Εντονη διαμαρτυρία δικαστών και εισαγγελέων για τις περικοπές

Σκλη­ρή κρι­τι­κή άσκη­σαν οι πρό­ε­δροι επτά δι­κα­στι­κών ενώ­σε­ων που εκ­προ­σω­πούν τους εν ενερ­γεία δι­κα­στι­κούς και ει­σαγ­γε­λι­κούς λει­τουρ­γούς αλλά και τους συ­ντα­ξιού­χους, για τα  πρό­σφα­τα μέτρα, που ψη­φί­στη­καν και είχαν ως απο­τέ­λε­σμα πε­ρι­κο­πές – για μία ακόμα φορά- στις συ­ντά­ξεις των δι­κα­στι­κών και πά­γω­μα των απο­δο­χών όσων υπη­ρε­τούν στο δι­κα­στι­κό σώμα.

Σε συ­γκέ­ντρω­ση που πραγ­μα­το­ποί­η­σαν σή­με­ρα οι δι­κα­στι­κές ενώ­σεις στα γρα­φεία του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Αθη­νών έκα­ναν λόγο για μειώ­σεις που θέ­τουν θέ­μα­τα τή­ρη­σης του συ­ντάγ­μα­τος, αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σης και ανε­ξαρ­τη­σί­ας των δι­κα­στι­κών λει­τουρ­γών.

Ολοι οι πρό­ε­δροι των δι­κα­στι­κών ενώ­σε­ων, επτά συ­νο­λι­κά με­τα­ξύ των οποί­ων και οι ενώ­σεις των δι­κα­στών των ανω­τά­των δι­κα­στη­ρί­ων, Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας και Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου, επε­σή­μα­ναν σε υψη­λούς τό­νους, ότι οι πρό­σφα­τες ρυθ­μί­σεις της κυ­βέρ­νη­σης δεν τη­ρούν τις απο­φά­σεις του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, όσο και του Ελεγ­κτι­κού Συ­νε­δρί­ου που είχαν κρί­νει αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές τις απα­νω­τές μειώ­σεις στις απο­δο­χές του δι­κα­στι­κού σώ­μα­τος αλλά και στις συ­ντά­ξεις των δι­κα­στι­κών λει­τουρ­γών.

Εκα­ναν λόγο για ρυθ­μί­σεις που θέ­τουν σε δο­κι­μα­σία την ανε­ξαρ­τη­σία της δι­καιο­σύ­νης ενώ δή­λω­σαν τη βού­λη­ση τους να διεκ­δι­κή­σουν με νό­μι­μα μέσα το δί­καιο των αι­τη­μά­των τους. Μετά την ολο­κλή­ρω­ση της παν­δι­κα­στι­κής συ­γκέ­ντρω­σης, οι επτά δι­κα­στι­κές ενώ­σεις, εν ενερ­γεία και συ­ντα­ξιού­χων, εξέ­δω­σαν κοινό ψή­φι­σμα.

Ανα­λυ­τι­κά το ψή­φι­σμα όλων των δι­κα­στι­κών ενώ­σε­ων:

«Οι Δι­κα­στι­κές Ενώ­σεις και η Ένωση Συ­ντα­ξιού­χων Δι­κα­στι­κών Λει­τουρ­γών Ελ­λά­δος και Λει­τουρ­γών του Ν.Σ.Κ. Εκ­φρά­ζου­με­την έντο­νη αντί­θε­ση και δια­μαρ­τυ­ρία  μας  στα νέα μέτρα που επι­φέ­ρουν οι νόμοι 4387/2016 και 4389/2016 τα οποία θί­γουν για μία ακόμη φορά κυ­ρί­ως τους μι­σθω­τούς και τους συ­ντα­ξιού­χους, ενώ πλήτ­τουν ιδιαί­τε­ρα και κα­τα­φα­νώς άδικα τους δι­κα­στι­κούς λει­τουρ­γούς και τους λει­τουρ­γούς του ΝΣΚ, εν ενερ­γεία και συ­ντα­ξιού­χους Επι­ση­μαί­νου­με  ιδίως την  πε­ρι­κο­πή   των συ­ντα­ξιο­δο­τι­κών πα­ρο­χών  της ίδιας ομά­δας  θι­γο­μέ­νων για πολ­λο­στή φορά, την   δρα­μα­τι­κή μεί­ω­ση των συ­ντά­ξε­ων των δι­κα­στι­κών λει­τουρ­γών και των λει­τουρ­γών του ΝΣΚ, τη με­τα­φο­ρά  τους στον ΕΦΚΑ, το πά­γω­μα των μι­σθο­λο­γι­κών ωρι­μάν­σε­ων και μι­σθο­λο­γι­κών προ­α­γω­γών, την με­τα­βο­λή επί το δυ­σμε­νέ­στε­ρο των συ­ντε­λε­στών υπο­λο­γι­σμού του φόρου ει­σο­δή­μα­τος και την εκτί­να­ξη της κλί­μα­κας της ει­σφο­ράς αλ­λη­λεγ­γύ­ης, καθώς και τη συ­νο­λι­κή υπο­βάθ­μι­ση της δη­μό­σιας υγεί­ας.

