Η φρίκη «καρέ-καρέ»

Τέσ­σε­ρις ημέρες τώρα, κυκλο­φο­ρεί βίντεο -και μάλιστα σε υψηλή ανάλυση, με τις τελευ­ταίες στιγμές του δολο­φο­νη­μέ­νου Μιχάλη. Και η ερώτηση είναι, γιατί  αυτή η δια­σπορά της σκηνής  των τρα­γι­κών στιγμών του Μιχάλη από τα κανάλια και τα ειδη­σε­ο­γρα­φικά sites, το γνωστό «καρέ-καρέ»;  Εχουν κάποιο σκοπό; Στον βωμό των «εντυ­πώ­σεων» συχνά παρα­βιά­ζο­νται οι ουσια­στι­κοί κανόνες. Και η φρίκη «που­λιέ­ται» ως θέαμα. Προ­φα­νώς συνε­χί­ζουν τη δουλειά που κάνουν εδώ και μερικά χρόνια. Να φέρουν το πρόσωπο του τέρατος σε κάθε σπίτι. Να εξοι­κειω­θούμε με κάθε φρίκη και να το θεω­ρή­σουμε καθη­με­ρι­νό­τητα. Σαφώς και δεν πρέπει να υπάρχει πιο «περιο­ρι­σμένη» κάλυψη στο γεγονός, κατα­γραφή της μαρ­τυ­ρίας και όλων των στοι­χείων που τεκ­μη­ριώ­νουν τη βαναυ­σό­τητα. Γιατί όντως πρέπει να μπο­ρέ­σουμε να κοι­τά­ξουμε το κακό κατά­ματα. Γιατί αυτός είναι και ο μόνος τρόπος για να μπο­ρέ­σουμε να το κατα­νο­ή­σουμε. Όχι προ­φα­νώς για να συμ­φι­λιω­θούμε μαζί του, αλλά για να βρούμε τρόπο να το ξερι­ζώ­σουμε. Όμως, αυτό δεν γίνεται με το να ανα­πα­ρά­γουμε 50 φορές την ημέρα «καρέ-καρέ» τον Μιχάλη με «την μπλε μπλούζα να τον χτυπούν», «καρέ-καρέ» τον Μιχάλη «να αφήνει την τελευ­ταία του πνοή». Γίνεται με δημο­σιο­γρα­φική δουλειά, με απο­κα­λύ­ψεις, αλλά και με επί­γνωση ότι σκοπός δεν είναι απλώς να αγα­να­κτή­σουμε αλλά να αλλά­ξουμε τα πράγ­ματα. Και τότε όντως θα έχουμε κάνει τη δουλειά μας στα ΜΜΕ. Που δεν είναι ούτε του πωλητή «θεά­μα­τος», ούτε του εισαγ­γε­λέα, ούτε του δικαστή. Αλλά του άγρυ­πνου βλέμ­μα­τος που απο­κα­λύ­πτει, εξηγεί και κρίνει.