Στα «σκαριά» Σύλλογος «Πρώην μαθητών του Βενετοκλείου» -Οι απόφοιτοι του ’70 ενώνονται για καλό σκοπό!

Συ­νέ­ντευ­ξη στη Μαίρη Φώτη

 

Τι κι αν άσπρι­σαν τα μαλ­λιά τους… Όταν σμί­γουν, ο χρό­νος γυρνά πίσω στα χρό­νια τα μα­θη­τι­κά, πριν ακόμα ανοί­ξει ο κύ­κλος της ενή­λι­κης ζωής τους… Τότε που παι­διά ακόμα έκα­ναν όνει­ρα για το μέλ­λον, χτί­ζο­ντας με­τα­ξύ τους σχέ­σεις ζωής στις σχο­λι­κές αί­θου­σες του Βε­νε­το­κλεί­ου…

46 χρό­νια μετά, το 2016, οι πα­λιοί συμ­μα­θη­τές ξα­να­συ­να­ντή­θη­καν, κι αν τα χρό­νια πέ­ρα­σαν, τα συ­ναι­σθή­μα­τα εκεί­να που σφυ­ρη­λα­τή­θη­καν στις σχο­λι­κές αί­θου­σες, δεν έσβη­σαν ποτέ!

Κι έτσι, απο­φά­σι­σαν να ανοί­ξουν ένα νέο κύκλο, αυτόν του συλ­λό­γου «πρώην μα­θη­τών του Βε­νε­το­κλεί­ου», προ­κει­μέ­νου με την εμπει­ρία και τις γνώ­σεις τους, να προ­σφέ­ρουν ένα πο­λυ­διά­στα­το έργο προς όφε­λος της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας, με σκοπό την ενη­μέ­ρω­ση και επι­μόρ­φω­ση στον επι­στη­μο­νι­κό, πο­λι­τι­στι­κό και τη συ­νει­σφο­ρά στον κοι­νω­νι­κό τομέα.

Σή­με­ρα, μιλά στη «δη­μο­κρα­τι­κή» ένας από τους πρω­τερ­γά­τες της ιδέας αυτής, ο κ. Στέ­λιος Κού­τρης, ο οποί­ος στη συ­νέ­ντευ­ξή του μας τα­ξι­δεύ­ει στα χρό­νια εκεί­να, ανα­φέ­ρε­ται στον υπό σύ­στα­ση Σύλ­λο­γο, στις ενέρ­γειες που έχουν γίνει μέχρι σή­με­ρα αλλά και στην… πε­ντα­ή­με­ρη εκ­δρο­μή που έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί για το 2020!

• Κύριε Κού­τρη να ξε­κι­νή­σου­με την συ­νέ­ντευ­ξη από την σύ­στα­ση της Ατυ­πης Ομά­δας Πρω­το­βου­λί­ας με σκοπό την ίδρυ­ση συλ­λό­γου «πρώην μα­θη­τών του Βε­νε­το­κλεί­ου». Πώς προ­έ­κυ­ψε αυτή η ιδέα;

Κα­ταρ­χήν κ. Φώτη, αφού σας ευ­χα­ρι­στή­σω για τη δυ­να­τό­τη­τα που μας δί­νε­τε να γνω­στο­ποι­ή­σου­με μέσω της έγκρι­της εφη­με­ρί­δας σας τη πρω­το­βου­λία μας, να σας συ­στή­σω τα μέλη της Ατυ­πης Ομά­δας Πρω­το­βου­λί­ας. Πρό­κει­ται για τους:

Από­στο­λο Κυ­ρια­τσού­λη, χη­μι­κό

Γιώρ­γο Στε­φά­νου, ηλε­κτρο­λό­γο- Μη­χα­νι­κό

Θέμη Κα­θο­πού­λη, χη­μι­κό

Στέ­φα­νο Χρύ­σα­λο, ξε­να­γό

Στάμο Πα­πα­στα­μα­τί­ου, αρ­χι­τέ­κτο­να

Γιώρ­γο Κρεμ­λή, δι­κη­γό­ρο και

Στέ­λιο Κού­τρη, πο­λι­τι­κό μη­χα­νι­κό.

Όλοι από­φοι­τοι του Βε­νε­το­κλεί­ου του 1970.

