Γ. Χατζημάρκος: «Λιγότερα χρήματα, περισσότερη πολιτική, ορθολογική διαχείριση, μέγιστο αποτέλεσμα»

• Ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης
  Γ. Χα­τζη­μάρ­κος μιλά στην “δ” για τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις
  και τις νέες προ­κλή­σεις για
  την Πε­ρι­φέ­ρεια Ν. Αι­γαί­ου,  που δη­μιουρ­γεί  η ση­με­ρι­νή
  αρ­νη­τι­κή οι­κο­νο­μι­κή συ­γκυ­ρία

Την ώρα που η χώρα βρί­σκε­ται σε μια κρί­σι­μη καμπή που θα κα­θο­ρί­σει το μέλ­λον της, ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος μιλά στην “δ” για τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις και για τις επι­πτώ­σεις που αυτές έχουν στη λει­τουρ­γία της Πε­ρι­φέ­ρειας.

Για το Νότιο Αι­γάιο το­νί­ζει ότι το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα μέχρι σή­με­ρα δεν ήταν το οι­κο­νο­μι­κό. Υπήρ­ξε προ­γραμ­μα­τι­κή πε­ρί­ο­δος που η πε­ριο­χή μας δέ­χτη­κε και 1,2 δις. ευρώ!   Κι όμως, τα νησιά είναι ακόμη γυμνά από βα­σι­κές υπο­δο­μές.

«Η ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου απο­δει­κνύ­ει τι μπο­ρεί να συμ­βεί σε ένα τόπο όπου υπάρ­χουν μεν  πόροι, αλλά συ­νο­δεύ­ο­νται από ένα τε­ρά­στιο πο­λι­τι­κό έλ­λειμ­μα» ανα­φέ­ρει και προ­σθέ­τει πως το δικό του στοί­χη­μα είναι, με λι­γό­τε­ρα χρή­μα­τα, αλλά με σχέ­διο και ορ­θο­λο­γι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση, να επι­τευ­χθεί το μέ­γι­στο απο­τέ­λε­σμα.

Όσον αφορά τις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις, πι­στεύ­ει ότι η χώρα έχει εξα­ντλή­σει τις πο­λι­τι­κές επι­λο­γές της και ότι δεν υπάρ­χει πια εύ­κο­λος δρό­μος, εκ­φρά­ζο­ντας την ευχή, το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό να μπο­ρέ­σει να αντι­με­τω­πί­σει με ωρι­μό­τη­τα και υπευ­θυ­νό­τη­τα τις κα­τα­στά­σεις που δια­μορ­φώ­νο­νται.

Απο­σα­φη­νί­ζει τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος αντι­λαμ­βά­νε­ται την έν­νοια και το πε­ριε­χό­με­νο της σύ­γκρου­σης με την κε­ντρι­κή εξου­σία, σε ώρες τόσο κρί­σι­μες όπως αυτές που περνά ο τόπος.

Ανα­φέ­ρε­ται στην επι­τα­κτι­κή ανά­γκη να αλ­λά­ξει ρι­ζι­κά η νο­ο­τρο­πία, οι αντι­λή­ψεις και ο τρό­πος λει­τουρ­γί­ας του κρά­τους, για να υπάρ­ξει ελ­πί­δα. «Μι­λά­με για με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Για μένα η με­γα­λύ­τε­ρη με­ταρ­ρύθ­μι­ση θα είναι αυτό το κρά­τος να απο­κτή­σει κά­πο­τε εσω­τε­ρι­κή ευ­φυ­ΐα στον τρόπο λει­τουρ­γί­ας του» κα­τα­λή­γει.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Κύριε Χα­τζη­μάρ­κο, το οι­κο­νο­μι­κό πε­ρι­βάλ­λον που κα­λεί­ται να λει­τουρ­γή­σει η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, είναι ίσως δυ­σμε­νέ­στε­ρο από κάθε άλλη φορά. Τι ση­μαί­νει αυτό στην κα­θη­με­ρι­νή άσκη­ση των κα­θη­κό­ντων σας;

