Απορρίφθηκε αίτηση του ελληνικού δημοσίου

Με από­φα­ση, που εξέ­δω­σε χθες το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, κατά ενός δη­μο­σί­ου υπαλ­λή­λου, για την ανά­κλη­ση από­φα­σης που υπο­χρέ­ω­σε τον ΟΤΕΚ να απο­δέ­χε­ται τις υπη­ρε­σί­ες του, κα­τα­βάλ­λο­ντας του το σύ­νο­λο των απο­δο­χών του μέχρι εκ­δό­σε­ως απο­φά­σε­ως επί αγω­γής του.

Ο υπάλ­λη­λος ερ­γά­στη­κε στην Τε­χνι­κή Επαγ­γελ­μα­τι­κή Σχολή Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των Ρόδου, η οποία στη συ­νέ­χεια με­το­νο­μά­στη­κε «Ορ­γα­νι­σμός Του­ρι­στι­κής Εκ­παί­δευ­σης και Κα­τάρ­τι­σης» (Ο.Τ.Ε.Κ.), από 26-10-1984, ως κλη­τή­ρας, δυ­νά­μει δια­δο­χι­κών συμ­βά­σε­ων ορι­σμέ­νου χρό­νου, οι οποί­ες ανα­νε­ώ­νο­νταν κάθε έτος.

Στη συ­νέ­χεια, δυ­νά­μει της από 1-12-1999 από­φα­σης του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου της Σχο­λής Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των (Σ.Τ.Ε.) προ­σλή­φθη­κε σε αυτήν ως κη­που­ρός, με σχέση ερ­γα­σί­ας ιδιω­τι­κού δι­καί­ου ορι­σμέ­νου χρό­νου, για το χρο­νι­κό διά­στη­μα από 1-11-1999 έως 30-6-2000.

Ακο­λού­θως, προ­σε­λή­φθη στην ίδια σχολή, δυ­νά­μει της από 24-7-2002 από­φα­σης του Δ.Σ. αυτής, ως κλη­τή­ρας, κα­τη­γο­ρί­ας Υ.Ε., σε προ­σω­πο­πα­γή θέση ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου, ανέ­λα­βε δε υπη­ρε­σία στις 23-9-2002.

Κα­τό­πιν, με τις από 30-5-2005 και 17-6-2005 απο­φά­σεις του Υ.Σ. του Ο.Τ.Ε.Κ., με­τα­τά­χθη­κε σε ανώ­τε­ρη κα­τη­γο­ρία και εντά­χθη­κε σε συ­νι­στώ­με­νη προ­σω­πο­πα­γή θέση ει­δι­κό­τη­τας διοι­κη­τι­κού υπαλ­λή­λου, κα­τη­γο­ρί­ας Δ.Ε.. Στις 13-11-2012 τέ­θη­κε σε κα­θε­στώς δια­θε­σι­μό­τη­τας, σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις του Ν. 4093/2012, και την από 21-11-2012 δια­πι­στω­τι­κή πράξη του προ­έ­δρου του Δ.Σ. του Ο.Τ.Ε.Κ., για ένα έτος, με κα­τα­βο­λή του 75% των απο­δο­χών του.

Αντι­δρώ­ντας στην από­φα­ση αυτή άσκη­σε ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου την από 19-12-2012 αί­τη­σή του, με την οποία ζή­τη­σε, στο  πλαί­σιο προ­σω­ρι­νής ρύθ­μι­σης της κα­τά­στα­σης, να υπο­χρε­ω­θεί ο Ο.Τ.Ε.Κ. να απο­δέ­χε­ται τις υπη­ρε­σί­ες του, κα­τα­βάλ­λο­ντας πλή­ρως τις νό­μι­μες απο­δο­χές του, μέχρι την έκ­δο­ση τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης επί της κύ­ριας αγω­γής του, απει­λού­με­νης σε βάρος του χρη­μα­τι­κής ποι­νής για κάθε ημέρα μη απο­δο­χής των υπη­ρε­σιών του.

Επί­σης, με την ως άνω αί­τη­ση ζή­τη­σε την έκ­δο­ση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, αί­τη­μα το οποίο έγινε δεκτό.