Το­νί­ζου­με.  οτι  η  δια­χρο­νι­κή (από τον α.ν. 1611/1950 μέχρι και σή­με­ρα) αξιο­ποί­η­ση από το Κρά­τος των απο­θε­μα­τι­κών των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων για σκο­πούς άσχε­τους με το φυ­σι­κό τους προ­ο­ρι­σμό, η ει­σφο­ρο­δια­φυ­γή, η με­γά­λη έκτα­ση της ανα­σφά­λι­στης ερ­γα­σί­ας, η ανερ­γία και η διαρ­κώς μειού­με­νη κρα­τι­κή χρη­μα­το­δό­τη­ση των ασφα­λι­στι­κών Τα­μεί­ων είναι οι πα­ρά­γο­ντες που «υπο­νό­μευ­σαν» δια­χρο­νι­κά το Ασφα­λι­στι­κό Σύ­στη­μα. Όμως για τις συ­νέ­πειες της υπο­νό­μευ­σης αυτής δεν ευ­θύ­νο­νται οι ερ­γα­ζό­με­νοι και οι συ­ντα­ξιού­χοι, με­τα­ξύ των οποί­ων και οι δι­κα­στι­κοί λει­τουρ­γοί και οι λει­τουρ­γοί του Ν.Σ.Κ., οι οποί­οι κα­τέ­βα­λαν δια­χρο­νι­κά  και με συ­νέ­πεια τις προ­βλε­πό­με­νες ασφα­λι­στι­κές ει­σφο­ρές τους. Ση­μειώ­νου­με: 1.- ότι όπως έχει κρι­θεί και από το Ει­δι­κό Δι­κα­στή­ριο του άρ­θρου 88 παρ. 2 του Συ­ντάγ­μα­τος σε πρό­σφα­τη από­φα­σή του (6/2015), η ευ­χέ­ρεια  του κοι­νού νο­μο­θέ­τη να κα­θο­ρί­ζει τις συ­ντά­ξι­μες απο­δο­χές των δι­κα­στι­κών λει­τουρ­γών (και κατ’ ανα­λο­γί­αν των λει­τουρ­γών του ΝΣΚ) τελεί υπό τους πε­ριο­ρι­σμούς των δια­τά­ξε­ων των άρ­θρων 26, 87 και 88 του Συ­ντάγ­μα­τος, ο δε προσ­διο­ρι­σμός του πε­ριε­χο­μέ­νου και του ύψους των συ­ντά­ξε­ων δεν μπο­ρεί να γί­νε­ται κατά τρόπο που να απο­κλί­νουν αυτές ου­σιω­δώς από τις, κατ’ εφαρ­μο­γήν του άρ­θρου 88 παρ. 2 του Συ­ντάγ­μα­τος, κα­θο­ρι­ζό­με­νες απο­δο­χές ενερ­γεί­ας, κατά το μέρος που κάτι τέ­τοιο θα μπο­ρού­σε να επη­ρε­ά­σει την προ­σω­πι­κή και λει­τουρ­γι­κή ανε­ξαρ­τη­σία του δι­κα­στι­κού λει­τουρ­γού κατά τη διάρ­κεια της άσκη­σης του λει­τουρ­γή­μα­τός του και, συ­νε­πώς, πρέ­πει να δια­τη­ρεί­ται μια στα­θε­ρή (και οπωσ­δή­πο­τε εύ­λο­γη) ανα­λο­γία με­τα­ξύ των συ­ντά­ξι­μων απο­δο­χών και των απο­δο­χών ενερ­γεί­ας των δι­κα­στι­κών λει­τουρ­γών, όπως προ­κύ­πτουν μετά την φο­ρο­λό­γη­σή τους.

Οι ανω­τέ­ρω συ­νταγ­μα­τι­κές επι­τα­γές δεν προ­κύ­πτει ότι ελή­φθη­σαν υπόψη κατά τη θέ­σπι­ση των δια­τά­ξε­ων του ν. 4387/2016, σε σχέση με τη μεί­ω­ση (σε πο­σο­στό πλέον του 50% πε­ρί­που ) των συ­ντά­ξε­ων των δι­κα­στι­κών λει­τουρ­γών και των λει­τουρ­γών του ΝΣΚ. η οποία  κα­θι­στά και  δυ­σα­νά­λο­γη την συμ­με­το­χή  των τε­λευ­ταί­ων στα δη­μό­σια βάρη από την άποψη  της ισό­τη­τας των πο­λι­τών.  2.-  Οτι  όπως εχει κρι­θεί με  από­φα­ση  της ολο­μέ­λειας  του Σ.τ.Ε,( με την οποία κρί­θη­καν   αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές οι δύο  τε­λευ­ταί­ες πε­ρι­κο­πές των συ­ντά­ξε­ων) ,   ακόμη  και σε πε­ρι­πτώ­σεις δυ­σμε­νών δη­μο­σιο­νο­μι­κών συν­θη­κών,  η δυ­να­τό­τη­τα του νο­μο­θέ­τη να πε­ρι­κό­πτει τις ασφα­λι­στι­κές πα­ρο­χές δεν είναι απε­ριό­ρι­στη, αλλά οριο­θε­τεί­ται κατά πρώ­τον από τις αρχές της κοι­νω­νι­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης (άρθρο 25 παρ. 4 του Συ­ντάγ­μα­τος) και της ισό­τη­τας στα δη­μό­σια βάρη (άρθρο 4 παρ. 5 του Συ­ντάγ­μα­τος), οι οποί­ες επι­τάσ­σουν να κα­τα­νέ­με­ται εξ ίσου το βάρος της δη­μο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής με­τα­ξύ όλων των πο­λι­τών, καθώς και από την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας (άρθρο 25 παρ. 1 του Συ­ντάγ­μα­τος), σύμ­φω­να με την οποία το συ­γκε­κρι­μέ­νο μέτρο πρέ­πει να είναι πράγ­μα­τι πρό­σφο­ρο και ανα­γκαίο για την αντι­με­τώ­πι­ση του προ­βλή­μα­τος.

