Κυριάκος Μητσοτάκης: «Κάποιοι θέλουν να μας οδηγήσουν σε ζούγκλα»

Nα απα­ντή­σει σε αυτό που ονο­μά­ζει «επι­χεί­ρη­ση ερ­γα­λειο­ποί­η­σης» της τρα­γω­δί­ας των Τε­μπών επι­χει­ρεί μέσω της συ­νέ­ντευ­ξής του στην «Κ» ο πρω­θυ­πουρ­γός. Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης κα­τα­λο­γί­ζει στην αντι­πο­λί­τευ­ση «τυφλή δια­μαρ­τυ­ρία που κρύ­βει έλ­λει­ψη θέ­σε­ων» και «επι­κίν­δυ­νη επί­θε­ση στους θε­σμούς». Εξη­γεί ακόμη το σκε­πτι­κό του για την επι­λο­γή Τα­σού­λα για την Προ­ε­δρία της Δη­μο­κρα­τί­ας, μι­λά­ει για την πο­λι­τι­κή απέ­να­ντι στην Τουρ­κία και σχο­λιά­ζει τα σε­νά­ρια για πι­θα­νό ανα­σχη­μα­τι­σμό.

– Την πε­ρα­σμέ­νη Τε­τάρ­τη εξε­λέ­γη Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας ο κ. Τα­σού­λας. Η από­φα­σή σας να μην προ­τεί­νε­τε ξανά την κ. Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου πού εδρά­ζε­ται; Θα ήταν ίδια εάν δεν είχε με­σο­λα­βή­σει ο νόμος για την ισό­τη­τα στον γάμο;

– Η κ. Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου θα μεί­νει στην Ιστο­ρία ως η πρώτη γυ­ναί­κα Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας. Την τι­μού­με και εί­μα­στε πάντα ευ­γνώ­μο­νες για την προ­σφο­ρά της. Στη ση­με­ρι­νή διε­θνή συ­γκυ­ρία, ωστό­σο, εν μέσω γε­ω­στρα­τη­γι­κών με­τα­βο­λών και πο­λι­τι­κών ανα­τα­ρά­ξε­ων, έκρι­να ότι η πα­τρί­δα χρειά­ζε­ται Πρό­ε­δρο με μακρά εμπει­ρία στα δη­μό­σια πράγ­μα­τα. Και ο Κων­στα­ντί­νος Τα­σού­λας είναι, αναμ­φί­βο­λα, ένας πο­λι­τι­κός με αυτά τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Επί δε­κα­ε­τί­ες, άλ­λω­στε, έχει υπη­ρε­τή­σει ως δή­μαρ­χος, ως βου­λευ­τής και υπουρ­γός. Κυ­ρί­ως, όμως, ως πρό­ε­δρος της Βου­λής, εκλεγ­μέ­νος για τρεις θη­τεί­ες και με με­γά­λες δια­κομ­μα­τι­κές πλειο­ψη­φί­ες.

Μη­τσο­τά­κης για εκλο­γή Τα­σού­λα ως ΠτΔ: «Είμαι βέ­βαιος ότι θα αντα­πο­κρι­θεί στον υψηλό του ρόλο»