Αρχές του 2015, και σε πρώτη φάση βα­σι­ζό­με­νος σε μια «χει­ρό­γρα­φη» λίστα «Απο­φοί­των του 1970 και γε­νι­κώς όσων φοί­τη­σαν στην ίδια τάξη από το 1964 έως το 1970» από τα αρ­χεία του Βε­νε­το­κλεί­ου, ένας επα­να­πα­τρι­σθείς συμ­μα­θη­τής και μέλος της ΑΟΠ, που έζησε στο εξω­τε­ρι­κό, νο­σταλ­γώ­ντας τα μα­θη­τι­κά χρό­νια στη Ρόδο, ξε­κί­νη­σε μια με­θο­δι­κή έρευ­να εντο­πι­σμού συμ­μα­θη­τών.

Η έρευ­να επε­κτά­θη­κε με τη βο­ή­θεια και άλλων συμ­μα­θη­τών, και έτσι η λίστα εμπλου­τί­στη­κε και με άλλα πρό­σω­πα με τα οποία υπήρ­ξα­με κά­πο­τε συμ­μα­θη­τές, αλλά για πολ­λούς και διά­φο­ρους λό­γους δεν απο­φοι­τή­σα­με μαζί.

Πα­λιές γνω­ρι­μί­ες, πα­ρα­με­λη­μέ­νες ίσως λόγω της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας αλλά σε καμιά πε­ρί­πτω­ση ξε­χα­σμέ­νες ανα­νε­ώ­θη­καν, ανα­μνή­σεις ζω­ντά­νε­ψαν και φι­λί­ες ανα­ζω­πυ­ρώ­θη­καν.

Τον Ιού­νιο του 2016, 46 χρό­νια μετά την απο­φοί­τη­σή μας, πραγ­μα­το­ποι­ή­σα­με μια με­γά­λη και επι­τυ­χή «επα­νέ­νω­ση» στο Βε­νε­τό­κλειο αρ­χι­κά και συ­νε­στί­α­ση στο ξε­νο­δο­χείο “ApolloBlue”. Πε­ρισ­σό­τε­ροι από 200 συμ­μα­θη­τές με τις οι­κο­γέ­νειές τους από τη Ρόδο, άλλες πό­λεις της Ελ­λά­δας και του εξω­τε­ρι­κού κα­τά­φε­ραν να προ­σέλ­θουν και συ­νε­τέ­λε­σαν στο να έχου­με μια αξέ­χα­στη, συ­γκι­νη­τι­κή και ανα­ζω­ο­γο­νη­τι­κή βρα­διά. Η φλόγα άναψε…

Ακο­λού­θη­σαν και άλλες μι­κρό­τε­ρες συ­να­ντή­σεις, συ­νε­στιά­σεις και εκ­δη­λώ­σεις, όπου μια συ­γκε­κρι­μέ­νη ομάδα συμ­μα­θη­τών, χωρίς σχε­δια­σμό ή ιδιαί­τε­ρη προ­σπά­θεια, αυ­θόρ­μη­τα, και εντε­λώς φυ­σιο­λο­γι­κά, ανα­δεί­χθη­κε στον ρόλο της «ορ­γα­νώ­τριας» ομά­δας. Αυτή την ομάδα ονο­μά­σα­με «Ατυπη Ομάδα Πρω­το­βου­λί­ας – ΑΟΠ»

Μέσα από τις συ­ζη­τή­σεις, συ­νει­δη­το­ποι­ή­σα­με ότι με­τα­ξύ των φοι­τη­σά­ντων στο Βε­νε­τό­κλειο, υπάρ­χουν αξιό­λο­γα, έμπει­ρα άτομα, με ευρύ φάσμα γνώ­σε­ων και ει­δι­κο­τή­των, που αν συ­στρα­τευ­θού­με σε ένα σύλ­λο­γο «πρώην μα­θη­τών του Βε­νε­το­κλεί­ου», θα εί­μα­στε σε θέση να προ­σφέ­ρου­με ένα πο­λυ­διά­στα­το έργο προς όφε­λος της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας.

• Πείτε μας λίγα λόγια για το Βε­νε­τό­κλειο και τους ιδρυ­τές του.

