Τέλος εποχής για τον Ροδίτη καθηγητή που δίδαξε Ελληνικά σε χιλιάδες ομογενείς της Αυστραλίας

Ήταν μια ιδιαί­τε­ρα συ­γκι­νη­τι­κή στιγ­μή για τον ομο­γε­νή κα­θη­γη­τή Πα­να­γιώ­τη Φω­τά­κη, όταν μετά από πε­νή­ντα χρό­νια υπη­ρε­σί­ας, ήρθε η ώρα να απο­χαι­ρε­τή­σει μόνο με­ρι­κούς από τις χι­λιά­δες μα­θη­τές του που τον τί­μη­σαν με την πα­ρου­σία τους κατά τη διάρ­κεια εκ­δή­λω­σης που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε προς τιμήν του στην Αδε­λα­ΐ­δα το πε­ρα­σμέ­νο Σάβ­βα­το.

«Ει­λι­κρι­νά,με συ­γκί­νη­σε ιδιαί­τε­ρα η κί­νη­ση όλων των παι­διών που μπή­καν στη δια­δι­κα­σία να διορ­γα­νώ­σουν αυτήν την απο­χαι­ρε­τι­στή­ρια εκ­δή­λω­ση για την συ­ντα­ξιο­δό­τη­σή μου» λέει ο ομο­γε­νής κα­θη­γη­τής, ο οποί­ος κατά τη διάρ­κεια της κα­ριέ­ρας του δί­δα­ξε Μα­θη­μα­τι­κά, Τε­χνο­λο­γία, Επι­στή­μη και, φυ­σι­κά, Ελ­λη­νι­κά, σε χι­λιά­δες μα­θη­τές και ομο­γε­νείς δεύ­τε­ρης γε­νιάς, ενώ έπαι­ξε κα­θο­ρι­στι­κό ρόλο στην ει­σα­γω­γή της δι­δα­σκα­λί­ας των Ελ­λη­νι­κών σε ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα δη­μό­σια σχο­λεία της Νό­τιας Αυ­στρα­λί­ας όπου φοι­τού­σαν πολλά παι­διά Ελ­λή­νων με­τα­να­στών.

«Για μένα ήταν ση­μα­ντι­κό τα παι­διά μας να με­λε­τή­σουν την ιστο­ρία και την κουλ­τού­ρα της πα­τρί­δας των γο­νέ­ων τους γι’ αυτό και το 1977, με αφορ­μή τον αυ­ξα­νό­με­νο αριθ­μό Ελ­λή­νων μα­θη­τών στο σχο­λείο, προ­χώ­ρη­σα σε μια σειρά ενερ­γειών που αντι­κει­με­νι­κό στόχο είχαν να προ­στε­θεί η Ελ­λη­νι­κή γλώσ­σα στην δι­δα­κτέα ύλη του σχο­λεί­ου, γε­γο­νός που τε­λι­κά έγινε πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δύο χρό­νια αρ­γό­τε­ρα» λέει ο ομο­γε­νής εκ­παι­δευ­τι­κός, ο οποί­ος υπήρ­ξε και εμπνευ­στής του Ελ­λη­νι­κού Συλ­λό­γου Γο­νέ­ων και Κη­δε­μό­νων Unley High School.

«Αν υπάρ­χει ένα πράγ­μα το οποίο θυ­μά­μαι από εκεί­νη την εποχή πέρα από τη δι­δα­σκα­λία την οποία ανέ­κα­θεν αγα­πού­σα, είναι οι δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τώ­πι­ζαν οι Έλ­λη­νες γο­νείς που ως με­τα­νά­στες δεν ήταν σε θέση να γνω­ρί­ζουν πώς να μι­λούν, να γρά­φουν ή να δια­βά­ζουν την αγ­γλι­κή γλώσ­σα και, κατά συ­νέ­πεια, αδυ­να­τού­σαν να πα­ρα­κο­λου­θή­σουν, πόσο μάλ­λον να συμ­βάλ­λουν στην πρό­ο­δο των παι­διών τους.

«Στό­χος μου δεν ήταν μόνο να δι­δά­ξω τους μα­θη­τές μου αυτό που επέ­βα­λε η θέση του κα­θη­γη­τή, πρω­τί­στως όμως να τους στη­ρί­ξω ηθικά και ψυ­χο­λο­γι­κά δί­νο­ντάς τους τις σω­στές κα­τευ­θύν­σεις για το μέλ­λον, κάτι που τε­λι­κά έγινε πραγ­μα­τι­κό­τη­τα με τη δη­μιουρ­γία του Ελ­λη­νι­κού Συλ­λό­γου Γο­νέ­ων και Κη­δε­μό­νων, με τον οποίο, αφε­νός, ανοί­ξα­με τους διαύ­λους επι­κοι­νω­νί­ας με­τα­ξύ του σχο­λι­κού συ­στή­μα­τος και των γο­νέ­ων και, αφε­τέ­ρου, δώ­σα­με στους μα­θη­τές εκεί­νους τα κα­τάλ­λη­λα εφό­δια και κα­τευ­θύν­σεις που χρειά­ζο­νταν ώστε να ακο­λου­θή­σουν το επαγ­γελ­μα­τι­κό μο­νο­πά­τι που τους ταί­ρια­ζε» εξη­γεί ο κ. Φω­τά­κης. Ο ίδιος, μά­λι­στα, έχει τι­μη­θεί από την αυ­στρα­λια­νή κυ­βέρ­νη­ση με το «Με­τάλ­λιο της Ημέ­ρας της Αυ­στρα­λί­ας» προς ανα­γνώ­ρι­ση των υπη­ρε­σιών που προ­σέ­φε­ρε στον εκ­παι­δευ­τι­κό τομέα και, φυ­σι­κά, για τη γε­νι­κό­τε­ρη συμ­βο­λή του στην πρό­ο­δο και ανά­πτυ­ξη της Νό­τιας Αυ­στρα­λί­ας, ενώ κατά τη διάρ­κεια της κα­ριέ­ρας του είχε την τύχη να φι­λο­ξε­νεί στην τάξη του ως μα­θή­τρια την πρώτη και μο­να­δι­κή πρω­θυ­πουρ­γό της Αυ­στρα­λί­ας, Julia Gillard.