Λυ­πά­μαι, μά­λι­στα, που κά­ποιοι προ­σπά­θη­σαν να τον εμπλέ­ξουν στη δική τους ερ­γα­λειο­ποί­η­ση της τρα­γω­δί­ας των Τε­μπών. Και δεν μιλώ μόνο για τους γνω­στούς ακραί­ους. Γιατί είδα και τον κ. Αν­δρου­λά­κη να μη μένει καν στη Βουλή για να ακού­σει το απο­τέ­λε­σμα της τε­λευ­ταί­ας ψη­φο­φο­ρί­ας. Ενώ, στο με­τα­ξύ, είχε πα­ρα­σύ­ρει το κόμμα του σε ρόλο τρο­φο­δό­τη των πιο απί­στευ­των σε­να­ρί­ων. Επα­να­λαμ­βά­νω, λοι­πόν, ότι η χώρα μας έχει ανά­γκη από αλή­θεια και σο­βα­ρό­τη­τα. Γιατί η αμ­φι­σβή­τη­ση των θε­σμών –από τον Κοι­νο­βου­λευ­τι­σμό και τη Δι­καιο­σύ­νη μέχρι και τον ίδιο τον Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας– κρύ­βει κιν­δύ­νους. Κα­ταρ­γεί κα­νό­νες και όρια, οδη­γώ­ντας στην κοι­νω­νι­κή «ζού­γκλα». Και ξέ­ρου­με καλά ότι εκεί αδι­κού­νται πρώ­τοι οι πιο αδύ­να­μοι, καθώς επι­κρα­τεί ο νόμος του ισχυ­ρο­τέ­ρου.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, πά­ντως, είμαι βέ­βαιος ότι ο νέος Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας θα έχει μια επι­τυ­χη­μέ­νη θη­τεία, ενώ­νο­ντας όλους τους Ελ­λη­νες και εκ­πέ­μπο­ντας κύρος και αξιο­πρέ­πεια για τη χώρα. Κάτι που θα επι­βε­βαιω­θεί στα χρό­νια που έρ­χο­νται.

– Δια­τυ­πώ­νε­ται η κρι­τι­κή ότι «πα­ρα­βιά­σα­τε» ένα έθιμο 30 ετών –της δια­κομ­μα­τι­κής επι­λο­γής προ­έ­δρου– για να συ­σπει­ρώ­σε­τε την κοι­νο­βου­λευ­τι­κή σας ομάδα.

– Ας πούμε κά­πο­τε τα πράγ­μα­τα με το όνομά τους, μα­κριά από κα­τα­σκευα­σμέ­νους μύ­θους. Πρό­σω­πα ευ­ρύ­τε­ρης εμ­βέ­λειας είχε και έχει και ο χώρος της Κε­ντρο­δε­ξιάς. Δεν πρό­κει­ται για προ­νό­μιο της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς. Οπως και καμία πο­λι­τι­κή ομάδα δεν μπο­ρεί να μο­νο­πω­λεί τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που απαι­τεί το ύπατο αξί­ω­μα. Εκεί­νο που απο­τε­λεί στα­θε­ρή ανα­γκαιό­τη­τα είναι η κα­τάλ­λη­λη, κάθε φορά, υπο­ψη­φιό­τη­τα να αντα­πο­κρί­νε­ται στις επι­τα­γές του εθνι­κού συμ­φέ­ρο­ντος και μόνο.

Δεν υπάρ­χουν «μο­νο­πώ­λια». Πρό­σω­πα ευ­ρύ­τε­ρης εμ­βέ­λειας είχε και έχει και ο χώρος της Κε­ντρο­δε­ξιάς. Δεν πρό­κει­ται για προ­νό­μιο της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς. Οπως και καμία πο­λι­τι­κή ομάδα δεν μπο­ρεί να μο­νο­πω­λεί τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά που απαι­τεί το ύπατο αξί­ω­μα.

Αλλά αφού μι­λά­τε για «έθιμο», κύριε Πα­πα­ντω­νί­ου, ας θυ­μη­θού­με τι είχε κάνει το ΠΑΣΟΚ ως κυ­βέρ­νη­ση όταν το 1985 είχε προ­τεί­νει τον Χρή­στο Σαρ­τζε­τά­κη. Ενώ, και πιο πρό­σφα­τα, το 2009, ο Γιώρ­γος Πα­παν­δρέ­ου, ως αρ­χη­γός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, είχε χρη­σι­μο­ποι­ή­σει την εκλο­γή του Προ­έ­δρου ως μοχλό για να προ­κλη­θούν εκλο­γές. Αρ­νή­θη­κε, όπως ξέ­ρε­τε, τότε, την υπο­ψη­φιό­τη­τα Πα­πού­λια με τρόπο υπο­κρι­τι­κό. Ομως, ξαφ­νι­κά συμ­φώ­νη­σε με αυτήν λίγο μετά, όταν άλ­λα­ξε η κυ­βέρ­νη­ση. Αρα για ποια «δια­κομ­μα­τι­κή πα­ρά­δο­ση» μι­λά­με;

