Των μπροστινών πατήματα των ύστερων γιοφύρια

Με την αφιέ­ρω­ση: «Τι­μη­τι­κή προ­σφο­ρά εις την κ. και κ. Ηλία Σι­δε­ρέα», πα­ρέ­λα­βα πρό­σφα­τα το βι­βλίο του κ. Χρι­στό­φο­ρου Β. Αδα­μό­που­λου με τίτλο: «Στέ­λιος Κω­τιά­δης-Βου­λευ­τής – Υπουρ­γός», το οποίο συ­νι­στά για μένα πο­λύ­τι­μη δωρεά. Αι­σθά­νο­μαι βα­θύ­τα­τα ευ­γνώ­μων, διότι ο κ. Αδα­μό­που­λος, ένας ξε­χω­ρι­στός άν­θρω­πος, ακά­μα­τος και ανι­διο­τε­λής, συ­νε­χί­ζει αδιά­λει­πτα να μου κα­τα­θέ­τει εν­θύ­μη­ση και εκτί­μη­ση, προ­σφέ­ρο­ντάς μου ένα ακόμη ση­μα­ντι­κό πνευ­μα­τι­κό του πό­νη­μα.

Του κ. Ηλία Σι­δε­ρέα

Στο συ­γκε­κρι­μέ­νο βι­βλίο επι­χει­ρεί – επι­τυ­χώς κατ’ εμέ – να σκια­γρα­φή­σει την προ­σω­πι­κό­τη­τα και να κα­τα­γρά­ψει τη βιοτή και το έργο του Στέ­λιου Κω­τιά­δη. Του αν­θρώ­που που κυ­ριάρ­χη­σε στην πο­λι­τι­κή ζωή της Δω­δε­κα­νή­σου, από τα πρώτα χρό­νια της απε­λευ­θέ­ρω­σης και της εν­σω­μά­τω­σής της με τη Μη­τέ­ρα Ελ­λά­δα, έως τον θά­να­τό του.

Με τα­πει­νό­τη­τα ζητά την επιεί­κειά μας για το απο­τέ­λε­σμα του εγ­χει­ρή­μα­τος, διότι όπως δη­λώ­νει δεν ευ­τύ­χη­σε να τον γνω­ρί­σει προ­σω­πι­κά. Θεωρώ ότι κάθε κα­λο­προ­αί­ρε­τος ανα­γνώ­στης θα δια­πι­στώ­σει πως δεν τη χρειά­ζε­ται. Το έργο του, δια­τυ­πω­μέ­νο με απλό και μεστό λόγο, είναι άρτιο. Κα­λύ­πτει και τον πιο απαι­τη­τι­κό ανα­γνώ­στη, όχι μόνο διότι αξιο­ποιεί με με­θο­δι­κό­τη­τα και γνώση κάθε δυ­να­τή πηγή πλη­ρο­φο­ριών, αλλά κυ­ρί­ως γιατί πραγ­μα­τεύ­ε­ται με σε­βα­σμό και εν­συ­ναί­σθη­ση.

Εμ­βα­θύ­νει στον χα­ρα­κτή­ρα, τα ιδα­νι­κά, τα πι­στεύω και τις αρχές που διέ­πουν το έργο του επι­φα­νούς αν­δρός και πο­λι­τι­κού.

Αυτό συμ­βαί­νει διότι υπάρ­χει ένα κοινό ιδε­ο­λο­γι­κό υπό­βα­θρο. Ισχυ­ρό­τε­ρη από κάθε συγ­γε­νι­κή σχέση, η πνευ­μα­τι­κή συγ­γέ­νεια είναι αυτή που δη­μιουρ­γεί-χωρίς το­πι­κούς και χρο­νι­κούς πε­ριο­ρι­σμούς – ανοι­χτούς διαύ­λους κα­τα­νό­η­σης και επι­κοι­νω­νί­ας.

