Αγωγή αποζημίωσης ύψους 30 εκατ. ευρώ σε βάρος του Ελληνικού Δημοσίου από ξενοδοχειακή εταιρεία της Ρόδου!

-Η ξενο­δο­χειακή επι­χεί­ρηση βίωσε απί­στευ­τες περι­πέ­τειες μετά την αγορά ακι­νή­του που συγκα­τα­λέ­γε­ται μεταξύ εκείνων που ενε­πλά­κη­σαν στο σκάν­δαλο της υφαρ­πα­γής δημο­σίων ακι­νή­των -Παρότι καλό­πι­στα είχε αγο­ρά­σει το ακίνητο από αγρότη, που έχει ήδη αθωωθεί, βρέθηκε αντι­μέ­τωπη με αγωγή του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, που οδήγησε την επέν­δυσή της σε περι­πέ­τειες
-Τα ποσά που θα επι­δι­κα­σθούν δεσμεύ­τηκε να δια­θέ­σει εξ’ ολο­κλή­ρου στους μη κερ­δο­σκο­πι­κούς οργα­νι­σμούς «Χαμό­γελο του παιδιού», στην «Εται­ρεία προ­στα­σίας σπα­στι­κών» και στον «Σύλλογο Φίλων παιδιών με καρκίνο –Ελπίδα»

 

Απο­ζη­μί­ωση «μαμούθ» για ηθικές βλάβες και περιου­σιακή ζημία που υπέστη με υπαι­τιό­τητα του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου διεκ­δι­κεί, με αγωγή που υπέβαλε την Παρα­σκευή ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, γνωστή ξενο­δο­χειακή εται­ρεία της Ρόδου και οι δύο εταίροι της, που βίωσαν απί­στευ­τες περι­πέ­τειες μετά την αγορά ακι­νή­του που συγκα­τα­λέ­γε­ται μεταξύ εκείνων που ενε­πλά­κη­σαν στο σκάν­δαλο της υφαρ­πα­γής δημο­σίων ακι­νή­των.

Με την αγωγή της διεκ­δι­κεί να ανα­γνω­ρι­στεί η κυριό­τητα της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας επί 4 ακι­νή­των και να κατα­δι­κα­στεί το Ελλη­νικό Δημόσιο να  κατα­βά­λει στην εται­ρεία και στους δύο εταί­ρους της το  ποσό των 20.000.000 € για χρη­μα­τική τους ικα­νο­ποί­ηση  προς  απο­κα­τά­σταση της προ­ξε­νη­θεί­σας   απ’  αυτό ηθικής τους βλάβης, στη δε ξενο­δο­χειακή εται­ρεία να κατα­δι­κα­σθεί  επί πλέον να της κατα­βά­λει και το ποσόν των 10.000.000 € προς απο­κα­τά­σταση της περιου­σια­κής ζημίας που  της προ­ξέ­νησε.

Τα ποσά που θα επι­δι­κα­σθούν δεσμεύ­ε­ται με το ίδιο δικό­γραφο να δια­θέ­σει εξ’ ολο­κλή­ρου στους μη κερ­δο­σκο­πι­κούς οργα­νι­σμούς «Χαμό­γελο του παιδιού», στην «Εται­ρεία προ­στα­σίας σπα­στι­κών» και στον «Σύλλογο Φίλων παιδιών με καρκίνο –Ελπίδα».

Οι ενά­γο­ντες ανα­φέ­ρο­νται εισα­γω­γικά στην αγωγή τους σε δεκάδες πράξεις του κτη­μα­το­λο­γι­κού δικαστή για την μετα­βί­βαση στην ιδιο­κτη­σία ιδιωτών ακι­νή­των από εκποι­ή­σεις μεί­ζο­νος ακι­νή­του ιδιο­κτη­σίας του δημο­σίου σε εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του νόμου 719/1977. Επι­πλέον απα­ριθ­μούν ανάλογο αριθμό συμ­βο­λαίων αγο­ρα­πω­λη­σίας τους σε ιδιώτες, που ομοίως είχαν μετα­γρα­φεί με δια­τά­ξεις του κτη­μα­το­λο­γι­κού δικαστή στο κτη­μα­το­λό­γιο μέχρι να περιέλ­θουν στην πορεία με αγορά στην ιδιο­κτη­σία της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας αλλά και να εγγρα­φεί απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών για προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης υπέρ της, από δάνεια ύψους 13 εκατ. ευρώ για τις ανάγκες ανέ­γερ­σης σύγ­χρο­νης και πρό­τυ­πης ξενο­δο­χεια­κής μονάδας.