– Να πάμε λίγο στην πρό­σφα­τη συ­νά­ντη­σή σας με τον πρό­ε­δρο Μα­κρόν. Τι εί­πα­τε για το θέμα των πυ­ραύ­λων Μeteor;

– Τα εν οίκω μη εν δήμω. Εί­χα­με μια εφ’ όλης της ύλης συ­ζή­τη­ση από την οποία επα­να­βε­βαιώ­θη­κε η άρι­στη σχέση στρα­τη­γι­κής συ­νερ­γα­σί­ας των δύο χωρών σε όλα τα επί­πε­δα. Ας μεί­νου­με εδώ, καθώς κα­τα­λα­βαί­νε­τε πως τα θέ­μα­τα της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής και της άμυ­νας δεν προ­σφέ­ρο­νται για πολ­λές δη­μό­σιες συ­ζη­τή­σεις…

Μη­τσο­τά­κης – Μα­κρόν: Οι πύ­ραυ­λοι Meteor ξανά στην ατζέ­ντα

– Πά­ντως, εί­δα­με την κυ­βέρ­νη­ση να κι­νεί­ται σε δια­φο­ρε­τι­κό τόνο όσον αφορά τους Meteor. Και θέλω να σας ρω­τή­σω εάν το υπουρ­γείο Αμυ­νας ήταν σε συ­νεν­νό­η­ση με το Μα­ξί­μου προ­κει­μέ­νου να προ­βεί σε δη­μό­σια δια­μαρ­τυ­ρία προς τη Γαλ­λί­δα πρέ­σβει­ρα. Εχει η κυ­βέρ­νη­ση δύο «πό­λους» εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής;

– Η εξω­τε­ρι­κή πο­λι­τι­κή της χώρας είναι μία και εκ­φρά­ζε­ται από εμένα και συ­νο­λι­κά από το ΚΥΣΕΑ. Ο κάθε υπουρ­γός προ­φα­νώς ανα­φέ­ρε­ται στα θέ­μα­τα που χει­ρί­ζε­ται κα­θη­με­ρι­νά. Η κα­τεύ­θυν­ση της κυ­βέρ­νη­σης, ωστό­σο, είναι πά­ντο­τε ενιαία και την απο­τυ­πώ­νει ο πρω­θυ­πουρ­γός. Μην ανα­ζη­τεί­τε, λοι­πόν, δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις σε μια πο­λι­τι­κή απο­λύ­τως συ­νε­κτι­κή.

Συ­νε­κτι­κή η πο­λι­τι­κή μας. Ο κάθε υπουρ­γός προ­φα­νώς ανα­φέ­ρε­ται στα θέ­μα­τα που χει­ρί­ζε­ται κα­θη­με­ρι­νά. Η κα­τεύ­θυν­ση της κυ­βέρ­νη­σης, ωστό­σο, είναι πά­ντο­τε ενιαία και την απο­τυ­πώ­νει ο πρω­θυ­πουρ­γός. Μην ανα­ζη­τεί­τε δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις σε μια πο­λι­τι­κή απο­λύ­τως συ­νε­κτι­κή.

– Στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά, κύριε πρό­ε­δρε. Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα φαί­νε­ται πως οι σχέ­σεις με την Αγκυ­ρα έχουν επι­δει­νω­θεί. Πού βρι­σκό­μα­στε σή­με­ρα; Σας περνά από το μυαλό πως η τα­κτι­κή των τε­λευ­ταί­ων δύο ετών ήταν υπερ­βο­λι­κά αι­σιό­δο­ξη ως προς τις δυ­να­τό­τη­τες βελ­τί­ω­σης των σχέ­σε­ων με την Τουρ­κία; Μήπως καλ­λιερ­γή­θη­καν υπερ­βο­λι­κές προσ­δο­κί­ες;