Οι ιδρυ­τές του, Βε­νε­το­κλεί­ου, οι με­γά­λοι ευ­ερ­γέ­τες, Μίνως και Δη­μή­τριος Βε­νε­το­κλής γεν­νή­θη­καν στη Ρόδο, σπού­δα­σαν στην Αθήνα και στα­διο­δρό­μη­σαν επαγ­γελ­μα­τι­κά στην Αλε­ξάν­δρεια, όπου δη­μιούρ­γη­σαν με­γά­λη πε­ριου­σία. Η με­γά­λη τους αγάπη για την πα­τρί­δα και την παι­δεία, τους οδή­γη­σε στην από­φα­ση να δια­θέ­σουν τη πε­ριου­σία τους για την ίδρυ­ση του Βε­νε­το­κλεί­ου Γυ­μνα­σί­ου με την ανέ­γερ­ση του νε­ο­κλα­σι­κού κτη­ρί­ου που βρί­σκε­ται στην οδό Βε­νε­το­κλέ­ων.

Δη­μιούρ­γη­σαν έτσι ένα εκ­παι­δευ­τι­κό ίδρυ­μα, αλλά κυ­ρί­ως θε­με­λί­ω­σαν την πνευ­μα­τι­κή ανα­γέν­νη­ση της Ρόδου, η οποία είχε ατο­νή­σει μετά από τό­σους αιώ­νες σκλα­βιάς.

Έτσι το κτή­ριο θε­με­λιώ­θη­κε το 1909 και το σχο­λι­κό έτος 1911-1912 λει­τούρ­γη­σε για πρώτη φορά. Ιδρύ­ο­ντας το Γυ­μνά­σιο οι δω­ρη­τές του δεν το θε­ώ­ρη­σαν ευ­ερ­γε­σία αλλά αντα­πό­δο­ση προς την πα­τρί­δα όσων της όφει­λαν.

«Εκ­πλη­ρώ απλού­στα­τα το ιερό μου κα­θή­κον όπερ πας πο­λί­της έχει προς την γε­νέ­τει­ραν αυτού, έγρα­φε ο Μίνως Βε­νε­το­κλής, απο­τίω ελά­χι­στον φόρον ευ­γνω­μο­σύ­νης ή μάλ­λον κα­τα­βάλ­λω μέρος των τρο­φεί­ων και δι­δά­κτρων εις την πόλιν εν η ανε­τρά­φην και εν η ήντλη­σα τα πρώτα νο­ή­μα­τα της παι­δεί­ας…».

Αυτές οι πα­ρα­κα­τα­θή­κες, η αί­σθη­ση του χρέ­ους και της προ­σφο­ράς είναι τα κί­νη­τρα για τη δη­μιουρ­γία του συλ­λό­γου «πρώην μα­θη­τών Βε­νε­το­κλεί­ου».

• Σε ποια φάση βρί­σκε­ται μέχρι στιγ­μής η δια­δι­κα­σία σύ­στα­σης του Συλ­λό­γου;

Θε­ω­ρώ­ντας ότι η επι­τυ­χία ενός συλ­λό­γου εξαρ­τά­ται σε με­γά­λο βαθμό από το εν­δια­φέ­ρον και την ενερ­γό συμ­με­το­χή των μελών του, η ΑΟΠ ανέ­λα­βε να ορ­γα­νώ­σει μια σειρά από επι­στη­μο­νι­κές δια­λέ­ξεις «γνω­ρι­μί­ας», οι οποί­ες απευ­θύ­νο­νται σε όλους τους φοι­τή­σα­ντες στο Βε­νε­τό­κλειο, ανε­ξάρ­τη­τα από τη χρο­νο­λο­γία φοί­τη­σης, προ­κει­μέ­νου να γίνει κα­τα­γρα­φή του εν­δια­φέ­ρο­ντος για συμ­με­το­χή στο σύλ­λο­γο με στόχο τον με­γα­λύ­τε­ρο δυ­να­τόν αριθ­μό εν δυ­νά­μει μελών. Μέχρι τώρα έχου­με στο ενερ­γη­τι­κό μας τρεις πε­τυ­χη­μέ­νες, πι­στεύ­ου­με, πα­ρου­σιά­σεις. Η πρώτη εκ­δή­λω­ση έγινε με τον αγα­πη­τό σε όλους μας φι­λό­λο­γο κα­θη­γη­τή Πα­να­γιώ­τη Χα­μου­ζά, που μας τα­ξί­δε­ψε στα «μο­νο­πά­τια του φι­λο­λο­γι­κού του έργου». Η δεύ­τε­ρη από το συμ­μα­θη­τή μας και μέλος της ΑΟΠ Στάμο Πα­πα­στα­μα­τί­ου, αρ­χι­τέ­κτο­να με θέμα: «Πώς είδαν τη Ρόδο χαρ­το­γρά­φοι και πε­ρι­η­γη­τές έως τα μέσα του Η τρίτη με τη συμ­μα­θή­τριά μας στο πρα­κτι­κό τμήμα Τώνια Μο­ρο­πού­λου, κα­θη­γή­τρια στη Σχολή Χη­μι­κών Μη­χα­νι­κών του Με­τσό­βιου Πο­λυ­τε­χνεί­ου με θέμα: «Απο­κα­τά­στα­ση Ιερού Κου­βου­κλί­ου Πα­να­γί­ου Τάφου».