Είναι αλή­θεια ότι η κα­τά­στα­ση είναι πρω­τό­γνω­ρα δύ­σκο­λη. Δεν είναι μόνο η οι­κο­νο­μι­κή ασφυ­ξία που υφί­στα­ται η χώρα, κατά συ­νέ­πεια και εμείς ως φο­ρείς της Αυ­το­διοί­κη­σης. Η αβε­βαιό­τη­τα, η ανα­σφά­λεια, η αρ­νη­τι­κή ψυ­χο­λο­γία,  φρε­νά­ρουν κάθε κί­νη­ση, κάθε πρω­το­βου­λία σε όλο το φάσμα της οι­κο­νο­μί­ας και εν τέλει της κοι­νω­νί­ας. Βρι­σκό­μα­στε σε τέλμα. Ελ­πί­ζω η κυ­βέρ­νη­ση να κάνει όλες τις εν­δε­δειγ­μέ­νες κι­νή­σεις και να πάρει τις σω­στές απο­φά­σεις που θα επα­να­φέ­ρουν την κα­νο­νι­κό­τη­τα στην χώρα το συ­ντο­μό­τε­ρο δυ­να­τόν. Όσο για την λει­τουρ­γία μας στην Πε­ρι­φέ­ρεια, προ­φα­νώς δυ­σκο­λεύ­ει. Όμως, αυτό δεν ση­μαί­νει ότι στα­μα­τά­με να προ­σπα­θού­με. Αντι­θέ­τως, βρί­σκου­με  εναλ­λα­κτι­κούς δρό­μους που θα μας οδη­γή­σουν στην επί­τευ­ξη των στό­χων που θέ­σα­με  από το ξε­κί­νη­μά μας. Δεν έχου­με αλ­λά­ξει κα­νέ­να σχε­δια­σμό ούτε έχου­με ανα­στεί­λει τί­πο­τε από όσα έχουν μέχρι τώρα δρο­μο­λο­γη­θεί. Πι­στεύω άλ­λω­στε ότι η οι­κο­νο­μι­κή στε­νό­τη­τα, υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, μπο­ρεί να έχει και θε­τι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.

• Τι εν­νο­εί­τε; Τι εί­δους θε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα μπο­ρεί να υπάρ­ξει από την έλ­λει­ψη πόρων;

Η επα­να­φο­ρά της πο­λι­τι­κής στην Αυ­το­διοί­κη­ση, είναι κατά την άποψή μου το με­γά­λο όφε­λος. Μέχρι σή­με­ρα η πο­λι­τι­κή είχε αντι­κα­τα­στα­θεί από την δια­δι­κα­σία δια­χεί­ρι­σης πόρων, σε ορι­σμέ­νες πε­ριό­δους υπερ­βο­λι­κά αυ­ξη­μέ­νων, χωρίς η δια­χεί­ρι­ση αυτή να ακο­λου­θεί έναν συ­γκε­κρι­μέ­νο ανα­πτυ­ξια­κό στόχο, ένα στοι­χειώ­δες πλάνο, για το τι θέ­λου­με γι αυτόν τον τόπο, πώς θέ­λου­με να τον δούμε στο μέλ­λον. Ποσά “ασύλ­λη­πτα” για τα ση­με­ρι­νά οι­κο­νο­μι­κά δε­δο­μέ­να, που δια­σκορ­πί­στη­καν σε έργα ατά­κτως ερ­ριμ­μέ­να, βάσει πε­λα­τεια­κής λο­γι­κής, για να συ­ντη­ρού­νται κα­τε­στη­μέ­νοι μη­χα­νι­σμοί εξου­σί­ας.

Για να αντι­λη­φθεί­τε το μέ­γε­θος του προ­βλή­μα­τος, θα σας πως το εξής: Υπήρ­ξε προ­γραμ­μα­τι­κή πε­ρί­ο­δος που η πε­ριο­χή μας δέ­χτη­κε και 1,2 δις. ευρώ!   Κι όμως, τα νησιά είναι ακόμη γυμνά από βα­σι­κές υπο­δο­μές.  Με με­γά­λες  ελ­λεί­ψεις σε λι­με­νι­κές υπο­δο­μές, σε δομές υγεί­ας, σε σχο­λι­κές αί­θου­σες, αε­ρο­δρό­μια, οδικό δί­κτυο και δυ­στυ­χώς ακόμη και σε  δί­κτυα ύδρευ­σης, απο­χέ­τευ­σης  και εγκα­τα­στά­σεις δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των. Που πήγε αυτός ο πα­κτω­λός χρη­μά­των; Η ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου απο­δει­κνύ­ει τι μπο­ρεί να συμ­βεί σε ένα τόπο όπου υπάρ­χουν μεν  πόροι, αλλά συ­νο­δεύ­ο­νται από ένα τε­ρά­στιο πο­λι­τι­κό έλ­λειμ­μα. Το δικό μας στοί­χη­μα είναι να αντι­στρέ­ψου­με αυτή την σχέση. Λι­γό­τε­ρα χρή­μα­τα, πε­ρισ­σό­τε­ρη πο­λι­τι­κή, ορ­θο­λο­γι­κή δια­χεί­ρι­ση, μέ­γι­στο απο­τέ­λε­σμα.