– Ποτέ δεν καλ­λιερ­γή­σα­με προσ­δο­κί­ες. Η Ελ­λά­δα είχε ξε­κά­θα­ρη θέση από την αρχή, χωρίς ποτέ να δια­πραγ­μα­τευ­θεί τις δια­χρο­νι­κά κόκ­κι­νες γραμ­μές μας. Τή­ρη­σε και τηρεί μια ενερ­γη­τι­κή πο­λι­τι­κή με ορατά απο­τε­λέ­σμα­τα. Αλ­λω­στε, τον δρόμο της ει­ρη­νι­κής συ­νύ­παρ­ξης εμείς τον ει­ση­γη­θή­κα­με. Για να προ­σχω­ρή­σει σε αυτόν και η Τουρ­κία, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Τα «κε­κτη­μέ­να», μά­λι­στα, έως τώρα ήταν πολλά και ση­μα­ντι­κά βή­μα­τα: από την απου­σία πα­ρα­βιά­σε­ων και έντα­σης στο Αι­γαίο μέχρι την επί­σκε­ψη χι­λιά­δων του­ρι­στών από τη γει­το­νι­κή χώρα στα νησιά μας. Και από τη συ­νερ­γα­σία των δύο κρα­τών στο μέ­τω­πο του Με­τα­να­στευ­τι­κού και της Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας μέχρι την ανί­χνευ­ση κοι­νών οι­κο­νο­μι­κών δρά­σε­ων.

Είμαι υπέρ της καλής γει­το­νί­ας με τη χώρα που συ­νο­ρεύ­ου­με και με την οποία η γε­ω­γρα­φία μάς θέλει δίπλα δίπλα. Ομως δεν είμαι αφε­λής. Πι­στεύω στα «ήρεμα νερά» ακρι­βώς γιατί ερ­γά­ζο­μαι ώστε αυτά να είναι και ελεύ­θε­ρα νερά. Γι’ αυτό και, πα­ράλ­λη­λα, η πα­τρί­δα μας χτί­ζει ισχυ­ρές συμ­μα­χί­ες στο εξω­τε­ρι­κό. Προ­στα­τεύ­ει τα σύ­νο­ρά της. Και ενι­σχύ­ει όσο ποτέ την εθνι­κή της άμυνα και τις Ενο­πλες Δυ­νά­μεις της. Ακο­λου­θού­με, δη­λα­δή, μια πο­λι­τι­κή που κάνει την Ελ­λά­δα όλο και πιο ισχυ­ρή.

– Εχετε προ­τεί­νει τη δη­μιουρ­γία κοι­νής ευ­ρω­παϊ­κής άμυ­νας. Πόσο ρε­α­λι­στι­κή είναι αυτή η πρό­τα­ση στη ση­με­ρι­νή Ε.Ε.;

– Θα θυ­μά­στε ότι και πα­λαιό­τε­ρα είχα προ­τά­ξει πρω­το­βου­λί­ες όπως τη δη­μιουρ­γία του Τα­μεί­ου Ανά­καμ­ψης, που τε­λι­κώς έγινε πράξη με πολ­λα­πλά οφέλη. Ετσι θε­ώ­ρη­σα ανα­γκαίο η χώρα μας να πρω­τα­γω­νι­στή­σει και στις δια­βου­λεύ­σεις με τους εταί­ρους μας για τη συ­γκρό­τη­ση ενός ενιαί­ου τα­μεί­ου για την Αμυνα. Για την εξαί­ρε­ση των αμυ­ντι­κών δα­πα­νών από τους δη­μο­σιο­νο­μι­κούς κα­νό­νες. Αλλά και για την αντι­πυ­ραυ­λι­κή θω­ρά­κι­ση της ηπεί­ρου μας.

