Delenda est

Δεν θα ήταν υπερ­βολή η ανα­γνώ­ριση πως ο Δήμος Μούτσης ήταν από τους λίγους παλιούς που παρέ­μενε δια­χρο­νι­κός και επί­και­ρος. Η χαρα­κτη­ρι­στική φωνή του και ο ακόμη πιο χαρα­κτη­ρι­στι­κός ήχος του βιολιού του και της φυσαρ­μό­νι­κας, εξα­κο­λου­θούν να ηχούν στο ραδιό­φωνο – σε πείσμα των καιρών. για να θυμί­ζουν ότι οι ρίζες μας τελειώ­νουν μια προς μια κι εμείς – η γενιά μας «Λίγοι καλοί κι αυτοί μοι­ραίοι παραι­τη­μέ­νοι κατά βάθος…» είμαστε πλέον ρίζες κι ας αρνού­μα­στε να σηκώ­σουμε το βάρος που μας ανα­λο­γεί. Έστω το ανά­λα­φρο βάρος μιας νότας, ενός στίχου, μιας γραμμής, μιας φράσης, ν’ αφή­σουμε λίγο λίπασμα στο ταλαί­πωρο του κόσμου δέντρο. Και κάπως έτσι… «από το σπίτι τ’ αψηλό κι από το μπαλ­κο­νάκι, του έστειλα το δάκρυ μου μ’ ένα χελι­δο­νάκι…»