• Πι­στεύ­ε­τε ότι θα τα κα­τα­φέ­ρε­τε;

Επι­βάλ­λε­ται! Είναι θέμα αντί­λη­ψης της κα­τά­στα­σης και των αντα­να­κλα­στι­κών που ενερ­γο­ποιεί. Είναι σαν να δί­νεις εξε­τά­σεις. Όταν τα θέ­μα­τα είναι εύ­κο­λα, οι αρι­στού­χοι είναι πολ­λοί. Όταν όμως τα θέ­μα­τα είναι δύ­σκο­λα, πε­τυ­χαί­νει εκεί­νος που είναι απο­φα­σι­σμέ­νος να κάνει την δια­φο­ρά.

Ας πούμε λοι­πόν ότι δί­νου­με εξε­τά­σεις, με τα δυ­σκο­λό­τε­ρα θέ­μα­τα που θα μπο­ρού­σα­με να δια­νοη­θού­με.

• Η χώρα θα τα κα­τα­φέ­ρει;

Δεν υπάρ­χει εύ­κο­λη απά­ντη­ση σ’ αυτήν την ερώ­τη­ση, διότι δεν υπάρ­χει εύ­κο­λος δρό­μος γι αυτή τη χώρα. Πι­στεύω πως εξα­ντλή­σα­με πια τις επι­λο­γές μας. Ωστό­σο, είναι με­γά­λο λάθος να εξα­ντλεί­ται η συ­ζή­τη­ση στην επί­τευ­ξη συμ­φω­νί­ας με τους δα­νει­στές. Με πλήρη συ­ναί­σθη­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας που δια­μορ­φώ­θη­κε με­τα­πο­λι­τευ­τι­κά στην χώρα αυτή, πι­στεύω ότι ακόμη κι αν αύριο έλ­θουν χρή­μα­τα, ακόμη και αν δο­θούν με τους πιο ευ­νοϊ­κούς όρους, δεν θα κα­τα­φέ­ρου­με τί­πο­τα, αν δεν αλ­λά­ξου­με νο­ο­τρο­πί­ες, αντι­λή­ψεις και τρόπο λει­τουρ­γί­ας.  Δεν θα επαρ­κού­σαν οι σε­λί­δες σας για να πε­ρι­γρά­ψει κα­νείς τις πα­θο­γέ­νειες που μας έφε­ραν σε αυτήν την δεινή θέση. Η αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας, αντι­λή­ψε­ων και λει­τουρ­γί­ας δεν αφορά μόνο την – όποια- κυ­βέρ­νη­ση. Αφορά ολό­κλη­ρο τον κρα­τι­κό μη­χα­νι­σμό, αλλά και όλους εμάς ως πο­λί­τες. Όταν πα­ρα­μέ­νου­με προ­σκολ­λη­μέ­νοι σε λο­γι­κές πα­ρω­χη­μέ­νες, που στην πράξη απο­δεί­χτη­καν κα­τα­στρο­φι­κές, δεν είμαι κα­θό­λου αι­σιό­δο­ξος για το μέλ­λον.

• Ακόμα κι αν επέλ­θει συμ­φω­νία με τους δα­νει­στές, πι­στεύ­ε­τε ότι θα γίνει “αναί­μα­κτα”; Ανα­φέ­ρο­μαι στις δια­φο­ρε­τι­κές προ­σεγ­γί­σεις που υπάρ­χουν για την συμ­φω­νία τόσο μέσα στην κυ­βέρ­νη­ση, όσο και στην αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση.