Κυρ. Μη­τσο­τά­κης: Χαι­ρε­τί­ζου­με την πρό­τα­ση της Κο­μι­σιόν για τις αμυ­ντι­κές δα­πά­νες

Δεν σας κρύβω ότι, όταν πρω­το­ά­νοι­ξα το ζή­τη­μα, οι υπο­στη­ρι­κτές δεν ήταν πολ­λοί. Ομως επέ­μει­να με διαρ­κείς το­πο­θε­τή­σεις στις συ­νό­δους, με αρ­θρο­γρα­φία μου στον διε­θνή Τύπο, όπως και με επι­στο­λή προς την πρό­ε­δρο της Ε.Ε. που συ­νυ­πέ­γρα­ψα με τον Πο­λω­νό ομό­λο­γό μου Ντό­ναλντ Τουσκ. Με ικα­νο­ποί­η­ση, λοι­πόν, άκου­σα, μετά το τε­λευ­ταίο Ευ­ρω­παϊ­κό Συμ­βού­λιο, την πρό­ε­δρο της Επι­τρο­πής Ούρ­σου­λα φον ντερ Λάιεν και τον πρό­ε­δρο του Συμ­βου­λί­ου Αντό­νιο Κόστα να δη­λώ­νουν έτοι­μοι να διε­ρευ­νή­σουν τρό­πους δη­μο­σιο­νο­μι­κής ευ­ε­λι­ξί­ας ώστε να αυ­ξη­θούν οι αμυ­ντι­κές δα­πά­νες και να ενι­σχυ­θεί η ευ­ρω­παϊ­κή άμυνα. Μένει, βέ­βαια, πολύς δρό­μος για να κα­τα­λή­ξουν αυτές οι συ­ζη­τή­σεις. Αλλά είναι ένας δρό­μος που πλέον έχει ανοί­ξει. Οι δε πρό­σφα­τες γε­ω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις μάς επι­βάλ­λουν να τον δια­βού­με με τα­χύ­τη­τα και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα.

– Να πάμε στην άλλη πλευ­ρά του Ατλα­ντι­κού. Ανη­συ­χεί­τε από τις εξαγ­γε­λί­ες του προ­έ­δρου Τραμπ για τους δα­σμούς και τις επι­πτώ­σεις που μπο­ρεί να έχουν στην ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία; Μπο­ρεί να υπάρ­ξει ευ­ρω­παϊ­κή απά­ντη­ση;

– Εχω πει επα­νει­λημ­μέ­νως ότι πι­στεύω στην ευ­ρω­α­τλα­ντι­κή συ­νερ­γα­σία. Οφεί­λου­με να συ­νερ­γα­στού­με στους πολ­λούς το­μείς όπου τα συμ­φέ­ρο­ντά μας συ­γκλί­νουν και να ανα­ζη­τή­σου­με λύ­σεις. Αλ­λω­στε η επι­βο­λή δα­σμών δεν είναι προς το συμ­φέ­ρον ούτε της Ε.Ε. ούτε των ΗΠΑ. Η Ευ­ρώ­πη, λοι­πόν, θα αντι­δρά­σει συλ­λο­γι­κά και ενιαία για να προ­στα­τεύ­σει τα συμ­φέ­ρο­ντά της όπως και όποτε αυτό χρεια­στεί. Προ­φα­νώς θα υπάρ­ξουν επι­πτώ­σεις, μι­κρό­τε­ρες όμως για την Ελ­λά­δα λόγω του μι­κρό­τε­ρου όγκου και με­ρι­δί­ου των εξα­γω­γών της.

Μι­λώ­ντας, πά­ντως, για κοι­νές προ­κλή­σεις, θα υπο­γραμ­μί­σω ότι η Ευ­ρώ­πη δεν μπο­ρεί να λεί­πει από το τρα­πέ­ζι των ει­ρη­νευ­τι­κών συ­νο­μι­λιών για την Ου­κρα­νία. Εφτα­σε ο και­ρός, θα έλεγα, της γε­ω­πο­λι­τι­κής της ενη­λι­κί­ω­σης. Και η ώρα να ανα­ζη­τή­σει τη δική της ιδιαί­τε­ρη θέση στον και­νούρ­γιο χάρτη των πα­γκό­σμιων συ­σχε­τι­σμών.