Οι ενά­γο­ντες εξηγούν ότι είχαν προβεί στην αγορά των επί­δι­κων τμη­μά­των καλό­πι­στα και με βάση τα δεδο­μένα των κτη­μα­τι­κών εγγρα­φών τα οποία υπήρχαν πριν από την έγερση και κατα­χώ­ριση της υπό κρίση αγωγής του Δημο­σίου.

Επι­ση­μαί­νουν παρα­πέρα ότι από την εγκλη­μα­τική αδρά­νεια και αμέλεια των οργάνων του Δημο­σίου, τα οποία είναι ταγμένα για την τήρηση των νόμων και την καθιέ­ρωση μηχα­νι­σμών οι οποίοι να προ­λαμ­βά­νουν όσους παρα­νο­μούν υφί­στα­νται σήμερα παντε­λώς αναίτια, μια άνευ προη­γου­μέ­νου ψυχική αλλά και περιου­σιακή ζημία και ταλαι­πω­ρία.

Το αντί­δικο Δημόσιο, όπως εκθέ­τουν, υπο­στη­ρί­ζει ότι οι τίτλοι με τους οποίους εξα­γο­ρά­στη­καν τμήματα από δικαιο­πά­ροχο του Φ. Σ. σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του ν. 719/77 έπασχαν από ακυ­ρό­τητα ή ήταν εξ αρχής άκυροι.

Δια­τεί­νο­νται όμως ότι αν λει­τουρ­γού­σαν σωστά οι αρμό­διες υπη­ρε­σίες της Νομαρ­χίας, της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας, του Δημο­σίου και του Κτη­μα­το­λο­γίου, δηλαδή οι καθ’ ύλην αρμό­διες Υπη­ρε­σίες του Κράτους για την δια­φύ­λαξη της αξιο­πι­στίας των δημο­σίων πράξεων και των δημο­σίων εγγρα­φών δεν θα συνέ­βαι­ναν τα όσα πράγ­ματι τρα­γε­λα­φικά έχουν συμβεί.

Απο­τέ­λε­σμα της ολι­γω­ρίας και αδρά­νειας αυτής των ίδιων των  οργάνων του Δημο­σίου των ταγ­μέ­νων για την τήρηση των νόμων και την ασφά­λεια των συναλ­λα­γών,  είναι να ταλαι­πω­ρού­νται οι αγο­ρα­στές, οι οποίοι,  ήλεγξαν τα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία, διε­πί­στω­σαν την ύπαρξη  και μετα­γραφή της από­φα­σης  στα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία  και μετά ταύτα καλό­πι­στα προ­έ­βη­σαν στην αγορά, κατα­βάλ­λο­ντες πέραν του τιμή­μα­τος και τον αντί­στοιχο φόρο μετα­βί­βα­σης στο Δημόσιο.

Παρά ταύτα σήμερα το Δημόσιο και παρά την υπο­χρέ­ωσή του τηρή­σεως των νόμων και της προ­στα­σίας των πολιτών με τους ελεγ­κτι­κούς μηχα­νι­σμούς το οποίο δια­θέ­τει ή θα έπρεπε να δια­θέ­τει ως εκ της φύσεως, της εξου­σίας και της απο­στο­λής του,  τους ζητά να είχαν εκείνοι δια­πι­στώ­σει το 2000 αυτό, που το Δημόσιο δια­πί­στωσε το 2007.

Τους ζητά, να είχαν δια­πι­στώ­σει το 2000, αυτό που το Δημόσιο με την πλειάδα των υπαλ­λή­λων του, αυτό που η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία και κατ’ εξοχήν αρμόδια, αυτό που ο Νομάρ­χης Δωδ/σου κατ’ εξοχήν υπεύ­θυ­νος, αυτό που οι υπάλ­λη­λοι του Κτη­μα­το­λο­γίου διοι­κη­τι­κοί και τεχνι­κοί, ο Διευ­θυ­ντής του Κτη­μα­το­λο­γίου , το θεσμικό όργανο ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Δικα­στής, όχι μόνο κατά την μετα­γραφή της αρχικής πράξης το 2000 αλλά και επί τόσα χρόνια μετά δεν είχαν κατορ­θώ­σει να δια­πι­στώ­σουν, ότι δηλαδή ένα τμήμα του ακι­νή­του είχε μετα­βι­βα­στεί σε έναν εκ των δικαιο­πα­ρό­χων τους παρά­νομα δυνάμει πλαστής από­φα­σης εκποί­η­σης του.

