Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων: Οι εργαζόμενοι του τουρισμού δεν είναι ούτε χειροκροτητές, ούτε οι κομπάρσοι

Από το Σωμα­τείο Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής: Το μεγα­λύ­τερο Σωμα­τείο της χώρας και η Ομο­σπον­δία απο­κλεί­ο­νται από το βήμα – Οι εργα­ζό­με­νοι δεν θα γίνουν το ντεκόρ της εργο­δο­τι­κής αλα­ζο­νείας.

Η πρό­σκληση να παρα­στούμε ως βολικοί «ακρο­α­τές» στην αυριανή ημερίδα με τίτλο «Του­ρι­σμός σε εποχή κρίσεων: ποιος αντέχει και γιατί» απο­τε­λεί μνημείο εργο­δο­τι­κής αλα­ζο­νείας.

Απα­ντάμε κοφτά: Οι εργα­ζό­με­νοι του του­ρι­σμού δεν είναι ούτε χει­ρο­κρο­τη­τές, ούτε οι κομπάρ­σοι που θα γεμί­σουν τα καθί­σματα για τις

φωτο­γρα­φίες σας. Αρνού­μα­στε να νομι­μο­ποι­ή­σουμε έναν προ­κλη­τικό μονό­λογο. Σε μια τέτοια συζή­τηση, η θέση των εκπρο­σώ­πων των

εργα­ζο­μέ­νων είναι αυτο­νό­ητα και θεσμικά στο βήμα των ομι­λη­τών—όχι ως χάρη, αλλά ως υπο­χρέ­ωση.

Για ποια «κρίση» μιλάτε; Ήμαρτον!

Το παρα­μύθι των «ρεκόρ»: Μετά από δύο συνε­χό­με­νες χρονιές ιστο­ρι­κών ρεκόρ και εισπρά­ξεων, και με μια τρίτη «χρυσή» σεζόν να καλ­πά­ζει, η επί­κληση της «κρίσης» είναι το μόνιμο προ­πέ­τα­σμα καπνού για να δικαιο­λο­γη­θούν τα υπερ­κέρδη των λίγων και η εργα­σιακή εξό­ντωση των πολλών.

Το πρό­σχημα των «διεθνών συγκυ­ριών»: Αν ως «κρίση» σκο­πεύ­ετε να επι­κα­λε­στείτε τους πολέ­μους ή την παγκό­σμια ακρί­βεια για να

παρα­στή­σετε τα θύματα, ξεχνάτε κάτι βασικό: Εσείς θωρα­κί­ζετε τα κέρδη σας μετα­κυ­λί­ο­ντας αμέσως το κόστος στις τιμές των δωμα­τίων και των πακέτων. Ο ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λος όμως, που βλέπει το ενοίκιο και το σούπερ μάρκετ να κατα­πί­νουν τον μισθό του από το πρώτο δεκα­ή­μερο, δεν έχει πού να μετα­κυ­λί­σει το κόστος.

Το απορ­ροφά όλο στο πετσί του. «Ποιος αντέχει;» Ανα­ρω­τιέ­στε λοιπόν «ποιος αντέχει» πίσω από κλει­στές πόρτες, χωρίς ούτε έναν ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­ληλο στο πάνελ. Αν η ημερίδα σας αφο­ρούσε πραγ­μα­τικά την ακρί­βεια και τις κρίσεις, έπρεπε να είμαστε

ομι­λη­τές, γιατί οι εργα­ζό­με­νοι στις κου­ζί­νες και στις σάλες είναι τα πραγ­μα­τικά και πρώτα θύματά της.

΄Συνειδητός Αποκλεισμός’

Αυτός ο απο­κλει­σμός δεν ήταν λάθος της γραμ­μα­τείας της Ένωσης Του­ρι­στι­κών Γρα­φείων Δωδε­κα­νή­σου που διορ­γα­νώ­νει την ημερίδα. Ήταν συνει­δητή επιλογή.

Και μπορεί οι διορ­γα­νω­τές να κρύ­βο­νται πίσω από τις προ­σκλή­σεις τους, όμως ο Πρό­ε­δρος της ΠΟΞ δεν μπορεί να κρυφτεί. Γνω­ρί­ζει πολύ καλά τη δύναμη του μεγα­λύ­τε­ρου σωμα­τείου ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων της χώρας. Γνω­ρί­ζει, επίσης, άριστα ότι ο Γενικός Γραμ­μα­τέας της Ομο­σπον­δίας

(ΠΟΕΕΤ) δρα­στη­ριο­ποιεί­ται και βρί­σκε­ται μόνιμα στη Ρόδο.

Το να δέχεται ο θεσμι­κός εκπρό­σω­πος των εργο­δο­τών μας να συμ­με­τά­σχει σε ένα πάνελ-μονόλογο που φιμώνει τους εργα­ζό­με­νους του

κλάδου του, απο­τε­λεί συνυ­πο­γραφή αυτού του απο­κλει­σμού. Προ­φα­νώς, βολεύει όλους σας το ασφαλές περι­βάλ­λον ενός μονο­λό­γου, γιατί φοβάστε να ακού­σετε κατά­μου­τρα την αλήθεια.

Η Μέγιστη Ντροπή

Η πιο πικρή ειρω­νεία είναι ότι οι μόνοι ξενο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λοι που θα βρί­σκο­νται στην αίθουσα, θα είναι οι συνά­δελ­φοί μας που θα εργά­ζο­νται εκεί για να σερ­βί­ρουν τους «σουλ­τά­νους» και τους «αυτο­κρά­το­ρες» της του­ρι­στι­κής βιο­μη­χα­νίας και, στο τέλος, να μαζέ­ψουν τα απο­μει­νά­ρια μιας Νημε­ρί­δας που στήθηκε στις πλάτες τους, αλλά χωρίς αυτούς.

Είναι ντροπή να μας επι­φυ­λάσ­σετε απο­κλει­στικά τον ρόλο του υπη­ρε­τι­κού προ­σω­πι­κού, στε­ρώ­ντας μας το δικαί­ωμα να μιλούμε ως

ισό­τι­μοι κοι­νω­νι­κοί εταίροι. Κύριοι των «αυτο­κρα­το­ριών», προ­σγειω­θείτε: σε αυτή τη σεζόν υπο­φέ­ρουν οι εργα­ζό­με­νοι, όχι εσείς.

Απέ­χουμε συνει­δητά από τη φιέστα σας. Περι­μέ­νουμε τις φωτο­γρα­φίες από τα κοκτέιλ σας. Εμείς θα συνε­χί­σουμε να δίνουμε τη μάχη της

καθη­με­ρι­νό­τη­τας εκεί που ξέρουμε καλύ­τερα: στην πραγ­μα­τική παρα­γωγή, με το κεφάλι ψηλά και την αξιο­πρέ­πειά μας αδια­πραγ­μά­τευτ