Μια ιστορία για άλλες εποχές

Ενας νέος άν­θρω­πος δέ­χε­ται ανε­λέ­η­το μπού­λινγκ για την εμ­φά­νι­ση του. Ανα­γκά­στη­κε να κυ­νη­γή­σει τους αλη­τή­ριους, μια νύχτα που επι­τέ­θη­καν με κρο­τί­δες στο σπίτι του κι έγινε θέμα στα μί­ντια με τί­τλους «σπέρ­νει τις νύ­χτες τον τρόμο», «μα­νια­κός κα­τα­διώ­κει πο­λί­τες». Όμως, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα απέ­χει πολύ από αυ­τούς τους τί­τλους. Είναι φρι­κτα πα­ρα­μορ­φω­μέ­νος από τρο­χαίο ατύ­χη­μα,  ανερ­γος, φυ­το­ζω­εί μ΄ ένα επί­δο­μα, τρώει και μιλά με μη­χα­νι­κή υπο­στή­ρι­ξη όταν το τρο­χαίο, του στέ­ρη­σε το μισό του πρό­σω­πο, αφού όλη η άνω γνά­θος του κα­τα­στρά­φη­κε. Μετά το ατύ­χη­μα εκτός από τη δου­λειά του, έχασε τους φί­λους του, το χα­μό­γε­λό του, έχασε όλα αυτά που για πολ­λούς θε­ω­ρού­νται δε­δο­μέ­να.Του­λά­χι­στον 11 χρό­νια είναι γνω­στή η τρα­γω­δία του. Πά­λευε ολο­μό­να­χος να ζήσει αξιο­πρε­πώς με το πολύ μικρό επί­δο­μα, μετά βίας αρκεί για το ενοί­κιο του σπι­τιού του, ένα σπίτι το οποίο πολ­λά­κις έχει γίνει στό­χος ανε­γκέ­φα­λων οι οποί­οι κατά και­ρούς προ­σπά­θη­σαν να του κά­νουν την ήδη πολύ δύ­σκο­λη ζωή του δυ­σκο­λό­τε­ρη πε­τώ­ντας του πέ­τρες και κρο­τί­δες και κο­ροϊ­δεύ­ο­ντάς τον χωρίς να δι­στά­ζουν πολ­λές φορές να καυ­χη­θούν κιό­λας για τα «επι­τεύγ­μα­τά» τους. Μπο­ρεί ο Θύ­μιος να έσπευ­σε να ζη­τή­σει βο­ή­θεια στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα, ωστό­σο δεν φαί­νε­ται ότι έτυχε της προ­σο­χής που θα έπρε­πε. Βο­ή­θεια να απο­κα­τα­στα­θεί η υγεία του, λει­τουρ­γι­κά και εμ­φα­νι­σια­κά από που­θε­νά, παρ’ όλα τα επι­τεύγ­μα­τα της επι­στή­μης, παρ’ όλο που είχε ζη­τή­σει βο­ή­θεια για να πάρει «τη ζωή του πίσω» σε κά­ποια συ­νέ­ντευ­ξή του… Η ιστο­ρία του πα­ρα­πέ­μπει σε αλλες επο­χές, ολο­μό­να­χος, ση­μα­δε­μέ­νος, άρ­ρω­στος, αφη­μέ­νος στην μοίρα του, δεί­χνουν ότι η απαν­θρω­πιά μπο­ρεί να οδη­γή­σει κά­ποιον στα άκρα. Μετά τον Βαγ­γέ­λη Για­κου­μά­κη, τη Δή­μη­τρα της Λέ­σβου και τό­σους άλ­λους, για μια φορά κιν­δυ­νεύ­ει να υπε­ρι­σχύ­σει η κοι­νω­νι­κή αμορ­φω­σιά, η κακία και η σα­πί­λα. Μέχρι την στιγ­μή που γρά­φο­νται αυτές οι γραμ­μές ο Θύ­μιος αγνο­εί­ται, και ευχή όλων μας είναι να βρε­θεί. Να βρε­θεί και να είναι καλά. Κι έστω κι αργά, η κοι­νω­νία μας να κάνει αυτό που όφει­λε να έχει κάνει εδώ και χρό­νια, να στα­θεί στο πλάι του, να τον στη­ρί­ξει, να τον προ­φυ­λά­ξει από το μίσος και τα βίαια έν­στι­κτα κά­ποιων υπαν­θρώ­πων…