Πένθος και ντροπή

Η κοινή γνώμη είναι συ­γκλο­νι­σμέ­νη από την τρα­γω­δία στα ανοι­χτά της Πύλου. Όχι όλοι. Για κά­ποιους, το θέμα τους δεν είναι οι αν­θρώ­πι­νες ζωές που χά­θη­καν. Το θέμα τους είναι ότι κη­ρύ­χθη­κε τρι­ή­με­ρο εθνι­κό πέν­θος. «Γιατί να υπάρ­ξει εθνι­κό πέν­θος; Αφού δεν έχου­με να κά­νου­με με Έλ­λη­νες, αφού το ναυά­γιο έγινε σε διε­θνή ύδατα, προς τι το εθνι­κό πέν­θος; Εχει χαθεί το μέτρο» Αυτή είναι η λο­γι­κή τους. Λένε χυ­δαιό­τη­τες για ει­σβο­λείς και  «λα­θραί­ους». Χυ­δαιό­τη­τες, για μικρά παι­διά που πνί­γο­νται στα αμπά­ρια των σα­πι­σμέ­νων καϊ­κιών κι έπει­τα τα ξε­βρά­ζει η θά­λασ­σα. που δεν θα γρα­φτούν σε αυτό το κεί­με­νο. Η ενέρ­γεια του Ιω­άν­νη Σαρμά, υπη­ρε­σια­κού Πρω­θυ­πουρ­γού, να βάλει «φρένο» σε μια ολό­κλη­ρη χώρα που ήδη βρί­σκε­ται στη διο­νυ­σια­κή νιρ­βά­να του ελ­λη­νι­κού κα­λο­και­ριού, δεί­χνει και εν­συ­ναί­σθη­ση και πο­λι­τι­κά κό­τσια. Η κα­λύ­τε­ρη απά­ντη­ση σε όλους τους απάν­θρω­πους, έρ­χε­ται από τον Γα­βρι­ήλ Χα­ρί­το που γρά­φει σε ανάρ­τη­σή του στα social media: « Το εθνι­κό πέν­θος που κή­ρυ­ξε η πα­τρι­δα μας, η μικρή μας, η αγα­πη­μέ­νη, η μο­να­δι­κή μας Ελ­λα­δι­τσα, την τιμά.  Μια χώρα μικρή με τόσα προ­βλή­μα­τα, για χρό­νια τώρα έχει ανα­λά­βει ένα δυ­σβά­στα­χτο βάρος που δεν μπο­ρεί να δια­χει­ρι­στεί ούτε ως κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός, ούτε ως οι­κο­νο­μία, ούτε ως κοι­νω­νία. Και όμως, σπεύ­δει να σώσει ζωές, να απα­λύ­νει τον πόνο όπως και όσο μπο­ρεί.  Και κή­ρυ­ξε τρι­ή­με­ρο πέν­θους. Αντι­θέ­τως, η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση με το νο­μι­κό πλαί­σιο που επέ­βα­λαν οι χώρες-μέλη του ευ­ρω­παϊ­κού βορρά, εκ­με­ταλ­λευό­με­νες την οι­κο­νο­μι­κή κρίση που αντι­με­τώ­πι­ζε (και συ­νε­χί­ζει να αντι­με­τω­πί­ζει) ένας από τους «αδύ­να­μους κρί­κους» της και θε­σμο­θε­τώ­ντας κα­νο­νι­σμούς και δια­δι­κα­σί­ες  σύμ­φω­να με τα δικά τους μέτρα και σταθ­μά και μόνο, καλο θα ήταν να κη­ρύ­ξει ενα δικό της τρι­ή­με­ρο ντρο­πής. Τρι­ή­με­ρο πέν­θους για μας. Τρι­ή­με­ρο ντρο­πής για τις Βρυ­ξέλ­λες. Ένα τρι­ή­με­ρο όλο δικό της. Της δικής της ντρο­πής.  Εύ­χο­μαι να σω­θούν όσες πε­ρισ­σό­τε­ρες ζωές γί­νε­ται. Με­γά­λη τρα­γω­δία.»