Μάλιστα όχι μόνο αμφι­σβη­τεί αλλά περαι­τέρω και διεκ­δι­κεί την κυριό­τητα των ως άνω ακι­νή­των  και έχει ασκήσει και ενα­ντίον τους την από 24 Ιανουα­ρίου 2012 αγωγή του ενώπιον του ίδιου δικα­στη­ρίου με την οποία διεκ­δι­κεί την κυριό­τητα του ακι­νή­του αλλά και την κατα­βολή δια­φό­ρων ποσών ως θετική ζημία και δια­φυ­γό­ντα κέρδη καθώς και απο­ζη­μί­ωση λόγω ηθικής βλάβης, επι­κου­ρικά δε λόγω αδι­καιο­λο­γή­του πλου­τι­σμού.

Το αντί­δικο Δημόσιο ανα­φέ­ρει στην αγωγή του ότι από την αρμόδια υπη­ρε­σία του την Εφορία Δημο­σίων Κτη­μά­των Ρόδου, εκδό­θη­σαν δύο πράξεις η με αριθμό ΔΚ4481/78/13-04-87 απόφαση του Νομάρχη Δωδ/σου, με την οποίαν εκποι­ή­θηκε προς τον Φ. Σ. τμήμα εμβαδού μ.τ 22.750 εκ του ακι­νή­του και η με αριθμό ΔΚ4481/29-11-78/21-05-85 απόφαση του Νομάρχη Δωδ/σου με την οποίαν εκποι­ή­θηκε στον ίδιο τμήμα εμβαδού μ.τ 9.920 εκ του ίδιου ακι­νή­του.

Στη συνέ­χεια δε ανα­φέ­ρει ότι η μετα­γραφή της υπ’ αριθμ. ΔΚ4481/78/13-04-87 από­φα­σης του Νομάρχη Δωδ/σου, διά της υπ’ αριθμ.6105/6-8-96 διά­τα­ξης του επί του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου, έχει παρα­ποι­η­θεί ως προς το εμβαδόν της από 22750 σε 26750 τ.μ και ως εκ τούτου δεν απο­τε­λεί τίτλο δεκτικό μετα­γρα­φής καθόσον τυγ­χά­νει πλαστή απόφαση.

Περαι­τέρω ανα­φέ­ρει ότι πρέπει να ακυ­ρω­θεί η μετα­γραφή της ως άνω υπ’ αριθμ. ΔΚ4481/78/13-4-87 από­φα­σης του Νομάρχη Δωδ/σου, δια­τα­χθείσα με την υπ’αριθμ.6435/21-8-96 διάταξη του επί του κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου Δικαστή, με την οποίαν μετα­βι­βά­σθη­σαν λόγω εξα­γο­ράς στον δικαιο­πά­ροχο τους Φ. Σ. δύο τμήματα ακι­νή­του εκ μ.τ 19.200 και 4.400, διότι η εν λόγω απόφαση είναι πλαστή και ανυ­πό­στατη.

Σημειώ­νουν ότι η κάθε απόφαση εξα­γο­ράς και μάλιστα τμή­μα­τος ακι­νή­του το οποίο απο­σπά­ται από μεγα­λύ­τερη έκταση ακι­νή­του, συνο­δεύ­ε­ται υπο­χρε­ω­τικά από το αντί­στοιχο τοπο­γρα­φικό διά­γραμμα το οποίο πέραν του εμφα­νι­ζό­με­νου υπό κλίμακα σχε­δια­γράμ­μα­τος ανα­φέ­ρει επα­κρι­βώς και την έκταση αριθ­μη­τικά και είναι θεω­ρη­μένο από την αρμόδια υπη­ρε­σία και επί του προ­κει­μέ­νου από την Εφορία Δημο­σίων Κτη­μά­των Ρόδου και απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο αυτής μέρος.

