Η Πάτμος του Βασίλη Κικίλια

Ο υπουρ­γός Υγείας Βασίλης Κικί­λιας γράφει για τη δική του Πάτμο.

Η Πάτμος, το Ιερό νησί, μερικά μίλια από τις ακτές της Μικράς Ασίας είναι ένας τόπος με μόνο μέτρο τον άνθρωπο. Στο νησί όπου γρά­φτηκε η μεγα­λειώ­δης υπερ­βα­τική Απο­κά­λυψη, διά χειρός Αγίου Ιωάννη του Θεο­λό­γου, ο άνθρω­πος παρα­μέ­νει στο επί­κε­ντρο. Από το ίδιο το Μονα­στήρι στη Χώρα-Μνημείο Παγκό­σμιας Κλη­ρο­νο­μιάς της UNESCO –που ενώ δεσπό­ζει σαν κτίσμα στο νησί, δεν επι­βάλ­λε­ται αλλά «καλω­σο­ρί­ζει»– ως την τελευ­ταία παραλία με τα αρμυ­ρί­κια που ρίχνουν τη σκιά τους ήρεμα και φιλό­ξενα. Η Πάτμος ανα­πλά­θει τους επι­σκέ­πτες της όπως αυτή γνω­ρί­ζει μέσα από την ιστορία αιώνων, τους καθο­δη­γεί στα λευκά σοκάκια και τους απά­νε­μους όρμους της, τους δείχνει με σοφία, θα έλεγα, την αξία της απλό­τη­τας στην αισθη­τική και της πολυ­τέ­λειας στην περι­πλά­νηση. Δεν κραυ­γά­ζει, πώς θα μπο­ρούσε άλλωστε, ψιθυ­ρί­ζει και γοη­τεύει όσους είναι ανοι­χτοί σε δια­φο­ρε­τικά μηνύ­ματα των καιρών και δεν έχουν όρια στον ορί­ζο­ντά τους. Το νησί δεν ζει στο χτες ούτε προ­σπα­θεί να το ανα­βιώ­σει τεχνητά, όπως έχω δει σε άλλα μέρη με ιστο­ρική κλη­ρο­νο­μιά. Το νησί και οι άνθρω­ποί του συμ­βιώ­νουν παράλ­ληλα στο χτες το σήμερα και το αύριο, με μια φυσι­κό­τητα που τη βλέπεις παντού: στα αβίαστα χαμό­γελα, στις μικρές ψαρό­βαρ­κες, στα ψαγμένα ταβερ­νά­κια, στις αυλό­πορ­τες, στα πράσινα μπο­στά­νια, στα χαρού­μενα παράθυρα-βιτρίνες των κατα­στη­μά­των, στα ασβε­στω­μένα πεζού­λια και τις λιτές γραμμές παντού. Κι όλα αυτά να μην είναι φολκλόρ αλλά αυθε­ντικά. Σκε­φτό­μουν βλέ­πο­ντας από το κατά­στρωμα τη Σκάλα το λιμάνι, να ξεμα­κραί­νει καθώς το πλοίο έφευγε, ότι η έκφραση «ευλο­γη­μέ­νος τόπος» εδώ βρίσκει την κυριο­λε­κτική της έκφανση. Κι ότι δεν ήταν αυθυ­πο­βολή αλλά αληθινό δέος αυτό που ένιωσα, όχι γιατί θαμπώ­θηκα από το μεγα­λείο αλλά γιατί στην Πάτμο ένιωσα το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση.

Πηγή athensvoice.gr