Θεοδοσία Ντόκου: Ο δρόμος της μουσικής δεν είναι στρωμένος με λουλούδια και κόκκινα χαλιά

H δια­κε­κρι­μέ­νη πια­νί­στρια επι­στρέ­φει στην Ελ­λά­δα για να συ­μπρά­ξει με την Κρα­τι­κή Ορ­χή­στρα Αθη­νών στην πρώτη της συ­ναυ­λία πα­ρου­σία κοι­νού.

Η Θε­ο­δο­σία Ντό­κου δεν χρειά­ζε­ται συ­στά­σεις. Έχο­ντας ήδη δια­γρά­ψει εντυ­πω­σια­κή πο­ρεία διε­θνώς, η δια­κε­κρι­μέ­νη πια­νί­στρια επι­στρέ­φει στην Ελ­λά­δα για να συ­μπρά­ξει με την Κρα­τι­κή Ορ­χή­στρα Αθη­νών στην πρώτη της συ­ναυ­λία πα­ρου­σία κοι­νού. Λίγο πριν ανέ­βει στη σκηνή της Αί­θου­σας Χ. Λα­μπρά­κης, μας μιλά για τα πρώτα της βή­μα­τα, τη θρυ­λι­κή μέ­ντο­ρά της Μάρτα Άρ­γκε­ριχ, αλλά και τα άμεσα σχέ­διά της: 

Ποιες οι πρώ­τες σας ανα­μνή­σεις από τη μου­σι­κή στη Ρόδο όπου γεν­νη­θή­κα­τε και με­γα­λώ­σα­τε;

Τα πρώτα ακού­σμα­τα μου­σι­κής που είχα ήταν τρα­γού­δια του Μάνου Χα­τζι­δά­κι, του Μίκη Θε­ο­δω­ρά­κη και κά­ποια ρε­μπέ­τι­κα. Κά­ποιοι δί­σκοι βι­νυ­λί­ου ιτα­λι­κής μου­σι­κής θυ­μά­μαι. Το αγα­πη­μέ­νο μου φιλμ ήταν η Φα­ντα­σία του Walt Disney και απο­λάμ­βα­να τη μου­σι­κή επέν­δυ­ση που ήταν απο­σπά­σμα­τα έργων κλασ­σι­κής μου­σι­κής.

Έχετε πει ότι ξε­κι­νή­σα­τε μα­θή­μα­τα πιά­νου σε ηλι­κία 12 ετών. Χρειά­στη­κε να κα­λύ­ψε­τε χα­μέ­νο έδα­φος λόγω της σχε­τι­κά προ­χω­ρη­μέ­νης ηλι­κί­ας σας και αν ναι, πως το κα­τα­φέ­ρα­τε;

Χρειά­στη­κε να δια­βά­σω αρ­κε­τά. Αλ­λω­στε δη­μιουρ­γή­θη­κε η ίδια η ανα­γκαιό­τη­τα μέσα από την πρό­ο­δο που κα­θο­ρί­ζει η εξέ­λι­ξη της μου­σι­κής.

Ποιο δί­δαγ­μα του κα­θη­γη­τή σας στο Ωδείο Αθη­νών, Άρη Γα­ρου­φα­λή δεν θα ξε­χά­σε­τε;

Ο δά­σκα­λος μου Άρης Γα­ρου­φα­λής δεν μου χάι­δε­ψε τ′ αυτιά. Με έκανε να κα­τα­λά­βω σ′ όλη τη ρε­α­λι­στι­κή του διά­στα­ση ότι αυτός ο δρό­μος δεν είναι στρω­μέ­νος με λου­λού­δια και κόκ­κι­να χάλια. Με δί­δα­ξε ένα με­γά­λο ρε­περ­τό­ριο του πιά­νου και μου έλεγε συχνά ότι «την τούρ­τα θα την φτιά­ξεις εδώ και το κε­ρα­σά­κι θα το βά­λεις έξω». Η δυ­να­τή του προ­σω­πι­κό­τη­τα έχει εντυ­πω­θεί και στον δικό μου χα­ρα­κτή­ρα, διότι ο κάθε μα­θη­τής εμπνέ­ε­ται και στιγ­μα­τί­ζε­ται έως ένα βαθμό από το δά­σκα­λό του.

