Χαιρετισμός του Περιφερειάρχη στο 8ο Πανελλήνιο Συνέδριο Μικρών Νησιών

Στην χώρα με τον μεγα­λύ­τερο αριθμό κατοι­κη­μέ­νων νησιών στην Ευρώπη, η βιω­σι­μό­τητα των μικρών νησιών θα έπρεπε να είναι ένα ζήτημα λυμένο εδώ και πολλά χρόνια.

 

Βιω­σι­μό­τητα των νησιών, σημαί­νει ανα­γνώ­ριση της νησιω­τι­κό­τη­τας και θέσπιση νησιω­τι­κών πολι­τι­κών, αυτών που δίνουν περιε­χό­μενο στην έννοια της νησιω­τι­κό­τη­τας.

 

Κι όμως, σ’ αυτή τη χώρα, η νησιω­τική πολι­τική, αυτή που ανα­γνω­ρί­ζε­ται από Ευρω­παϊ­κές Συν­θή­κες, αυτή που προ­βλέ­πε­ται από το Ελλη­νικό Σύνταγμα,  είναι έννοια κενή περιε­χο­μέ­νου.

Στην Ελλάδα των εκα­το­ντά­δων νησιών, δεν υπάρ­χουν νησιω­τι­κές πολι­τι­κές. Η Ελλάδα απώλεσε την τελευ­ταία ενα­πο­μεί­νασα νησιω­τική πολι­τική, τους μειω­μέ­νους συντε­λε­στές ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου, τον περα­σμένο Οκτώ­βριο.

 

Η μη εφαρ­μογή της νησιω­τι­κό­τη­τας, σε συνάρ­τηση με την απουσία στρα­τη­γι­κού σχε­δια­σμού και την έλλειψη ορθο­λο­γι­κής δια­χεί­ρι­σης του πακτω­λού των τεσ­σά­ρων κοι­νο­τι­κών πλαι­σίων στή­ρι­ξης και των άλλων παράλ­λη­λων ευρω­παϊ­κών προ­γραμ­μά­των που προη­γή­θη­καν,  οδή­γη­σαν στο σημε­ρινό απο­τέ­λε­σμα. Σε μια περίοδο βαθύ­τα­της και παρα­τε­τα­μέ­νης οικο­νο­μι­κής κρίσης, σε ένα διεθνές περι­βάλ­λον αβέβαιο και ασταθές, εμείς να ανα­ζη­τούμε τρόπους για να δια­σφα­λί­σουμε την βιω­σι­μό­τητα των κοι­νω­νιών των μικρών νησιών. Μεταξύ αυτών και νησιά που εδώ και δύο χρόνια σηκώ­νουν περή­φανα το δυσα­νά­λογο βάρος της προ­σφυ­γι­κής κρίσης, με τέτοια αξιο­πρέ­πεια, που δίνουν μαθή­ματα αλη­θι­νού πολι­τι­σμού σε ολό­κληρο τον πολι­τι­σμένο κόσμο.

 

Σε μια ιστο­ρική περίοδο που τα γεγο­νότα και οι συγκυ­ρίες ανοί­γουν πληγές που νομί­ζαμε εδώ και δεκα­ε­τίες κλει­στές και θερα­πευ­μέ­νες, εμείς, προ­σπα­θούμε να κλεί­σουμε τις πληγές των νησιών μας που δεν φρο­ντί­σαμε να θερα­πεύ­σουμε στις περιό­δους της ευμά­ρειας. Να ολο­κλη­ρώ­σουμε τις βασικές υπο­δο­μές που ακόμα λείπουν. Και είναι ακόμη  απα­ρά­δε­κτα πολλές και μεγάλες.

 

Στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου εκτός όπλων των άλλων – κοινών του νησιω­τι­κού χώρου –  προ­βλη­μά­των,  έχουμε να αντι­με­τω­πί­σουμε και ένα ακόμη. Την κατά­ταξη του Νοτίου Αιγαίου στις

στις πλού­σιες και ανε­πτυγ­μέ­νες Περι­φέ­ρειες της Ευρώπης λόγω του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, ενός και μόνο κρι­τη­ρίου,  που ούτε κατά διάνοια απο­τυ­πώ­νει την οικο­νο­μική και κοι­νω­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα του Νοτίου Αιγαίου.