Επί της πα­ρα­πά­νω αι­τή­σε­ως εκ­δό­θη­κε, κατά τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, η με αριθ­μό 295/2013 από­φα­ση, την ανά­κλη­ση της οποί­ας ζή­τη­σε το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, με την οποία έγινε δεκτή η αί­τη­σή του και υπο­χρε­ώ­θη­κε το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, να απο­δέ­χε­ται προ­σω­ρι­νά την προ­ση­κό­ντως προ­σφε­ρό­με­νη ερ­γα­σία του, στην υπη­ρε­σία στην οποία απα­σχο­λεί­το,  κα­τα­βάλ­λο­ντας  πλή­ρως  το  σύ­νο­λο  των  νο­μί­μων απο­δο­χών του, μέχρι την έκ­δο­ση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της τα­κτι­κής αγω­γής, που όφει­λε να ασκή­σει εντός προ­θε­σμί­ας τριά­ντα ημε­ρών από τη δη­μο­σί­ευ­ση της από­φα­σης.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, με την προ­α­να­φε­ρό­με­νη από­φα­ση κρί­θη­κε ότι οι δια­τά­ξεις του Ν. 4093/2013, με τις οποί­ες κα­ταρ­γή­θη­καν αυ­το­δι­καί­ως από τη δη­μο­σί­ευ­ση του, δη­λα­δή από 12-11-2012, οι θέ­σεις της κα­τη­γο­ρί­ας ΔΕ των ει­δι­κο­τή­των Διοι­κη­τι­κού, Διοι­κη­τι­κού – Λο­γι­στι­κού, Διοι­κη­τι­κού – Οι­κο­νο­μι­κού και Διοι­κη­τι­κών Γραμ­μα­τέ­ων, των υπαλ­λή­λων με σχέση ερ­γα­σί­ας ιδιω­τι­κού δι­καί­ου αο­ρί­στου χρό­νου, οι οποί­οι δεν έχουν προ­σλη­φθεί με δια­γω­νι­σμό ή με δια­δι­κα­σία επι­λο­γής σύμ­φω­να με προ­κα­θο­ρι­σμέ­να και αντι­κει­με­νι­κά κρι­τή­ρια υπό τον έλεγ­χο ανε­ξάρ­τη­της αρχής ή με ει­δι­κές δια­δι­κα­σί­ες επι­λο­γής που πε­ρι­βάλ­λο­νται με αυ­ξη­μέ­νες εγ­γυ­ή­σεις δια­φά­νειας και αξιο­κρα­τί­ας, ρύθ­μι­ση η οποία κα­τα­λαμ­βά­νει και τον συ­γκε­κρι­μέ­νο υπάλ­λη­λο, προ­σβάλ­λουν στον πυ­ρή­να τους συ­νταγ­μα­τι­κά δι­καιώ­μα­τα του και πα­ρα­βιά­ζουν τις αρχές της μη διά­κρι­σης, της αντι­κει­με­νι­κό­τη­τας, της αξιο­κρα­τί­ας και της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, ενώ προ­σβάλ­λουν και την αν­θρώ­πι­νη αξιο­πρέ­πεια και το δι­καί­ω­μα ερ­γα­σί­ας. Με νέα αί­τη­σή του, το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ισχυ­ρί­ζε­ται ότι μετά την έκ­δο­ση της άνω από­φα­σης ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, εκ­δό­θη­κε από­φα­ση του Υπουρ­γού Διοι­κη­τι­κής Με­ταρ­ρύθ­μι­σης και Ηλε­κτρο­νι­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης, δυ­νά­μει της οποί­ας ο υπάλ­λη­λος με­τα­τά­χθη­κε στο Α’ Αστυ­νο­μι­κό Τμήμα Δω­δε­κα­νή­σου, δια­τη­ρώ­ντας το βαθμό και το μι­σθο­λο­γι­κό κλι­μά­κιο που κα­τεί­χε πριν τη θέση του σε δια­θε­σι­μό­τη­τα και ως εκ τού­του δε­δο­μέ­νου ότι από της δη­μο­σιεύ­σε­ως της ανω­τέ­ρω υπουρ­γι­κής απο­φά­σε­ως η δια­θε­σι­μό­τη­τα του έχει αρθεί, η ως άνω από­φα­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου είναι πλέον άνευ αντι­κει­μέ­νου και χρή­ζει ανα­κλή­σε­ως.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ωστό­σο ότι τα ανω­τέ­ρω, δεν συ­νι­στούν με­τα­βο­λή που θα μπο­ρού­σε να δι­καιο­λο­γή­σει την ανά­κλη­ση της ανω­τέ­ρω από­φα­σης, κα­θό­σον η με­τά­τα­ξή του έλαβε χώρα ακρι­βώς επει­δή αυτός τε­λού­σε σε κα­θε­στώς δια­θε­σι­μό­τη­τας, στο οποίο, όμως, κρί­θη­κε ότι τέ­θη­κε εσφαλ­μέ­να.

Ως συ­νή­γο­ροι του υπαλ­λή­λου πα­ρέ­στη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Ακης Δη­μη­τριά­δης και Μ. Κόκ­κι­νος.