Εύ­χο­μαι να επι­κρα­τή­σει σύ­νε­ση. Το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό της χώρας να στα­θεί στο ύψος των πε­ρι­στά­σε­ων και να μην συ­μπε­ρι­φερ­θεί με τρόπο αυ­τι­στι­κό. Προ­έ­χει η χώρα και όχι τα κομ­μα­τι­κά παι­χνί­δια. Αν μπουν σ΄αυ­τήν την δίνη, να ξέ­ρε­τε ότι στην ανα­μπου­μού­λα, αυτός που χαί­ρε­ται και κα­ρα­δο­κεί, είναι ο λύκος.

• Η από­φα­ση των πε­ρι­φε­ρειαρ­χών να στη­ρί­ξουν τον πρω­θυ­πουρ­γό όσον αφορά την δέ­σμευ­ση των απο­θε­μα­τι­κών σας, σε αντί­θε­ση με τους δη­μάρ­χους, ξάφ­νια­σε. Ίσως και να αιφ­νι­δί­α­σε εκεί­νους που θα πε­ρί­με­ναν μια άρ­νη­σή σας για να την αξιο­ποι­ή­σουν κομ­μα­τι­κά.

Αυτό που πε­ρι­γρά­φε­τε, εάν συμ­βαί­νει,  πα­ρα­πέ­μπει σε πο­λι­τι­κή σκέψη νη­πια­κού επι­πέ­δου και πλήρη αδυ­να­μία αντί­λη­ψης της σο­βα­ρό­τη­τας της κα­τά­στα­σης. Από την πρώτη στιγ­μή δια­τυ­πώ­σα­με τις σο­βα­ρές αντιρ­ρή­σεις μας για την Πράξη Νο­μο­θε­τι­κού Πε­ριε­χο­μέ­νου. Όμως, την πε­ρί­ο­δο αυτή που κρί­νε­ται η επι­βί­ω­ση της χώρας και του λαού της, θα ήταν εγκλη­μα­τι­κό εκ μέ­ρους μας να κι­νη­θού­με αντι­πο­λι­τευ­τι­κά και μην βοη­θή­σου­με τον πρω­θυ­πουρ­γό της χώρας σε μια τόσο δύ­σκο­λη δια­πραγ­μά­τευ­ση. Δεν στη­ρί­ζου­με τον πρω­θυ­πουρ­γό. Στη­ρί­ζου­με την χώρα μας, αυτές τις μέρες που   κρί­νε­ται η κοινή μας μοίρα. Ήταν η επι­βε­βλη­μέ­νη στάση ύψι­στης πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης και συ­ναί­νε­σης. Αν η Ελ­λά­δα δεν έχει αύριο, δεν θα έχει ούτε η Αυ­το­διοί­κη­ση. Επι­πλέ­ον, υπάρ­χει η προ­σω­πι­κή δέ­σμευ­ση του πρω­θυ­πουρ­γού ότι μόλις η χώρα επι­στρέ­ψει στην ομα­λό­τη­τα, τα απο­θε­μα­τι­κά μας θα επι­στρα­φούν και θα επι­στρέ­ψου­με στο προη­γού­με­νο κα­θε­στώς.

• Η συ­νερ­γα­σία σας με τους υπουρ­γούς της κυ­βέρ­νη­σης πως είναι;  

Σε γε­νι­κές γραμ­μές είναι καλή. Θα έλεγα ότι είναι θέμα νο­ο­τρο­πί­ας και αντί­λη­ψης των προ­βλη­μά­των από τα πρό­σω­πα που κα­τέ­χουν τις υπουρ­γι­κές θέ­σεις. Εξαι­ρε­τι­κή είναι η συ­νερ­γα­σία μας τον Υπουρ­γό Υγεί­ας Π. Κου­ρου­μπλή, που όχι μόνο υιο­θέ­τη­σε και υλο­ποιεί την πρό­τα­σή μας για την πρό­σλη­ψη για­τρών στα μικρά νησιά, αλλά ζητά από όλους τους πε­ρι­φε­ρειάρ­χες να κά­νουν το ίδιο. Αντα­να­κλα­στι­κά έδει­ξε και ο Ανα­πλη­ρω­τής Υπουρ­γός Προ­στα­σί­ας του Πο­λί­τη Γ. Πα­νού­σης, όσον αφορά την ενί­σχυ­ση της Αστυ­νο­μί­ας και του Λι­με­νι­κού στην Πε­ρι­φέ­ρειά μας. Παρά τις αρ­χι­κές εν­δεί­ξεις καλής συ­νερ­γα­σί­ας, ξαφ­νια­στή­κα­με δυ­σά­ρε­στα από τον Υπουρ­γό Εσω­τε­ρι­κών Ν. Βού­τση, όταν εξαί­ρε­σε τις Πε­ρι­φέ­ρειες από την τρο­πο­λο­γία για τις δα­πά­νες φο­ρέ­ων του δη­μο­σί­ου, για την αντι­με­τώ­πι­ση του προ­βλή­μα­τος των με­τα­να­στευ­τι­κών ροών. Πα­ρό­τι ήταν δική μας πρό­τα­ση, την κα­τέ­θε­σα εγώ προ­σω­πι­κά, και πα­ρό­τι είχε απα­ντή­σει θε­τι­κά, στο τέλος οι Πε­ρι­φέ­ρειες δεν συ­μπε­ριε­λή­φθη­σαν. Πρα­κτι­κά ση­μαί­νει ότι δεν μπο­ρού­με να δα­πα­νή­σου­με ούτε ένα ευρώ για αυτό τον σκοπό.