Η επό­με­νη εκ­δή­λω­ση θα γίνει τη προ­σε­χή Πα­ρα­σκευή 22 Φε­βρουα­ρί­ου στην αί­θου­σα του Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου με ομι­λία του επί­σης συμ­μα­θη­τή μας και μέ­λους της ΑΟΠ Γιώρ­γου Κρεμ­λή, δι­κη­γό­ρου, διευ­θυ­ντή της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής και εντε­ταλ­μέ­νου συμ­βού­λου της Γε­νι­κής Διεύ­θυν­σης Πε­ρι­βάλ­λο­ντος ΕΕ με θέμα: «Κυ­κλι­κή οι­κο­νο­μία και νη­σιω­τι­κό­τη­τα».

Προ­γραμ­μα­τί­ζου­με άλλες τρεις Μάρ­τιο, Απρί­λιο, Μάιο.

Αν κρί­νου­με ότι το εγ­χεί­ρη­μα θα είναι «βιώ­σι­μο» τον Ιού­νιο θα προ­χω­ρή­σου­με στις τυ­πι­κές δια­δι­κα­σί­ες.

• Ποιους σκο­πούς θα υπη­ρε­τεί ο Σύλ­λο­γος;

Ο σύλ­λο­γος αρ­χι­κά θα δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί σε τρείς άξο­νες με σκοπό την ενη­μέ­ρω­ση και επι­μόρ­φω­ση στον Επι­στη­μο­νι­κό, Πο­λι­τι­στι­κό και τη συ­νει­σφο­ρά στον Κοι­νω­νι­κό τομέα. Στην πο­ρεία και ανά­λο­γα με την οι­κο­νο­μι­κές δυ­να­τό­τη­τες, που ευ­ελ­πι­στού­με να απο­κτή­σου­με, θα επε­κτα­θού­με και σε άλλες δρα­στη­ριό­τη­τες, όπως υπο­τρο­φί­ες, δια­γω­νι­σμούς, συ­νέ­δρια, κλπ.

• Στις συ­να­ντή­σεις των μελών, δι­η­γεί­στε ιστο­ρί­ες από τα μα­θη­τι­κά σας χρό­νια;

Με 65 και πλέον χρό­νια ζωής, συ­ντα­ξιού­χοι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι με άσπρα μαλ­λιά, με συσ­σω­ρευ­μέ­νες εμπει­ρί­ες σαν μα­θη­τές, φοι­τη­τές επαγ­γελ­μα­τί­ες, επι­στή­μο­νες, εκ­παι­δευ­τι­κοί, ερευ­νη­τές ή επι­χει­ρη­μα­τί­ες, στην Ρόδο στην υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα ή άλλες χώρες του πλα­νή­τη, είναι λο­γι­κό και επό­με­νο ότι η ποι­κι­λία και πο­λυ­μορ­φία στις συ­ζη­τή­σεις των μελών μας όταν συ­να­ντιό­μα­στε, να είναι κάπως ανά­λο­γες. Κυ­ρί­ως όμως οι συ­ζη­τή­σεις που ανα­φέ­ρο­νται στα μα­θη­τι­κά μας χρό­νια στο Βε­νε­τό­κλειο είναι εκεί­νες που κυ­ριαρ­χούν, όπως στιγ­μιό­τυ­πα από την ώρα του μα­θή­μα­τος με «πρω­τα­γω­νι­στές» τους κα­θη­γη­τές μας, μι­κρές ιστο­ρί­ες από εκ­δρο­μές, πο­λι­τι­στι­κές εκ­δη­λώ­σεις, «σκα­σιαρ­χεία», πα­ρε­λά­σεις, γυ­μνα­στι­κές επι­δεί­ξεις και προ­κα­λούν γλυκά συ­ναι­σθή­μα­τα, ευ­φραί­νουν τις καρ­διές μας, δη­μιουρ­γούν καλή διά­θε­ση και σε γε­νι­κές γραμ­μές πάντα ομορ­φαί­νουν την ατμό­σφαι­ρα.

