Κατάμεστη η αίθουσα του ΕΒΕΔ στην παρουσίαση του βιβλίου «Το δικό μου Ταξίδι» του Γιάννη Κλούβα

Στην κατά­με­στη αίθουσα του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου παρου­σιά­σθηκε το από­γευμα του Σαβ­βά­του το βιβλίο του Γιάννη Κλούβα, με τίτλο: «Το δικό μου Ταξίδι», με ομι­λη­τές τους Μάκη Ιγγλέση, Αγαπητό Ξάνθη, Τέρη Χατζη­ιω­άν­νου και τον ίδιο τον επι­χει­ρη­μα­τία. Ο Γιάννης Κλούβας, αφη­γεί­ται μέσα από την προ­σω­πική του πορεία, την ιστορία της νυχτε­ρι­νής ζωής της Ρόδου που συνέ­βαλε στο του­ρι­στικό γίγνε­σθαι της Ρόδου.

Πρω­τα­γω­νι­στές τα «Καμάκια» που με πεδίο δράσης τα μονα­δικά clubs δια­μόρ­φω­σαν το του­ρι­στικό μοντέλο της εποχής. Παρό­ντες ο πρό­ε­δρος του ΕΒΕΔ Γιάννης Πάππου, ο ανα­πλη­ρω­τής περι­φε­ρειάρ­χης Από­στο­λος Ασπρά­κης, οι οποίοι απηύ­θυ­ναν και χαι­ρε­τι­σμό, ο πρό­ε­δρος του Εμπο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου Κώστας Σπανός και η Μαρι­τάνα Αλα­κιώ­του από πλευράς επίσης ΕΒΕΔ, αλλά και πολύς κόσμος που γέμισε την αίθουσα του ΕΒΕΔ σε μία επι­τυ­χη­μένη εκδή­λωση.

Ο κ. Μ. Ιγγλέ­σης ανα­φέρ­θηκε στην πολύ­χρονη γνω­ρι­μία και φιλία τους και στην προ­σω­πι­κό­τητα του επι­χει­ρη­μα­τία. «Θέλω να ομο­λο­γήσω με παρ­ρη­σία αλλά και με ειλι­κρί­νεια ότι όταν πρω­το­διά­βασα το βιβλίο του φίλου μου Γιάννη έμεινα έκπλη­κτος, κοινώς κάγκελο όπως λένε στην αργκό.. Είναι κάτι που δεν περί­μενα από έναν άνθρωπο που δεν έχει ασχο­λη­θεί ποτέ του με τη συγ­γραφή, παρά μόνο με επι­χει­ρή­σεις. Και εξηγώ το γιατί: Από τα παιδικά μου χρόνια έως τώρα έχω δια­βά­σει εκα­το­ντά­δες βιβλία Ελλήνων λογο­τε­χνών όπως: Νίκος Καζαν­τζά­κης, Γιώργος Σεφέρης, Ανδρέας Καρ­κα­βί­τσας, Γιάννης Ρίτσος, Κώστας Καρυω­τά­κης, Μάριος Πλω­ρί­της, και πολλών άλλων καθώς και ξένων λογο­τε­χνών. Όταν ξεκί­νησα να διαβάζω το βιβλίο του Γιάννη, δεν χρειά­στηκε να περάσει πολύς χρόνος δια­βά­σμα­τος, αλλά ούτε και πολλές σελίδες του βιβλίου για να αρχίζει να με συνε­παίρ­νει», είπε ο Μάκης Ιγγλέ­σης.