Μετά το Ωδείο Αθη­νών, συ­νε­χί­σα­τε τις σπου­δές σας στο Βε­ρο­λί­νο, κά­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα με­τα­πτυ­χια­κό στη Ακα­δη­μία Franz Liszt στη Βου­δα­πέ­στη. Πως βιώ­σα­τε αυτή τη με­τά­βα­ση;

Ήταν μια ευ­και­ρία για μένα να φοι­τή­σω πα­ράλ­λη­λα και στα δύο πα­νε­πι­στή­μια. Οι πολ­λα­πλές μου­σι­κές εμπει­ρί­ες κλασ­σι­κής μου­σι­κής στην κε­ντρι­κή Ευ­ρώ­πη και η δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα της δι­δα­σκα­λί­ας των πια­νι­στών, δια­μόρ­φω­σε στα­δια­κά και τη δική μου μου­σι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα.

Το 2009 γνω­ρί­σα­τε την Μάρτα Άρ­γκε­ριχ, με την οποία πλέον σας δένει μία μό­νι­μη συ­νερ­γα­σία αλλά και με­γά­λη αγάπη, μία σχέση μέ­ντο­ρα και protegée. Μι­λή­στε μας για αυτή τη γνω­ρι­μία, αλλά και τον τρόπο που επέ­δρα­σε στην κα­ριέ­ρα σας…

Η γνω­ρι­μία μου με τη Μάρτα Άρ­γκε­ριχ, τον ζω­ντα­νό θρύλο του πιά­νου, είναι ένας με­γά­λος σταθ­μός στην κα­ριέ­ρα μου και είναι με­γά­λη τιμή για μένα κάθε φορά που παίζω μαζί της. Ο κάθε καλ­λι­τέ­χνης δια­γρά­φει τη δική του πο­ρεία και κα­νέ­νας δεν σου φτιά­χνει την κα­ριέ­ρα. Αυτό μου το είπε η ίδια όταν τη πρω­το­γνώ­ρι­σα. Είναι η μέ­ντο­ρας μου και η λέξη «ευ­χα­ρι­στώ» είναι λίγη για αυτή την μου­σι­κή εμπει­ρία ζωής.

Τι κρα­τά­τε από εκεί­νη, σε προ­σω­πι­κό επί­πε­δο;

Την απλό­τη­τά της ως άν­θρω­πος. Το χιού­μορ της. Την αβί­α­στη επι­κοι­νω­νία και στή­ρι­ξη που δίνει στους φί­λους της όλα αυτά τα χρό­νια. Τον εν­δια­φέ­ρον της πάντα για το πως εξε­λίσ­σε­ται η κα­ριέ­ρα μου και ποιοι είναι οι επό­με­νοι επαγ­γελ­μα­τι­κοί μου στό­χοι.

Έχετε εμ­φα­νι­στεί σε σπου­δαί­ες συ­ναυ­λια­κές αί­θου­σες, όπως το κο­ρυ­φαίο Carnegie Hall. Θυ­μά­στε τα συ­ναι­σθή­μα­τά σας όταν βγή­κα­τε στη σκηνή του;

Στην πρώτη με­γά­λη αί­θου­σα που έπαι­ξα ήταν το Carnegie Hall μιας και το ανα­φέ­ρα­τε. Δεν πρό­λα­βα να έχω ιδιαί­τε­ρα συ­ναι­σθή­μα­τα καθώς έφτα­σα κα­θυ­στε­ρη­μέ­νη στη συ­ναυ­λία, διότι απο­κλει­στή­κα­με στο Holland Τunnel της Νέας Υόρ­κης και δια­σχί­σα­με τα πε­ρί­που 3 χλμ. του τού­νελ τρέ­χο­ντας μαζί με τους γο­νείς μου, με το φό­ρε­μα της συ­ναυ­λί­ας να ανε­μί­ζει ανά­με­σα στα στα­μα­τη­μέ­να αμά­ξια. Εν τέλει βρή­κα­με ένα ταξί που μας άφησε στο Carnegie Hall με μισή ώρα κα­θυ­στέ­ρη­ση. Όταν ανέ­βη­κα στη σκηνή, δεν υπήρ­χε πια και­ρός για άγχος. Θυ­μά­μαι τη σκηνή, το πιάνο και τον κρι­τι­κό ο οποί­ος κα­θό­ταν στη πρώτη σειρά με το μπλοκ του στο ένα χέρι, με το μο­λύ­βι στο άλλο και το πα­νέ­μορ­φο κόκ­κι­νο της φω­τιάς που­λό­βερ του να ξε­χω­ρί­ζει ανά­με­σα στους χι­λιά­δες θε­α­τές.