• Τι είναι αυτό που εσείς θυ­μά­στε πιο έντο­να από εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο;

Είναι πολλά τα βιώ­μα­τα, της μα­θη­τι­κής μας ζωής, που όλα μαζί δη­μιούρ­γη­σαν ένα δεσμό με­τα­ξύ μας, που ακόμα και ο ισχυ­ρό­τα­τος χρό­νος δεν στά­θη­κε ικα­νός να ξη­λώ­σει. Αυτό που θυ­μό­μα­στε πε­ρισ­σό­τε­ρο, είναι τα έντο­να συ­ναι­σθη­μα­τι­κά ανε­βο­κα­τε­βά­σμα­τα και η έντα­ση εκεί­νης της πε­ριό­δου, που τότε φά­ντα­ζε ότι δεν θα τε­λεί­ω­νε ποτέ. Το εντυ­πω­σια­κό είναι ότι χρόνο με το χρόνο όλη αυτή η έντα­ση με­τα­ταλ­λά­χτη­κε σε μια γλυ­κιά ανά­μνη­ση, που όλοι μας λα­χτα­ρού­με να ξα­να­ζή­σου­με.

• Αν μπο­ρού­σα­τε να ξα­να­ζή­σε­τε μια μέρα από τη σχο­λι­κή σας πε­ρί­ο­δο ποια θα επι­λέ­γα­τε και με ποιους συμ­μα­θη­τές σας;

Δεν είναι μια μέρα. Είναι οι πέντε μέρες και τέσ­σε­ρεις βρα­διές της πεν­θή­με­ρης εκ­δρο­μής των τε­λειο­φοί­των, την άνοι­ξη του 1970.

Το πρώτο τα­ξί­δι μου, και για πολ­λούς συμ­μα­θη­τές μου, εκτός Ρόδου. Ανε­ξί­τη­λες μνή­μες και έντο­νες ανα­μνή­σεις.

Ρόδος-Πει­ραιάς με πλοίο. Με πούλ­μαν Πει­ραιάς – Ισθμός Κο­ρίν­θου- Αρ­χαία Κό­ριν­θος – Μυ­κή­νες- Ναύ­πλιο – Άστρος Κυ­νου­ρί­ας-Βυ­τί­να-Τρί­πο­λη (δια­νυ­κτέ­ρευ­ση). Τρί­πο­λη – Υδροη­λε­κτρι­κό φράγ­μα Λά­δω­να – Μυ­κή­νες – Πύρ­γος – Πάτρα (δια­νυ­κτέ­ρευ­ση).

Εκεί­νο το βράδυ στη Πάτρα αρ­κε­τοί από μας, με­τα­ξύ των οποί­ων και τα κο­ρί­τσια του Πρα­κτι­κού, απο­φα­σί­σα­με να πάμε σε νυ­χτε­ρι­νό κέ­ντρο. Έπρε­πε όμως να πά­ρου­με την άδεια από τους δύο θε­ο­λό­γους κα­θη­γη­τές που μας συ­νό­δευαν, οι οποί­οι μας την έδω­σαν με την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι θα ερ­χό­ντου­σαν και εκεί­νοι μαζί.

Όλα πή­γαι­ναν μια χαρά, μέχρι που σε κά­ποια στιγ­μή εμ­φα­νί­ζε­ται ένα μπα­λέ­το με «απο­κα­λυ­πτι­κή πε­ρι­βο­λή». Οι δύο συ­νο­δοί κα­θη­γη­τές, μας ανά­γκα­σαν άρον – άρον να εγκα­τα­λεί­ψου­με το «άντρο της ακο­λα­σί­ας», όπως τοα απε­κά­λε­σαν. Όπως κα­τα­λα­βαί­νε­τε ακο­λού­θη­σε παν­δαι­μό­νιο που κρά­τη­σε όλη τη νύχτα και την άλλη μέρα το πρωί. Η εκ­δρο­μή κιν­δύ­νευ­σε να τι­να­χτεί στον αέρα. Ευ­τυ­χώς με την πα­ρέμ­βα­ση των ψυ­χραι­μό­τε­ρων τα πνεύ­μα­τα ηρέ­μη­σαν και έτσι η εκ­δρο­μή συ­νε­χί­στη­κε ομαλά. Πάτρα – Ρίο –Αντίρ­ριο – Ναύ­πα­κτος – Άμ­φισ­σα – Ιτέα – Δελ­φοί – Λει­βα­διά – Αθήνα (δύο δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις). Επι­στρο­φή στη Ρόδο με αε­ρο­πλά­νο.