• Ακού­γε­ται πα­ρά­λο­γο…

Και είναι. Ζη­τή­σα­με να μας επι­τρέ­ψουν νο­μο­θε­τι­κά να δα­πα­νή­σου­με χρή­μα­τα, όταν το κε­ντρι­κό κρά­τος αδυ­να­τεί να αντα­πε­ξέλ­θει και αρ­νού­νται! Προ­σω­πι­κά αδυ­να­τώ να σκε­φτώ έναν λόγο γι αυτό, πέραν της απί­στευ­της ελα­φρό­τη­τας που ορι­σμέ­νοι αντι­με­τω­πί­ζουν τα προ­βλή­μα­τα. Η κοινή λο­γι­κή πα­ρα­μέ­νει ζη­τού­με­νο. Σας μί­λη­σα προη­γου­μέ­νως για την ανά­γκη αλ­λα­γής της νο­ο­τρο­πί­ας. Αυτή τη νέα αντί­λη­ψη στην λει­τουρ­γία των θε­σμών, εμείς στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου την κά­νου­με πράξη σε κάθε ευ­και­ρία. Επι­κρο­τού­με την σύ­γκρου­ση με την κε­ντρι­κή εξου­σία, αλλά όχι στα τυφλά. Δε­κα­ε­τί­ες τώρα βιώ­σα­με τα ανύ­παρ­κτα απο­τε­λέ­σμα­τα των φρα­στι­κών “συ­γκρού­σε­ων”, του “άσφαι­ρου” αντι­πο­λι­τευ­τι­κού λόγου και της τζά­μπα μα­γκιάς προς εσω­τε­ρι­κή κα­τα­νά­λω­ση και μόνο. Η σύ­γκρου­ση για να έχει απο­τέ­λε­σμα, πρέ­πει να συ­νο­δεύ­ε­ται και από συ­γκε­κρι­μέ­νη πρό­τα­ση. «Δεν δέ­χο­μαι αυτό, αλλά έχω να σας προ­τεί­νω κάτι άλλο». Αυτή είναι η δική μας συ­γκρου­σια­κή λο­γι­κή. Η μη πρό­τα­ση,  δεν απο­τε­λεί πρό­τα­ση. Εξυ­πη­ρε­τεί μόνο τους εκ του ασφα­λούς «επα­να­στά­τες χωρίς αιτία» αλλά και ένα  κρά­τος που πα­ρα­μέ­νει απελ­πι­στι­κά το ίδιο, αφού κα­νέ­νας δεν το πίεσε να αλ­λά­ξει, κα­νέ­νας δεν το ανά­γκα­σε να σκε­φτεί. Μι­λά­με για με­ταρ­ρυθ­μί­σεις. Για μένα η με­γα­λύ­τε­ρη με­ταρ­ρύθ­μι­ση θα είναι αυτό το κρά­τος να απο­κτή­σει κά­πο­τε εσω­τε­ρι­κή ευ­φυ­ΐα στον τρόπο λει­τουρ­γί­ας του. Χωρίς ευ­φυία, φο­βά­μαι πως κάθε προ­σπά­θεια πραγ­μα­τι­κής με­ταρ­ρύθ­μι­σης είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να σκά­σει πάνω σε τοίχο.