«Για μας, ο κα­θη­γη­τής μας ήταν κάτι πα­ρα­πά­νω από ένας απλός δά­σκα­λος. Ήταν ο άν­θρω­πος στον οποίο μπο­ρού­σα­με και εμείς και οι γο­νείς μας να στη­ρι­χθού­με και να στρα­φού­με όταν εί­χα­με ανά­γκη από βο­ή­θεια» λέει ο Νίκος Κα­πό­λος, ο οποί­ος υπήρ­ξε ένας από τους μα­θη­τές του κα­θη­γη­τή κ. Φω­τά­κη.

«Κοι­τώ­ντας τώρα στο πα­ρελ­θόν, και εγώ ο ίδιος αδυ­να­τώ να υπο­λο­γί­σω πόσα παι­διά δί­δα­ξα κατά την διάρ­κεια αυτού του μισού αιώνα αλλά αυτό που ξέρω σί­γου­ρα είναι ότι πάντα στό­χος μου ήταν να δια­δρα­μα­τί­σω θε­τι­κό ρόλο στη ζωή κάθε μα­θη­τή μου, να τους εμπνεύ­σω, να ανα­κα­λύ­ψω μαζί τους τα τα­λέ­ντα τους και, φυ­σι­κά, να εξα­σφα­λί­σω μέσα από τις δι­δα­σκα­λί­ες των Ελ­λη­νι­κών την αγάπη των ίδιων για την Ελ­λά­δα.

«Ήθελα να τους μυήσω στον ελ­λη­νι­κό τρόπο ζωής, την ελ­λη­νι­κή πα­ρά­δο­ση και την πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά μας ώστε να κα­τα­νο­ή­σουν με την σειρά τους το μέ­γε­θος και την ση­μα­σία της πο­λι­τι­στι­κής τους ταυ­τό­τη­τας». Ο Πα­να­γιώ­της Φω­τά­κης ο οποί­ος γεν­νή­θη­κε τον Σε­πτέμ­βριο του 1948 στο χωριό Σιάνα Ρόδου, όπου και έζησε τα πρώτα οκτώ χρό­νια της ζωής του, οπότε και οι γο­νείς του απο­φά­σι­σαν να με­τα­να­στεύ­σουν στην Αυ­στρα­λία με το ισπα­νι­κό πλοίο «Μπε­γκό­νια».

Και ενώ σε λί­γους μήνες ο δη­μο­φι­λής κα­θη­γη­τής ανα­μέ­νε­ται να κλεί­σει το 70ό έτος της ηλι­κί­ας του και μαζί με αυτό και μισό αιώνα δι­δα­σκα­λί­ας στην Αυ­στρα­λία, η δρα­στη­ριό­τη­τά του δεν πρό­κει­ται να στα­μα­τή­σει αφού τα τε­λευ­ταία χρό­νια έχει αφιε­ρώ­σει τη ζωή του σε μια ακόμα με­γά­λη του αγάπη, την έρευ­να και συγ­γρα­φή βι­βλί­ων με θέμα τις «Νύφες» της Αυ­στρα­λί­ας.

«Η με­τα­να­στευ­τι­κή ιστο­ρία των Ελ­λή­νων είναι ένα θέμα που με εν­διέ­φε­ρε ανέ­κα­θεν και ει­δι­κά οι γυ­ναί­κες αυτές απο­τε­λούν από μόνες τους ένα ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι του ελ­λη­νι­σμού, γι’ αυτό και θεωρώ χρέος μου να κα­τα­γρά­ψω τις ιστο­ρί­ες τους.

«Νιώθω ιδιαί­τε­ρα ευ­γνώ­μων στην Αυ­στρα­λία για τις ευ­και­ρί­ες που μου έδωσε, αλλά συ­νά­μα λα­τρεύω την Ελ­λά­δα που, ερή­μην μου, μου χά­ρι­σε απλό­χε­ρα αυτήν την τόσο πλού­σια κλη­ρο­νο­μιά.

«Σί­γου­ρα θα μου λεί­ψει η εμπει­ρία μιας τάξης και η δι­δα­σκα­λία, αλλά δεν θα πάψω να προ­σφέ­ρω συμ­βου­λευ­τι­κά τις υπη­ρε­σί­ες μου σε εκ­παι­δευ­τή­ρια της Πο­λι­τεί­ας» λέει ο δρα­στή­ριος κα­θη­γη­τής, ο οποί­ος τον επό­με­νο μήνα έχει προ­γραμ­μα­τί­σει ένα τα­ξί­δι στην Ελ­λά­δα για να πα­ρα­κο­λου­θή­σει ένα συ­νέ­δριο με θέμα την με­τα­νά­στευ­ση.

«Έχω κλη­θεί να κάνω μια σειρά πα­ρου­σιά­σε­ων που αφο­ρούν τις ‘Νύφες’ του ‘Μπε­γκό­νια’, αλλά και την ιστο­ρία του χω­ριού μου που για μένα ήταν, είναι και πα­ρα­μέ­νει το κέ­ντρο του κό­σμου» κα­τα­λή­γει ο κ. Φω­τά­κης.

Πηγή: neoskosmos.com