Άλλο ένα βήμα

Ένα βήμα πολι­τι­σμού έγινε πριν μερικές ημέρες με το ξεκί­νημα των Χώρων Προ­στα­τευό­με­νης Χρήσης. Αυτή η πορεία συνε­χί­στηκε με την καθιέ­ρωση του θεσμού του Προ­σω­πι­κού Βοηθού για ΑμΕΑ, για άτομα με ειδικές ανάγκες που έχουν κινη­τική ανα­πη­ρία, προ­βλή­ματα όρασης ή και νοη­τι­κής υστέ­ρη­σης. Οι εντασ­σό­με­νοι στον θεσμό αυτό, μετά από πιλο­τική εφαρ­μογή στην Αττική αλλά και δέσμευση για επέ­κταση σ’ όλη την Ελλάδα, θα μπο­ρέ­σουν να συμ­βά­λουν στην άρση του απάν­θρω­που απο­κλει­σμού ανθρώ­πων – των ιδίων, που έμεναν στο σπίτι, ή/και κρα­τού­σαν καθη­λω­μέ­νες τις οικο­γέ­νειές τους – και σε ένταξη την κοι­νω­νία. Ώστε το πολι­τικό σλόγκαν «κανείς να μην είναι μόνος»  να αρχίσει να αποκτά αληθινή, βιωμένη υπό­σταση. Σημειω­τέον ότι στον θεσμό του Προ­σω­πι­κού Βοηθού κεντρικό στοι­χείο δεν είναι μόνον οι χρη­μα­το­δο­τή­σεις ή η θέσπιση δια­δι­κα­σιών/δικαιω­μά­των, αλλά η μέριμνα ώστε τους δικαιού­χους να επι­σκέ­πτο­νται στα σπίτια τους τρι­με­λείς ομάδες, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων ψυχο­λό­γων, αντί των ψυχρών και από­μα­κρων Επι­τρο­πών (παλιό­τερα: και σε ορόφους, υπουρ­γείων με ανα­πή­ρους να χρειά­ζε­ται να προ­σά­γο­νται κου­βα­λητά…) ώστε να εγκρί­νε­ται η παροχή του κατάλ­λη­λου προ­σώ­που υπο­στή­ρι­ξης, σε συμ­φω­νία με τους δικαιού­χους. Παρό­μοιες κινή­σεις «πρέπει» να προ­βάλ­λο­νται/συζη­τιού­νται/ανα­δει­κνύ­ο­νται γιατί χωρίς ευαι­σθη­το­ποί­ηση της κοινής γνώμης, χωρίς δηλαδή βάση στή­ρι­ξης και έμπρα­κτης απο­δο­χής της ένταξης των έως τώρα απο­κλει­σμέ­νων, όλα αυτά τα εγχει­ρή­ματα κιν­δυ­νεύ­ουν να μαρα­θούν.