Θέτουν, λοιπόν, το απλό ερώτημα: αφού υπήρχε η από­κλιση αυτή, πως οι διοι­κη­τι­κοί υπάλ­λη­λοι, οι τεχνι­κοί τοπο­γρά­φοι της Εφορίας Δημο­σίων Κτη­μά­των, οι μηχα­νι­κοί και τοπο­γρά­φοι της Νομαρ­χίας, δεν την αντε­λή­φθη­σαν; Πώς οι τοπο­γρά­φοι μηχα­νι­κοί του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου, ειση­γή­θη­καν την διάταξη καθώς και την μετα­γραφή της από τον κτη­μα­το­λο­γικό Δικαστή και πως στη συνέ­χεια οι τοπο­γρά­φοι μηχα­νι­κοί και ο Διευ­θυ­ντής του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου προ­έ­βη­σαν στην από­σπαση τμή­μα­τος 26.750 τ.μ. αντί του ορθού 22.750τ.μ.;

Αν αυτά τα βασικά και στοι­χειώδη δεν διέ­γνω­σαν οι αρμό­διοι προς τούτο υπάλ­λη­λοι, τριών Δημο­σίων Υπη­ρε­σιών, οι διοι­κη­τι­κοί υπάλ­λη­λοι, οι τοπο­γρά­φοι μηχα­νι­κοί, ο διευ­θυ­ντής του Κτη­μα­το­λο­γίου και το θεσμικό Όργανο, ο επί του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου Δικα­στής, με ποιο τρόπο εκείνοι θα μπο­ρού­σαν να εξα­κρι­βώ­σουν ότι η ήδη μετα­γρα­φείσα απόφαση του Νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου είχε παρα­ποι­η­θεί από  22.750 σε 26.750 τ.μ;

Τονί­ζουν μεταξύ άλλων ότι δεν υπήρχαν πρόδηλα περι­στα­τικά τα οποία να τους οδη­γή­σουν σε οποια­δή­ποτε αμφι­σβή­τηση των  τίτλων κτήσεως του δικαιο­πα­ρό­χου τους, όταν μάλιστα είχε μετα­γρα­φεί η περί εξα­γο­ράς απόφαση, από την οποίαν μετα­γραφή παρά­γε­ται δημόσια πίστη των κτη­μα­το­λο­γι­κών βιβλίων.

Υπο­στη­ρί­ζουν παρα­πέρα ότι το Δημόσιο με τους ισχυ­ρι­σμούς του περί τέλεσης εκ μέρους τους αδι­κη­μά­των,  κατά της περιου­σίας του Δημο­σίου, προ­σβάλ­λει την προ­σω­πι­κό­τητά τους και ειδι­κό­τερα την τιμή και την υπόληψή τους, αφή­νο­ντας σαφέ­στα­τους υπαι­νιγ­μούς για «συμπαι­γνία» μεταξύ εκείνων  ως αγο­ρα­στών και του πωλητή.

Προ­σθέ­τουν ότι οι ανα­φο­ρές αυτές στην αγωγή του Δημο­σίου έβλαψαν το κύρος, την αξιο­πι­στία, την φήμη και την πελα­τεία της εται­ρείας, αφού η αγωγή έχει ανα­γνω­σθεί από απε­ριό­ρι­στο αριθμό προ­σώ­πων.

Η αγωγή του Δημο­σίου στρέ­φε­ται εκτός των ίδιων και κατά της Εμπο­ρι­κής Τρα­πέ­ζης της Ελλάδος, η οποία χρη­μα­το­δό­τησε την επέν­δυσή τους, με προ­φα­νέ­στατο απο­τέ­λε­σμα να δημιουρ­γεί­ται έντονη επι­σφά­λεια των μέχρι σήμερα χρη­μα­το­δο­τή­σεων προς την εται­ρεία, η τράπεζα με την σειρά της έχει να αυξήσει τα περι­θώ­ρια των τόκων (spread) των δανείων προς την εται­ρεία, λόγω αυτής της επι­σφά­λειας που δημιουρ­γή­θηκε, καθώς επίσης να είναι απόλυτα φυσικό ότι τους στερεί την δυνα­τό­τητα να τύχουν νέων χρη­μα­το­δο­τή­σεων για νέες επεν­δύ­σεις.

Τους ενά­γο­ντες εκπρο­σω­πούν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Κώστας Σαρρής και Αχιλέας Κων­στα­ντι­νί­δης.

Ειρήσθω εν παρόδω, ότι ο δικαιο­πά­ρο­χος των ενα­γό­ντων Φ. Σ. κρίθηκε την 12η Οκτω­βρίου 2014 από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου αθώος, στο σκάν­δαλο της υφαρ­πα­γής δημο­σίων ακι­νή­των.

Ο ίδιος κατέ­θεσε ότι δεν είχε καμία σχέση με την υπόθεση, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι έχει πέσει θύμα εκλι­πό­ντος δικη­γό­ρου, που φέρεται ως πρω­τα­γω­νι­στής του σκαν­δά­λου, μιας συμ­βο­λαιο­γρά­φου και ενός μεσίτη.