Σε κάθε δε πε­ρί­πτω­ση, η πε­ρι­κο­πή των συ­ντά­ξε­ων συν­δυα­ζό­με­νη με το σύ­νο­λο των γε­νι­κής  φύ­σε­ως  οι­κο­νο­μι­κών και φο­ρο­λο­γι­κών μέ­τρων  που ελή­φθη­σαν  για την αντι­με­τώ­πι­ση  του δη­μο­σιο­νο­μι­κού  προ­βλή­μα­τος της χώρας ( μεί­ω­ση του αφο­ρο­λό­γη­του, αύ­ξη­ση των συ­ντε­λε­στών φο­ρο­λο­γί­ας, και της ει­σφο­ρά αλ­λη­λεγ­γύ­ης , αύ­ξη­ση  των ασφα­λι­στι­κών ει­σφο­ρών και των συ­ντε­λε­στών του  φόρου προ­στι­θέ­με­νης αξίας, επι­βο­λή και αύ­ξη­ση  του Ενιαί­ου Φόρου Ιδιο­κτη­σί­ας Ακι­νή­των  κ.α ) αλλά και με το σύ­νο­λο των κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κών συν­θη­κών της δε­δο­μέ­νης συ­γκυ­ρί­ας,(κό­στος αγα­θών και υπη­ρε­σιών, πε­ρι­κο­πές  πα­ρο­χών υγεί­ας , ανερ­γία και επί­δρα­σή της στο οι­κο­γε­νεια­κό ει­σό­δη­μα, έκτα­ση και πε­ριε­χό­με­νο  δα­νειο­λη­πτι­κών υπο­χρε­ώ­σε­ων) δεν μπο­ρεί να  έχουν, αθροι­στι­κά λαμ­βα­νό­με­νες, απο­τέ­λε­σμα τέ­τοιο που να οδη­γεί σε ανε­πί­τρε­πτη,  μεί­ω­ση  του επι­πέ­δου  ζωής  των συ­ντα­ξιού­χων, κάτω του ορίου  εκεί­νου που συ­νι­στά τον  συ­νταγ­μα­τι­κό πυ­ρή­να  του  κοι­νω­νι­κο­α­σφα­λι­στι­κού δι­καιώ­μα­τος,   τη χο­ρή­γη­ση δη­λα­δή στον συ­ντα­ξιού­χο πα­ρο­χών τέ­τοιων που να του επι­τρέ­πουν να δια­βιώ­νει με αξιο­πρέ­πεια, εξα­σφα­λί­ζο­ντας τους όρους όχι μόνο της φυ­σι­κής του υπό­στα­σης (δια­τρο­φή, έν­δυ­ση, στέ­γα­ση, βα­σι­κά οι­κια­κά αγαθά, θέρ­μαν­ση, υγιει­νή, και ια­τρι­κή πε­ρί­θαλ­ψη όλων των βαθ­μί­δων), αλλά και της συμ­με­το­χής του στην κοι­νω­νι­κή ζωή με τρόπο που δεν αφί­στα­ται, πά­ντως, ου­σιω­δώς από τις αντί­στοι­χες συν­θή­κες του ερ­γα­σια­κού του βίου (πρβλ. από­φα­ση του Ομο­σπον­δια­κού Συ­νταγ­μα­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου της Γερ­μα­νί­ας της 9.2.2010, 1 BvL 1/09, 1 BvL 3/09, 1 BvL 4/09, Rn. 135) (Σ.τ.Ε  Ολο­μέ­λεια 2288/2015) Κα­τό­πιν τού­των δη­λώ­νου­με ότι θα διεκ­δι­κή­σου­με με τα νό­μι­μα μέσα την απο­κα­τά­στα­ση των δι­καιω­μά­των των μελών μας τα οποία θί­γο­νται από τα νέα μέτρα».

Κα­θη­με­ρι­νή