Τον Φε­βρουά­ριο του 2020 υπο­γρά­ψα­τε με τη WARNER Classics και το πρώτο Beethoven CD σας θα είναι δια­θέ­σι­μο τον Δε­κέμ­βρη. Θα θέ­λα­τε να μοι­ρα­στεί­τε μαζί μας τις πιο δυ­να­τές στιγ­μές της ηχο­γρά­φη­σης;

Η ηχο­γρά­φη­ση έγινε σε δύο στά­δια γιατί δια­κό­πη­κε από τα πε­ριο­ρι­στι­κά μέτρα της παν­δη­μί­ας. Ηχο­γρά­φη­σα solo τη Σο­νά­τα Op.31 No. 2 “Tempest” του Beethoven τον Φε­βρουά­ριο και έμενε η Συμ­φω­νία No. 6 “Pastorale ” σε με­τα­γρα­φή για 4 χέρια με τη Martha Argerich, η οποία έγινε τον Ιού­λιο. Οι ορ­γα­νω­τι­κές δυ­σκο­λί­ες για να βγει το CD ήταν θεωρώ το πιο δύ­σκο­λο μέρος της ηχο­γρά­φη­σης. Λόγω της παν­δη­μί­ας εί­χα­με πολ­λές κα­θυ­στε­ρή­σεις και πολλά πε­ριο­ρι­στι­κά μέτρα στο χώρο ηχο­γρά­φη­σης RSI, Radio Swiss του Λου­γκά­νο, στην Ελ­βε­τία. Η ηχο­γρά­φη­ση κρά­τη­σε από τις 4 το από­γευ­μα μέχρι τις 6 το επό­με­νο πρωί, 14 συ­νε­χό­με­νες ώρες την πρώτη μέρα και τη δεύ­τε­ρη άλλες 7.

Στην ηχο­γρά­φη­ση ο καλ­λι­τέ­χνης δο­κι­μά­ζει τα όρια του εαυ­τού του ερή­μην του κοι­νού και αυτό είναι ακόμη πιο δύ­σκο­λο. Το CD βγαί­νει τον Δε­κέμ­βρη και ελ­πί­ζω ότι το κοινό θα το κα­λω­σο­ρί­σει θε­τι­κά.

Είστε η Καλ­λι­τε­χνι­κή Διευ­θύ­ντρια του νέου φε­στι­βάλ China Music Series τον Νο­έμ­βρη 2021 στο Guangzhou Opera House της Κίνας, όπου με­γά­λοι καλ­λι­τέ­χνες όπως η Martha Argerich, ο Mischa Maisky, ο Daniel Hope, ο Nelson Freire είναι κα­λε­σμέ­νοι. Πως θα αντι­με­τω­πί­σε­τε αυτή τη νέα πρό­κλη­ση στην κα­ριέ­ρα σας;

Είμαι εν­θου­σια­σμέ­νη για το και­νού­ριο Φε­στι­βάλ μου τον επό­με­νο χρόνο στη Κίνα. Το Guangzhou Opera House είναι ένα από τα 10 κα­λύ­τε­ρα Opera Halls στο κόσμο και είμαι πολύ χα­ρού­με­νη που θα μας φι­λο­ξε­νεί τα επό­με­να χρό­νια. Με­γά­λοι καλ­λι­τέ­χνες όπως η Martha Argerich, o Nelson Freire, o Daniel Hope, o Mischa Maisky και ο Guy Braunstein είναι με­ρι­κοί από αυ­τούς που είναι προ­σκε­κλη­μέ­νοι για 5 βρα­διές μου­σι­κής δω­μα­τί­ου. Τα τε­λευ­ταία χρό­νια έχω κάνει πολλά τουρ και συ­ναυ­λί­ες στη Κίνα, και κά­ποια στιγ­μή μου έγινε η πρό­τα­ση να δη­μιουρ­γή­σω ένα Φε­στι­βάλ στο οποίο θα είναι προ­σκε­κλη­μέ­νοι θρύ­λοι της κλασ­σι­κής μου­σι­κής αλλά και νέοι καλ­λι­τέ­χνες οι οποί­οι έχουν ήδη μια λα­μπρή κα­ριέ­ρα και έχουν βάλει ήδη τη σφρα­γί­δα τους στον καλ­λι­τε­χνι­κό χώρο.

Πηγή: huffingtonpost.gr

Σοφία Τσου­ρι­νά­κη