Ο κ. Κω­τιά­δης ευ­τύ­χη­σε, μισό αιώνα πε­ρί­που μετά τον θά­να­τό του, να επι­κοι­νω­νή­σει, μέσω του γιου του Ηλία, το αί­τη­μά του να κα­τα­γρα­φεί η πο­ρεία του στη ζωή από τον κα­τάλ­λη­λο άν­θρω­πο. Ο κ. Αδα­μό­που­λος, με κοινή συ­νι­στα­μέ­νη το ήθος και την προ­σή­λω­ση στις δια­χρο­νι­κές αξίες, γνώ­ρι­σε βαθιά τον κ. Κω­τιά­δη και σχη­μά­τι­σε την πο­ρεία του, εστιά­ζο­ντας στην ουσία του. Κα­τα­νο­εί και προ­βάλ­λει τις κα­τα­βο­λές, τις επιρ­ρο­ές, τις αρε­τές και τις επι­λο­γές του αν­θρώ­που – πο­λι­τι­κού που άφησε ανε­ξί­τη­λο στίγ­μα στην πο­λι­τι­κή, οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή ζωή της Δω­δε­κα­νή­σου στα κρί­σι­μα χρό­νια μετά την απε­λευ­θέ­ρω­ση. Η πα­ρα­κα­τα­θή­κη της τα­πει­νό­τη­τας, της ερ­γα­τι­κό­τη­τας, της απλό­τη­τας, της εντι­μό­τη­τας, της συ­νέ­πειας και της αξιο­πρέ­πειας συ­νι­στά ανε­κτί­μη­τη εθνι­κή κλη­ρο­νο­μιά.

Ιδιαί­τε­ρα σή­με­ρα που η πο­λι­τι­κή ζωή περνά βα­θύ­τα­τη κρίση αμ­φι­σβή­τη­σης και απα­ξί­ω­σης, ο εμπλου­τι­σμός της με ηθικά κε­φά­λαια είναι επι­τα­κτι­κή ανά­γκη.

Όσο ο κύ­κλος της ζωής του κα­θε­νός μας εγ­γρά­φει προς την ολο­κλή­ρω­ση, τόσο η αί­σθη­ση της πνευ­μα­τι­κής επι­κοι­νω­νί­ας απο­κτά με­γα­λύ­τε­ρο νόημα.

Ευ­σε­βής πόθος, όσων οδεύ­ου­με προς τη δύση, είναι να αφή­σου­με πίσω μας μια δέσμη φωτός. Μια εν­συ­νεί­δη­τη ομο­λο­γία: όσο και αν το σκο­τά­δι μας κυ­κλώ­νει και μας απει­λεί, δεν μπο­ρεί να επι­κρα­τή­σει. Οι γνή­σιοι, φω­τει­νοί άν­θρω­ποι που ση­μα­το­δο­τούν «τον δρόμο τον καλό», που αγω­νί­ζο­νται να δη­μιουρ­γούν διε­ξό­δους, όσο σπα­νί­ζουν, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο χρειά­ζε­ται να προ­βάλ­λο­νται.

Για να λει­τουρ­γούν ως πρό­τυ­πα για τους νέους μας. Διότι, σύμ­φω­να με το λαϊκό από­φθεγ­μα που ανα­φέ­ρε­ται στον πρό­λο­γο του βι­βλί­ου – και δα­νεί­στη­κα ως τίτλο αυτής της τα­πει­νής ανα­φο­ράς – «των μπρο­στι­νών πα­τή­μα­τα, των ύστε­ρων γε­φύ­ρια».

Φίλε, κ. Αδα­μό­που­λε, να είσαι πάντα μπρο­στά­ρης, να απο­τυ­πώ­νεις την ευ­γέ­νεια της ψυχής σου σε κάθε σου συγ­γρα­φή και, θεία Χά­ρι­τι, να συ­νε­χί­σεις να πα­ρά­γεις έργα τα οποία μας κα­θι­στούν κοι­νω­νούς του πο­λι­τι­σμού των ιδεών.

Θερμά ευ­χα­ρι­στώ,

Με τιμή,

Ηλίας Σι­δε­ρέ­ας

Υ.Γ.

Η συμ­βία Φανή Σι­δε­ρέα εκ­φρά­ζει τον θαυ­μα­σμό της από τη θεϊκή Πο­λι­τεία των Ου­ρα­νών. Απε­βί­ω­σε στις 16/2/2025.

Υπο­γρά­φω μόνος μου και για τους δύο.

Το κεί­με­νο συ­νε­τά­χθη από την κα­τα­ξιω­μέ­νη Δω­δε­κα­νή­σια παι­δα­γω­γό και κρι­τι­κό λο­γο­τε­χνί­ας, αξιο­τί­μη­τη κυρία Καλ­λιό­πη (Πόπη) Θε­ο­δώ­ρου, θυ­γα­τέ­ρα της κα­τα­ξιω­μέ­νης λαϊ­κής ποι­ή­τριας, μα­κα­ρι­στής κ. Ει­ρή­νης Θε­ο­δώ­ρου.

Μετά τιμής εξαι­ρέ­του,

Ηλίας Σι­δε­ρέ­ας, Ph.D