Ήταν τόσες πολ­λές και έντο­νες οι στιγ­μές που ζή­σα­με, που ήδη εδώ και πολύ καιρό «έπεσε» η ιδέα να την επα­να­λά­βου­με. Έτσι η ΑΟΠ πρό­τει­νε και προ­γραμ­μά­τι­σε επα­νά­λη­ψη της εκ­δρο­μής εκεί­νης, βέ­βαια αυτή τη φορά με τη συ­νο­δεία συ­ζύ­γων ή συ­ντρό­φων, τον Απρί­λιο του 2020, 50 χρό­νια μετά. Ελ­πί­ζου­με χωρίς απρό­ο­πτα και … πα­ρα­τρά­γου­δα.

• Πώς ήταν τότε οι σχέ­σεις με­τα­ξύ των μα­θη­τών αλλά και με­τα­ξύ των μα­θη­τών και των κα­θη­γη­τών;

Μι­λά­με για μια εποχή που η κοι­νω­νία (γο­νείς και κα­θη­γη­τές) στη πλειο­νό­τη­τά τους πί­στευαν πως «Το ξύλο βγήκε από το Πα­ρά­δει­σο» και ήταν απο­δε­κτό σαν παι­δα­γω­γι­κό μέσον σω­φρο­νι­σμού. Μέσα σ’ αυτό το πλαί­σιο οι σχέ­σεις μα­θη­τών – κα­θη­γη­τών είχαν πολ­λές πτυ­χές. Σε­βα­σμός μα και φόβος, πει­θαρ­χία μα και τι­μω­ρία, εν­δια­φέ­ρον μα και αυ­στη­ρό­τη­τα και κυ­ρί­ως ρόλοι δια­κρι­τοί και ανα­γκαί­ες απο­στά­σεις. Εί­μα­στε κα­θη­γη­τές, εί­σα­στε μα­θη­τές.

• Ο αγα­πη­μέ­νος σας κα­θη­γη­τής ποιος ήταν;

Δεν θα σας ανα­φέ­ρω όνομα. Θα τον σκια­γρα­φή­σω όμως και είμαι σί­γου­ρος ότι όσοι είχαν τη τύχη να τον έχουν κα­θη­γη­τή θα τον ανα­γνω­ρί­σουν αμέ­σως. Ήταν νέος, πρω­το­διό­ρι­στος, με έμ­φυ­τη ευ­γέ­νεια, απλός, ήρε­μος, με άρι­στες επι­στη­μο­νι­κές γνώ­σεις, με κα­θα­ρό­τη­τα σκέ­ψης, με­θο­δι­κός και με αί­σθη­ση του χιού­μορ. Όλα αυτά προ­σπά­θη­σε και κα­τά­φε­ρε να μας τα με­τα­δώ­σει, συμ­βάλ­λο­ντας έτσι κα­θο­ρι­στι­κά στην επι­τυ­χία μας στις Πα­νελ­λή­νιες εξε­τά­σεις, σε μια εποχή που τα φρο­ντι­στή­ρια ήταν ακόμα άγνω­στα. Δεν ήταν αυ­στη­ρός, ήταν δί­καιος και επι­βαλ­λό­ταν με τις γνώ­σεις του και την επι­στη­μο­νι­κή του κα­τάρ­τι­ση.

Ήταν κοντά μας αλλά δια­τη­ρού­σε και την απα­ραί­τη­τη από­στα­ση που χρεια­ζό­ταν ανά­με­σα στο δά­σκα­λο και το μα­θη­τή. Ενέ­πνεε σε­βα­σμό και κέρ­δι­σε το θαυ­μα­σμό και την αγάπη μας. Φεύ­γο­ντας από το Βε­νε­τό­κλειο δί­δα­ξε για κά­ποια χρό­νια στην ονο­μα­στή Βαρ­βά­κειο Σχολή της Αθή­νας, αλλά δυ­στυ­χώς έφυγε από τη ζωή πολύ νωρίς.

