Ιωάννης Παππάς: Εκλογές ευθύνης και σεβασμού

Δεν θα ξε­χα­στούν από τον ιστο­ρι­κό του μέλ­λο­ντος. Δεν θα πα­ρε­λά­σουν στον Χρόνο σαν «γρή­γο­ρος ίσκιος που­λιών».

Η κάλπη που έχου­με μπρο­στά μας είναι ιστο­ρι­κή.

Για δύο λό­γους που είναι πι­στεύω εμ­φα­νείς σε κάθε κα­λό­πι­στο πα­ρα­τη­ρη­τή.

Ο πρώ­τος. Ο,τι απέρ­χε­ται δεν είναι μία απλώς κακή δια­κυ­βέρ­νη­ση. Δεν είναι μια τυ­χαία κα­κο­δαι­μο­νία. Αυτό που απέρ­χε­ται είναι μια ολό­κλη­ρη νο­ση­ρή και οπι­σθο­δρο­μι­κή νο­ο­τρο­πία. Που ενώ κα­τήγ­γει­λε με μένος το «πα­λαιό», το μόνο που δυ­στυ­χώς κα­τά­φε­ρε μέσα σε τέσ­σε­ρα χρό­νια, ήταν να συ­μπυ­κνώ­σει μόνο τις πα­θο­γέ­νειες του με­τα­πο­λι­τευ­τι­κού μας βίου. Και να αρι­στεύ­σει σε αυτές. Διέ­πρε­ψε σε αντια­να­πτυ­ξια­κά ιδε­ο­λο­γή­μα­τα, κα­θα­γί­α­σε την ανα­ξιο­κρα­τία. Δί­χα­σε τους Έλ­λη­νες σε «προ­σκυ­νη­μέ­νους» και «πε­ρή­φα­νους». Κα­θή­λω­σε την ελ­λη­νι­κή οι­κο­γέ­νεια σε φαύλο κύκλο φόρων. Συ­νέ­θλι­ψε την υγιή επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα. Και το χει­ρό­τε­ρο; Αγνό­η­σε, αδια­φό­ρη­σε και εγκα­τέ­λει­ψε τη νέα γενιά.

Ας το δούμε κα­τά­μα­τα: Αυτό που στ’ αλή­θεια φεύ­γει, είναι μια Ελ­λά­δα που μας πλη­γώ­νει. Μια Ελ­λά­δα έντρο­μη, κα­θη­μαγ­μέ­νη κι ανή­μπο­ρη. Μια Ελ­λά­δα που δεν της πρέ­πει, δεν της αξί­ζει, και δεν θα την ξα­να­δού­με έτσι.

Όμως ο σπου­δαιό­τε­ρος λόγος, αυτός που κα­θι­στά την κάλπη της 7ης Ιου­λί­ου μία μο­να­δι­κή ιστο­ρι­κή ευ­και­ρία είναι τού­τος:

Αυτό που έρ­χε­ται δεν είναι απλώς μία νέα και ικανή κυ­βέρ­νη­ση. Αυτό που έρ­χε­ται είναι η αδια­πραγ­μά­τευ­τη από­φα­ση κάθε Έλ­λη­να να επα­να­φέ­ρει την προ­ο­πτι­κή προ­ό­δου στην οι­κο­γέ­νειά του και να προι­κο­δο­τή­σει το μέλ­λον των παι­διών του με υγιή ελ­πί­δα. Η επι­λο­γή της 7ης Ιου­λί­ου πεί­θει, δεν πα­ρα­πλα­νά. Εμπνέ­ει, δεν χαϊ­δεύ­ει αυτιά. Μιλά με γνώση και σύ­νε­ση, δεν υπό­σχε­ται στους πά­ντες τα πάντα. Ορα­μα­τί­ζε­ται και σχε­διά­ζει, δεν κτί­ζει πρό­χει­ρα πάνω σε ερεί­πια από­γνω­σης κι οργής.

Η Νέα Δη­μο­κρα­τία και ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης, πα­ρά­τα­ξη και ηγέ­της απα­ρα­σά­λευ­τα προ­ση­λω­μέ­νοι στην ευ­ρω­παϊ­κή προ­ο­πτι­κή της χώρας, δεν έρ­χο­νται να δι­χά­σουν, να χλευά­σουν ή να «τι­μω­ρή­σουν».

Η πο­λι­τι­κή αλ­λα­γή της 7ης Ιου­λί­ου έχει έναν και μόνο σκοπό: Να απε­λευ­θε­ρώ­σει όλες τις δη­μιουρ­γι­κές δυ­νά­μεις. Που αφθο­νούν στον τόπο αυτό. Από όπου και αν προ­έρ­χο­νται. Χωρίς απο­κλει­σμούς, χωρίς ίχνος πο­λι­τι­κής μνη­σι­κα­κί­ας. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Μόνο ενω­μέ­νοι πε­τυ­χαί­νου­με τα κα­λύ­τε­ρα. Μάρ­τυ­ράς μας, η Ιστο­ρία μας.

Κλεί­νου­με λοι­πόν μια και για πάντα πίσω μας ό,τι μας πλή­γω­σε, ό,τι μας δί­χα­σε.

Η εκλο­γή που ξα­νοί­γε­ται μπρο­στά μας, είναι εκλο­γή της με­γά­λης ευ­θύ­νης και του πρέ­πο­ντος σε­βα­σμού. Ευ­θύ­νης απέ­να­ντι στα παι­διά μας. Μα και σε­βα­σμού στις ζώσες πα­ρα­κα­τα­θή­κες μας. Στους παπ­πού­δες μας και τις για­γιά­δες μας.

Είναι η ώρα να στα­θού­με ο ένας πλάι στον άλλο προ­σφέ­ρο­ντας τις κα­λύ­τε­ρες ιδέες μας, τη πιο μεστή μας τη γνώση, την πιο σοφή εμπει­ρία μας, την πιο σκλη­ρή μας δου­λειά.

Είναι η με­γά­λη ευ­και­ρία όλων μας να αλ­λά­ξου­με μια και καλή την Ελ­λά­δα.

ΥΓ: Τού­τες τις μέρες διε­ξά­γο­νται οι πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις. Είχα τη χαρά να μι­λή­σω ξανά και ξανά με πολλά νέα παι­διά. Στα λόγια μα κυ­ρί­ως στα μάτια τους, είδα αυτό που βλέ­πει στα μάτια των παι­διών του κάθε μάνα και πα­τέ­ρας, την κάθε απλή μέρα: Την έξαψη του δια­γω­νι­σμού, τον μόχθο της δο­κι­μα­σί­ας, την προ­σμο­νή του απο­τε­λέ­σμα­τος, την αγω­νία της επό­με­νης μέρας.

Με μια φράση; Την δίψα για πρό­ο­δο. Ας στα­θού­με δίπλα τους, κά­νο­ντας μια νέα αρχή: Επι­τέ­λους, τους το χρω­στά­με.