Ο κ. Αγ. Ξάνθης, στην ομιλία του, ανα­φέρ­θηκε στο βιβλίο με ιδιαί­τερη έμφαση στο γεγονός των δύο προ­σώ­πων που ανα­φέ­ρει πέραν των άλλων ο Γιάννης Κλούβας, της μητέρας του και της συζύγου του, ενώ καυ­τη­ρί­ασε το γεγονός της απου­σίας εκπρο­σώ­που στην εκδή­λωση από πλευράς Δήμου Ρόδου. «Σε λίγες σελίδες μπορεί κανείς να δια­βά­σει το οδοι­πο­ρικό ενός ατόμου που έζησε το θαύμα του του­ρι­σμού της Ρόδου, στον τομέα της νυχτε­ρι­νής ψυχα­γω­γίας. Ένας τομέας, που έκρυβε πολλές χαρές αλλά και πολλές δυσά­ρε­στες στιγμές. Το βιβλίο έχει μια αφη­γη­μα­τική χρο­νο­λο­γική σειρά που ξεκι­νάει από τα παιδικά χρόνια του συγ­γρα­φέα και φτάνει μέχρι και το σήμερα. Ένας κύκλος επί­πο­νος, βιω­μα­τι­κός με αφη­γή­σεις σε πρώτο πρόσωπο για να φανεί έντονα το συναί­σθημα του πρω­τα­γω­νι­στή. Η ζωή του Γιάννη Κλούβα πολυ­δαί­δαλη, ως άλλος πολυ­μή­χα­νος Οδυσ­σέας, ψάχνει και διε­ρευνά συνεχώς το και­νούρ­γιο στον χώρο που αγαπά, κτίζει όνειρα γιατί απλά “είναι απο­τυ­χία να μην έχεις όνειρα, να μην τολμάς”.

Η οικο­γέ­νειά του, με τη σύζυγο Μπερίτ και τα δυο κορί­τσια τους, ήταν μια αρχική δοκι­μα­σία που κατέ­ληξε σε μια χαρού­μενη οικο­γέ­νεια και στην τωρινή αγάπη των εγγο­νιών. Μια δια­δρομή με ταλα­ντώ­σεις, όπου ονόματα μαγα­ζιών αλλά και σχέσεις ανθρώ­πων και επι­χει­ρη­μα­τιών έρχο­νται ωμά στην επι­φά­νεια για να δείξουν ότι η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας. Στο βιβλίο μέσα μπορεί κανείς να ανα­γνω­ρί­σει το μοντέλο τού τότε του­ρι­σμού της Ρόδου, με τις μαθη­τι­κές εκδρο­μές και τα “απόνερά τους” αλλά και τον σκληρό αντα­γω­νι­σμό των σχε­τι­κών κατα­στη­μά­των υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος για τη λει­τουρ­γία τους.

Για τη Μάνα με Μ κεφα­λαίο την κυρά Βασι­λεία, την «Αρχό­ντισσα» όπως την ανα­γρά­φει, ο Γιάννης Κλούβας αφιε­ρώ­νει πολλές γραμμές εκτί­μη­σης και σεβα­σμού. Όλες οι ανα­φο­ρές κρύβουν μια λατρεία στο πρόσωπό της σαν να ήταν “ο φύλακας άγγελος” όλων των επι­λο­γών του συντά­κτη, πράγμα που φωτί­ζε­ται έντονα στα λεγό­μενα της αυτο­βιο­γρα­φίας του».

Ο Τέρης Χατζη­ιω­άν­νου που συνερ­γά­σθηκε με τον Γιάννη Κλούβα ανα­φέρ­θηκε στα χρόνια της άριστης συνερ­γα­σίας τους σε μία περίοδο που η νυχτε­ρινή δια­σκέ­δαση της Ρόδου ήταν στο απόγειό της. «Γιάννη -ο ομιλών- νομίζω και η πλειο­νό­τητα εδώ μέσα- δεν τα διάβασε στο βιβλίο αυτά τα χρόνια. Τα δούλεψε. Τα έζησε. Τα ξενύ­χτησε. Είμα­σταν στους πρω­τα­γω­νι­στές. Ήμουν εκεί όταν ο μύθος του “HI-WAY” εξε­λισ­σό­ταν. Ενα όνομα κομμένο στη μέση, μια τρέλα που έλεγες πως “θα γίνει το μεγα­λύ­τερο μαγαζί της Ρόδου”. Και το έκανες. Σε είδα να τρέχεις Ρόδο – Αθήνα χωρίς ανάσα.