Τε­λι­κά αι­σθά­νο­μαι την ανά­γκη να ανα­φέ­ρω το όνομά του, έτσι σαν μνη­μό­συ­νο αλλά και σαν έκ­φρα­ση ευ­γνω­μο­σύ­νης και αγά­πης στο δά­σκα­λο που ήταν ένα από τα πλέον αξέ­χα­στα πρό­τυ­πα των μα­θη­τι­κών μου χρό­νων. Ήταν ο κα­θη­γη­τής της Φυ­σι­κής, Νίκος Λε­κά­της.

• Εχετε κρα­τή­σει επα­φές με συμ­μα­θη­τές σας που τε­λι­κά απο­δεί­χθη­καν φίλοι ζωής;

Με το Γιάν­νη συ­να­ντη­θή­κα­με στη Β΄ τάξη. Μοι­ρα­στή­κα­με μαζί το ίδιο θρα­νίο μέχρι την Στ. Παιδί της πόλης εκεί­νος, παιδί του χω­ριού εγώ. Γρή­γο­ρα ανα­πτύ­χθη­κε με­τα­ξύ μας μία σχέση αλ­λη­λο­ε­κτί­μη­σης και σε­βα­σμού. Υπήρ­χε με­τα­ξύ μας μία ευ­γε­νής άμιλ­λα για τη κα­τά­κτη­ση της γνώ­σης και της αρι­στεί­ας.

Πολ­λές φορές ανταλ­λά­ξα­με το δικό μου «δε­κα­τια­νό σά­ντουιτς», που απο­τε­λεί­το από δύο φέτες χω­ριά­τι­κο σι­τα­ρέ­νιο ψωμί του ξυ­λό­φουρ­νου, λιω­μέ­νη φέτα, λάδι και ρόκα, με το δικό του «πα­νί­νο» του κυ­λι­κεί­ου με τυρί και αλ­λα­ντι­κά. Πε­ρά­σα­με μαζί στη Σχολή Πο­λι­τι­κών Μη­χα­νι­κών του Με­τσό­βιου Πο­λυ­τε­χνεί­ου.

Συ­γκα­τοι­κή­σα­με πέντε χρό­νια σε αγα­στή συ­νερ­γα­σία.

Η φιλία μας σφυ­ρη­λα­τή­θη­κε και πα­γιώ­θη­κε με τα πέ­ρα­σμα του χρό­νου. Και πα­ρό­λο που πέ­ρα­σε και αρ­κε­τές δύ­σκο­λες στιγ­μές, άντε­ξε στο χρόνο και κρατά μέχρι σή­με­ρα.

Είναι μια φιλία ζωής.

• Πώς μπο­ρεί κά­ποιος να γίνει μέλος του Συλ­λό­γου είτε από την Ελ­λά­δα είτε από το εξω­τε­ρι­κό;

Όποιος έχει φοι­τή­σει στο Βε­νε­τό­κλειο, έστω και λίγες μέρες και αι­σθά­νε­ται το χρέος να ακο­λου­θή­σει το «δρόμο της προ­σφο­ράς», που χά­ρα­ξαν με το πα­ρά­δειγ­μα τους οι ιδρυ­τές του Βε­νε­το­κλεί­ου και έχει τη διά­θε­ση και τη θέ­λη­ση να βοη­θή­σει στην εκ­πλή­ρω­ση των σκο­πών του συλ­λό­γου, μπο­ρεί να γίνει μέλος του υπό ίδρυ­ση συλ­λό­γου σε όποιο μέρος της γης και αν κα­τοι­κεί.

Κλεί­νο­ντας θα ήθελα να πω ότι η ΑΟΠ είναι ανοι­χτή σε όποιον επι­θυ­μεί να με­τέ­χει στις συ­να­ντή­σεις μας και να βοη­θή­σει έτσι με τις ιδέες και τις προ­τά­σεις του.

Γιατί πα­ρα­φρά­ζο­ντας τους στί­χους του ποι­η­τή,

Εμείς ανα­λά­βα­με πρω­το­βου­λία

όχι για να ξε­χω­ρί­σου­με από τους άλ­λους.

Εμείς ανα­λά­βα­με πρω­το­βου­λία

Για να ξα­να­σμί­ξου­με όλοι μαζί

σε ένα κοινό σκοπό.1800».