 

Είναι μια μάχη που είμαστε έτοιμοι  να δώσουμε και έχουμε ισχυρά επι­χει­ρή­ματα να αντι­τά­ξουμε. Για το Νότιο Αιγαίο είναι μια μάχη επι­βί­ω­σης, διότι η κατά­ταξή αυτή μας στερεί πάρα πολλούς πόρους και μας απο­κλείει από πολλά χρη­μα­το­δο­τικά προ­γράμ­ματα. Ουδέ­ποτε στο παρελ­θόν υπήρξε πολι­τική αντί­σταση πάνω σε αυτήν την εξέλιξη  και αυτό το πολι­τικό έλλειμμα, δυστυ­χώς, το πλη­ρώ­νουν πολύ ακριβά τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου. Το πλη­ρώ­νουν σε θέσεις εργα­σίας, σε υπο­δο­μές, σε ανά­πτυξη, σε πόρους οικο­νο­μι­κούς και ανθρώ­πι­νους.

 

Απόρ­ροια αυτού είναι ότι σήμερα, το Νότιο Αιγαίο είναι  η πιο υπο­χρη­μα­το­δο­τη­μένη Περι­φέ­ρεια της χώρας.

Παράλ­ληλα, είναι η Περι­φέ­ρεια που έχει υποστεί την μεγα­λύ­τερη μείωση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, μεταξύ των Περι­φε­ρειών της Ευρώπης, στα χρόνια της κρίσης, από το 2008 έως και το 2014.

Είναι η Περι­φέ­ρεια που η αντα­γω­νι­στι­κό­τητά της δέχτηκε  το συντρι­πτικό πλήγμα από την αδι­καιο­λό­γητη και άνευ δημο­σιο­νο­μι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος, κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ.

Είναι η Περι­φέ­ρεια για την οποία οι μελέτες απο­τύ­πω­σης της φτώ­χειας δεί­χνουν ότι μια στις τρεις οικο­γέ­νειες  δεν έχουν ούτε έναν εργα­ζό­μενο.

 

Αυτό που πρέπει να γίνει επι­τέ­λους κατα­νοητό, για ολό­κληρη τη νησιω­τική Ελλάδα και όχι μόνο για το Νότιο Αιγαίο, είναι ότι η νησιω­τι­κό­τητα δεν  έχει καμία σχέση με τους στα­τι­στι­κούς δημο­σιο­νο­μι­κούς δείκτες που συναντά κανείς στην ηπει­ρω­τική Ευρώπη ή στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα.

 

Νησιω­τι­κό­τητα σημαί­νει ότι σε κάθε μικρή νησιώ­τικη κοι­νω­νία πρέπει να εκπλη­ρω­θεί ο ουσιώ­δης όρος της Συν­θή­κης της Ρώμης, ο οποίος απε­τέ­λεσε και τον θεμέλιο λίθο της σύστα­σης της Ευρω­παϊ­κής ‘Ένωσης, που περι­κλεί­ε­ται στην φράση «χώρος ίσων ευκαι­ριών».

 

Αυτό που απε­τέ­λεσε το 1957, στην Συνθήκη της Ρώμης, τον υπέρ­τατο στόχο την Ευρω­παίων, το να δημιουρ­γή­σουν ένα χώρο ίσων ευκαι­ριών, σήμερα δοκι­μά­ζε­ται ουσια­στικά στις δυσπρό­σι­τες περιο­χές της Ευρώπης, που δεν είναι άλλες από τις νησιω­τι­κές.

 

Σήμερα,  χώρος ίσων ευκαι­ριών στην νησιω­τική Ελλάδα, δεν υφί­στα­ται.

 

Κατά συνέ­πεια, η βιω­σι­μό­τητα των μικρών νησιών, τελεί σε άμεση συνάρ­τηση με την εφαρ­μογή της νησιω­τι­κό­τη­τας, με την θέσπιση πολι­τι­κών κοι­νω­νι­κής σύγκλι­σης και συνοχής και όχι διεύ­ρυν­σης του χάσμα­τος και των ανι­σο­τή­των,  με την μετα­τροπή της νησιω­τι­κής Ελλάδας σε χώρο πραγ­μα­τικά ίσων ευκαι­ριών.

 

Αυτή είναι η απά­ντηση στο θέμα του συνε­δρίου σας, αυτή είναι και η μεγάλη πρό­κληση για όλους μας, από όποιο χώρο και όποια θέση δίνουμε τη μάχη για την επι­βί­ωση των νησιών μας.

 

Σας ευχα­ρι­στώ

 

Γιώργος Χατζη­μάρ­κος

 

Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου.