Η νυχτερινή ζωή της Ρόδου – «Το δικό μου ταξίδι», μια αυτοβιογραφία του Γιάννη Κλούβα

• Για τις δεκα­ε­τίες 70, ´80 κα ´90 το βιβλίο του γνωστού Ροδίτη επι­χει­ρη­μα­τία που θα παρου­σια­στεί το Σάββατο 13 Δεκεμ­βρίου στις 18:30 μμ στο ΕΒΕΔ

Στις δεκα­ε­τίες ‘70 ´80 και ´90 η Ρόδος δεν κοι­μό­ταν ποτέ τη νύχτα. Οι δισκο­θή­κες και τα night clubs της -από το Aquarius, Playboy, Hi Way έως το Le Palais -σφυρηλάτησαν μια μονα­δική νυχτε­ρινή κουλ­τούρα, γεμάτη μουσική, πάθη και νεανική περι­πέ­τεια. Στο βιβλίο «Το δικό μου Ταξίδι» ένας από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους Ροδίτες επι­χει­ρη­μα­τίες, ο Γιάννης Κλούβας, αφη­γεί­ται μέσα από την προ­σω­πική του πορεία, την ιστορία της νυχτε­ρι­νής δια­σκέ­δα­σης, απο­κα­λύ­πτο­ντας την καθη­με­ρι­νό­τητα, τους «ήρωες» των dance floors και τις ζωντα­νές στιγμές που συνέ­βα­λαν στη δημιουρ­γία του μύθου της νυχτε­ρι­νής ζωής της Ρόδου. Πρω­τα­γω­νι­στές τα «Καμάκια» που με πεδίο δράσης τα μονα­δικά clubs δια­μόρ­φω­σαν το του­ρι­στικό μοντέλο της εποχής.

Στο βιβλίο υπάρχει στο τελευ­ταίο κεφά­λαιο ένα άρθρο του δημο­σιο­γρά­φου Τέρη Χατζη­ιω­άν­νου, παλιού συνερ­γάτη και φίλου του Γιάννη Κλούβα, που ερμη­νεύει το φαι­νό­μενο «Καμάκια της Ρόδου» ως επι­στέ­γα­σμα των όσων διη­γεί­ται ο συγ­γρα­φέας για τις ονει­ρι­κές νύχτες της Ρόδου. Το ταξίδι του Γ. Κλούβα είναι ουσια­στικά μια βιο­γρα­φία καθώς ο συγ­γρα­φέας υπήρξε πρω­το­πό­ρος στην δημιουρ­γία χώρων δια­σκέ­δα­σης και εστί­α­σης.

«Το φαι­νό­μενο των «καμα­κιών» στη Ρόδο δεν υπήρξε απλώς μια σειρά από εφή­με­ρες ερω­τι­κές ιστο­ρίες, αλλά ένα ολό­κληρο κοι­νω­νικό, του­ρι­στικό και οικο­νο­μικό μοντέλο που σφρά­γισε το νησί από τα μέσα της δεκα­ε­τίας του ’70 έως τις αρχές του ’90. Σε μια εποχή που ο μαζικός του­ρι­σμός ανθεί και η σεξουα­λική απε­λευ­θέ­ρωση των γυναι­κών στη Βόρεια Ευρώπη κορυ­φώ­νε­ται, η Ρόδος εξε­λίσ­σε­ται σε διεθνή «ζώνη ερω­τι­κού του­ρι­σμού», με πρω­τα­γω­νί­στριες κυρίως Σου­η­δέ­ζες, Φιν­λαν­δέ­ζες, Νορ­βη­γί­δες, Γερ­μα­νί­δες και Ολλαν­δέ­ζες.

Οι δισκο­θή­κες του νησιού – Aquarius, Mikes, White Horse, Kilimanzaro, Studio 77, Posidonia, Playboy, La Scala και δεκάδες άλλες – απο­τε­λούν το βασικό πεδίο δράσης, όπου το καμάκι οργα­νώ­νε­ται σχεδόν επαγ­γελ­μα­τικά. Υπάρχει ιεραρ­χία, αυστη­ρός κώδικας δεο­ντο­λο­γίας, «πρώτα», «δεύτερα», «σκούπες» και «σκου­πι­διά­ρη­δες», ενώ οι DJ παίζουν κρίσιμο ρόλο στη στρα­τη­γική της απο­πλά­νη­σης. Η νύχτα λει­τουρ­γεί με κανόνες, τακτι­κές, αντα­γω­νι­σμό και… στα­τι­στι­κές κατα­κτή­σεων.

Την ίδια ώρα, το φαι­νό­μενο λει­τουρ­γεί ως άτυπη αλλά ισχυρή «βιο­μη­χα­νία» του ροδια­κού του­ρι­σμού. Σύμφωνα με το ίδιο το αφήγημα της εποχής, έως και το 60% των επι­σκε­πτών του νησιού ήταν γυναί­κες, γεγονός που μετα­φρά­ζε­ται σε τερά­στια οικο­νο­μική τόνωση της νυχτε­ρι­νής αγοράς. Πολλοί μιλούν ανοιχτά για οργα­νω­μένο σεξ­του­ρι­σμό, με τις του­ρί­στριες να ανα­ζη­τούν στη Ρόδο όχι μόνο ήλιο και θάλασσα, αλλά κυρίως σεξουα­λική ελευ­θε­ρία χωρίς κοι­νω­νι­κούς περιο­ρι­σμούς.

Παρά τη σκληρή εικόνα της «βιο­μη­χα­νίας του έρωτα», δεν έλειψαν και οι σχέσεις ζωής. Περισ­σό­τε­ροι από 1.000 μεικτοί γάμοι Ροδιτών με ξένες γυναί­κες κατα­γρά­φη­καν εκείνες τις δεκα­ε­τίες, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι μέσα στον μύθο των αριθμών, υπήρξε και αυθε­ντικό συναί­σθημα.

Η παρακμή ξεκινά στα­διακά τη δεκα­ε­τία του ’80 και ολο­κλη­ρώ­νε­ται στις αρχές του ’90. Το AIDS, οι κοι­νω­νι­κές αλλαγές, η σεξουα­λική απε­λευ­θέ­ρωση των Ελλη­νί­δων, η κατάρ­ρευση της παρα­δο­σια­κής δισκο­θή­κης, το all inclusive και η υπο­χώ­ρηση της νυχτε­ρι­νής ζωής αλλά­ζουν ορι­στικά το τοπίο. Τα καμάκια περνούν στην ιστορία, μαζί με ένα ολό­κληρο μοντέλο του­ρι­σμού» ανα­φέ­ρε­ται συνο­πτικά στο κεφά­λαιο για τα Καμάκια της Ρόδου.

Η παρου­σί­αση του βιβλίου θα γίνει το Σάββατο 13 Δεκεμ­βρίου στις 18:30 μμ στην αίθουσα του Επι­με­λη­τή­ριου Δωδε­κα­νή­σου (ΕΒΕΔ). Ομι­λη­τές θα είναι οι Μάκης Ιγγλέ­σης, Αγα­πη­τός Ξάνθης, Γιάννης Κλούβας, και θα συντο­νί­ζει ο Τέρης Χατζη­ιω­άν­νου. Στην αίθουσα θα δια­τί­θε­νται και βιβλία για όσους επι­θυ­μούν να το περι­λά­βουν στην βιβλιο­θήκη τους. Άλλωστε όλοι υπήρξαν υπη­ρέ­τες της φιλο­ξε­νίας και πρε­σβευ­τές του του­ρι­σμού.