασ­σι­κής μου­σι­κής στην κεντρική Ευρώπη και η δια­φο­ρε­τι­κό­τητα της διδα­σκα­λίας των πια­νι­στών, δια­μόρ­φωσε στα­διακά και τη δική μου μουσική προ­σω­πι­κό­τητα.

Το 2009 γνω­ρί­σατε την Μάρτα Άργκε­ριχ, με την οποία πλέον σας δένει μία μόνιμη συνερ­γα­σία αλλά και μεγάλη αγάπη, μία σχέση μέντορα και protegée. Μιλήστε μας για αυτή τη γνω­ρι­μία, αλλά και τον τρόπο που επέ­δρασε στην καριέρα σας…

Η γνω­ρι­μία μου με τη Μάρτα Άργκε­ριχ, τον ζωντανό θρύλο του πιάνου, είναι ένας μεγάλος σταθμός στην καριέρα μου και είναι μεγάλη τιμή για μένα κάθε φορά που παίζω μαζί της. Ο κάθε καλ­λι­τέ­χνης δια­γρά­φει τη δική του πορεία και κανένας δεν σου φτιά­χνει την καριέρα. Αυτό μου το είπε η ίδια όταν τη πρω­το­γνώ­ρισα. Είναι η μέντο­ρας μου και η λέξη «ευχα­ρι­στώ» είναι λίγη για αυτή την μουσική εμπει­ρία ζωής.

Τι κρατάτε από εκείνη, σε προ­σω­πικό επίπεδο;

Την απλό­τητά της ως άνθρω­πος. Το χιούμορ της. Την αβίαστη επι­κοι­νω­νία και στήριξη που δίνει στους φίλους της όλα αυτά τα χρόνια. Τον ενδια­φέ­ρον της πάντα για το πως εξε­λίσ­σε­ται η καριέρα μου και ποιοι είναι οι επό­με­νοι επαγ­γελ­μα­τι­κοί μου στόχοι.

Έχετε εμφα­νι­στεί σε σπου­δαίες συναυ­λια­κές αίθου­σες, όπως το κορυ­φαίο Carnegie Hall. Θυμάστε τα συναι­σθή­ματά σας όταν βγήκατε στη σκηνή του;

Στην πρώτη μεγάλη αίθουσα που έπαιξα ήταν το Carnegie Hall μιας και το ανα­φέ­ρατε. Δεν πρόλαβα να έχω ιδιαί­τερα συναι­σθή­ματα καθώς έφτασα καθυ­στε­ρη­μένη στη συναυ­λία, διότι απο­κλει­στή­καμε στο Holland Τunnel της Νέας Υόρκης και δια­σχί­σαμε τα περίπου 3 χλμ. του τούνελ τρέ­χο­ντας μαζί με τους γονείς μου, με το φόρεμα της συναυ­λίας να ανε­μί­ζει ανάμεσα στα στα­μα­τη­μένα αμάξια. Εν τέλει βρήκαμε ένα ταξί που μας άφησε στο Carnegie Hall με μισή ώρα καθυ­στέ­ρηση. Όταν ανέβηκα στη σκηνή, δεν υπήρχε πια καιρός για άγχος. Θυμάμαι τη σκηνή, το πιάνο και τον κριτικό ο οποίος καθόταν στη πρώτη σειρά με το μπλοκ του στο ένα χέρι, με το μολύβι στο άλλο και το πανέ­μορφο κόκκινο της φωτιάς που­λό­βερ του να ξεχω­ρί­ζει ανάμεσα στους χιλιά­δες θεατές.

Τον Φεβρουά­ριο του 2020 υπο­γρά­ψατε με τη WARNER Classics και το πρώτο Beethoven CD σας θα είναι δια­θέ­σιμο τον Δεκέμ­βρη. Θα θέλατε να μοι­ρα­στείτε μαζί μας τις πιο δυνατές στιγμές της ηχο­γρά­φη­σης;

Η ηχο­γρά­φηση έγινε σε δύο στάδια γιατί δια­κό­πηκε από τα περιο­ρι­στικά μέτρα της παν­δη­μίας. Ηχο­γρά­φησα solo τη Σονάτα Op.31 No. 2 “Tempest” του Beethoven τον Φεβρουά­ριο και έμενε η Συμ­φω­νία No. 6 “Pastorale ” σε μετα­γραφή για 4 χέρια με τη Martha Argerich, η οποία έγινε τον Ιούλιο. Οι οργα­νω­τι­κές δυσκο­λίες για να βγει το CD ήταν θεωρώ το πιο δύσκολο μέρος της ηχο­γρά­φη­σης. Λόγω της παν­δη­μίας είχαμε πολλές καθυ­στε­ρή­σεις και πολλά περιο­ρι­στικά μέτρα στο χώρο ηχο­γρά­φη­σης RSI, Radio Swiss του Λου­γκάνο, στην Ελβετία. Η ηχο­γρά­φηση κράτησε από τις 4 το από­γευμα μέχρι τις 6 το επόμενο πρωί, 14 συνε­χό­με­νες ώρες την πρώτη μέρα και τη δεύτερη άλλες 7.

Στην ηχο­γρά­φηση ο καλ­λι­τέ­χνης δοκι­μά­ζει τα όρια του εαυτού του ερήμην του κοινού και αυτό είναι ακόμη πιο δύσκολο. Το CD βγαίνει τον Δεκέμ­βρη και ελπίζω ότι το κοινό θα το καλω­σο­ρί­σει θετικά.

Είστε η Καλ­λι­τε­χνική Διευ­θύ­ντρια του νέου φεστι­βάλ China Music Series τον Νοέμβρη 2021 στο Guangzhou Opera House της Κίνας, όπου μεγάλοι καλ­λι­τέ­χνες όπως η Martha Argerich, ο Mischa Maisky, ο Daniel Hope, ο Nelson Freire είναι καλε­σμέ­νοι. Πως θα αντι­με­τω­πί­σετε αυτή τη νέα πρό­κληση στην καριέρα σας;

Είμαι ενθου­σια­σμένη για το και­νού­ριο Φεστι­βάλ μου τον επόμενο χρόνο στη Κίνα. Το Guangzhou Opera House είναι ένα από τα 10 καλύ­τερα Opera Halls στο κόσμο και είμαι πολύ χαρού­μενη που θα μας φιλο­ξε­νεί τα επόμενα χρόνια. Μεγάλοι καλ­λι­τέ­χνες όπως η Martha Argerich, o Nelson Freire, o Daniel Hope, o Mischa Maisky και ο Guy Braunstein είναι μερικοί από αυτούς που είναι προ­σκε­κλη­μέ­νοι για 5 βραδιές μου­σι­κής δωμα­τίου. Τα τελευ­ταία χρόνια έχω κάνει πολλά τουρ και συναυ­λίες στη Κίνα, και κάποια στιγμή μου έγινε η πρόταση να δημιουρ­γήσω ένα Φεστι­βάλ στο οποίο θα είναι προ­σκε­κλη­μέ­νοι θρύλοι της κλασ­σι­κής μου­σι­κής αλλά και νέοι καλ­λι­τέ­χνες οι οποίοι έχουν ήδη μια λαμπρή καριέρα και έχουν βάλει ήδη τη σφρα­γίδα τους στον καλ­λι­τε­χνικό χώρο.

Πηγή: huffingtonpost.gr

Σοφία Τσου­ρι­νάκη

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.