Σε είδα να μετράς λεφτά, να μη φτάνουν, και πάλι να λες: “Προ­χω­ράμε”. Σε είδα να ξηλώ­νεις, να ξανα­χτί­ζεις, να μη σε νοιάζει η κούραση. Δού­λευες περισ­σό­τερο από όλους μας. Και αυτό, Γιάννη, δεν το ξεχνάει κανένας ! Σε είδα όταν στήναμε το μαγαζί σχεδόν 24 ώρες το εικο­σι­τε­τρά­ωρο. Όταν τα φώτα ανέ­βαι­ναν και κατέ­βαι­ναν για πρώτη φορά και λέγαμε: “Αυτό δεν υπάρχει πουθενά αλλού”. Και όταν άνοιξε… δεν άνοιξε απλώς ένα κλαμπ. Άνοιξε μια εποχή. Και πέτυχε. Μετά ήρθαν όλα. Οι ουρές. Τα Σαβ­βα­τό­βραδα που δεν τελεί­ω­ναν.

Οι πολι­τι­κοί, οι επι­χει­ρη­μα­τίες, τα σχολεία, οι πρί­γκι­πες, οι σαμπά­νιες, και εμείς από πίσω να τρέ­χουμε σαν να κρα­τού­σαμε ολό­κληρη τη νύχτα στα χέρια μας. Και σήμερα, δεν μιλάω ως συνερ­γά­της. Μιλάω ως άνθρω­πος που στάθηκε δίπλα σου όταν όλα χτί­ζο­νταν και όταν όλα γκρε­μί­ζο­νταν. Και σου λέω μόνο αυτό: Δεν ήσουν εύκολος. Αλλά ήσουν δίκαιος. Δεν ήσουν ήσυχος. Αλλά ήσουν μπροστά από την εποχή σου. Και αν η Ρόδος έζησε τη χρυσή της νύχτα, την έζησε γιατί εσύ δεν φοβή­θη­κες να ονει­ρευ­τείς! Κι εμείς μαζί σου», ανέφερε ο Τέρης Χατζη­ιω­άν­νου.

Ο Γιάννης Κλούβας ξεκί­νησε σε ηλικία 22 ετών με το πρώτο του μαγαζί επί της οδού Ηρώων Πολυ­τε­χνείου και ακο­λού­θη­σαν μετέ­πειτα μια σειρά από club και disco που δημιούρ­γη­σαν με μεγάλη επι­τυ­χία, συμ­βάλ­λο­ντας στη νυχτε­ρινή δια­σκέ­δαση του νησιού.

Μάλιστα εξι­στό­ρησε ένα γεγονός το 1985 όπου ένας πολύ γνωστός επι­χει­ρη­μα­τίας της Αθήνας τον επι­σκέ­φθηκε ζητώ­ντας του ν’ ανα­λά­βει τον σχε­δια­σμό δικού του κατα­στή­μα­τος στην πρω­τεύ­ουσα στα πρότυπα της Hi Way που ο φωτι­σμός του ήρθε από την Αγγλία, με υπερ­σύγ­χρονα μέσα σε τεχνο­λο­γία. Όπως είπε όταν η μεζο­νέτα που αγόρασε το 1985 έκανε 8.500.000 δραχμές τότε, ο φωτι­σμός του στοί­χισε όσο 4 μεζο­νέ­τες εκείνη την εποχή. Τον λόγο πήραν αμέσως μετά οι κ.κ. Σάββας Κού­τε­λος, Γιώργος Στα­μού­λης, Βασίλης Ζερβός, Στέργος Γιαννάς και Τάσος Μακρής.