– Πολ­λοί εκ­φρά­ζουν αγω­νία για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία, πως εξα­κο­λου­θεί να είναι εύ­θραυ­στη, δέκα χρό­νια μετά την οι­κο­νο­μι­κή κα­τάρ­ρευ­ση. Εχετε τέ­τοιο φόβο;

– Η αν­θε­κτι­κό­τη­τα μιας οι­κο­νο­μί­ας κρί­νε­ται από αντι­κει­με­νι­κούς δεί­κτες. Πρώ­τον, από τη δη­μο­σιο­νο­μι­κή της στα­θε­ρό­τη­τα. Να πα­ρά­γει, δη­λα­δή, πλε­ο­νά­σμα­τα αντί για ελ­λείμ­μα­τα. Δεύ­τε­ρον, από το κό­στος δα­νει­σμού και την επεν­δυ­τι­κή βαθ­μί­δα στην οποία βρί­σκε­ται. Τρί­τον, από το με­ρί­διο των εξα­γω­γών στο ΑΕΠ της. Τέ­ταρ­τον, από το δη­μό­σιο και ιδιω­τι­κό χρέος της. Και πέμ­πτον, από το μέ­γε­θος της απα­σχό­λη­σης και της ανερ­γί­ας.

Σε όλους αυ­τούς τους δεί­κτες η οι­κο­νο­μία μας απέ­δει­ξε τα τε­λευ­ταία 5,5 χρό­νια ότι μπο­ρεί να θέτει φι­λό­δο­ξους στό­χους και να τους επι­τυγ­χά­νει. Ετσι, ανα­κτή­σα­με την επεν­δυ­τι­κή βαθ­μί­δα. Η ανά­πτυ­ξη προ­χω­ρεί τα­χύ­τε­ρα από την ευ­ρω­παϊ­κή παρά την παν­δη­μία και την ενερ­γεια­κή κρίση. Δα­νει­ζό­μα­στε χα­μη­λό­τε­ρα από με­γά­λα ευ­ρω­παϊ­κά κράτη. Μειώ­σα­με, επί­σης, το δη­μό­σιο χρέος κατά 55 μο­νά­δες και το ιδιω­τι­κό κατά 27%. Πα­ράλ­λη­λα, πα­ρά­γου­με πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα. Σχε­δόν το μισό ΑΕΠ μας απο­τε­λεί­ται, πλέον, από διε­θνώς εμπο­ρεύ­σι­μα αγαθά και υπη­ρε­σί­ες. Ενώ δη­μιουρ­γή­σα­με 500.000 νέες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, μειώ­νο­ντας την ανερ­γία κατά 50%. Και πολλά ακόμη…

Διορ­θώ­σα­με, άραγε, όλες τις διαρ­θρω­τι­κές αδυ­να­μί­ες της οι­κο­νο­μί­ας μας; Οχι! Εχου­με ακόμη δρόμο μπρο­στά μας, κυ­ρί­ως μέχρι η συλ­λο­γι­κή αυτή πρό­ο­δος να εκ­φρα­στεί και στο δια­θέ­σι­μο ει­σό­δη­μα του πο­λί­τη. Ασφα­λώς, έως τώρα μειώ­θη­καν φόροι, ενώ αυ­ξή­θη­καν σε μό­νι­μη βάση οι μι­σθοί, οι συ­ντά­ξεις και η κα­τώ­τα­τη αμοι­βή. Μόνο το 2024 ο μέσος μι­σθός αυ­ξή­θη­κε κατά 7,2% σε σχέση με το 2023. Πρέ­πει, ωστό­σο, να συ­νε­χί­σου­με με στόχο τα 1.500 ευρώ στον μέσο μισθό και τα 950 ευρώ στον κα­τώ­τα­το. Αλλά και η με­σαία τάξη να ανα­κου­φι­στεί πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Μη­τσο­τά­κης: 350 εκατ. για ανα­βάθ­μι­ση υπο­δο­μών σε σχο­λεία – Εως τον Σε­πτέμ­βριο έτοι­μα τα πρώτα

Δου­λειά, επί­σης, πρέ­πει να κά­νου­με στην πε­ραι­τέ­ρω μεί­ω­ση του εμπο­ρι­κού μας ελ­λείμ­μα­τος, όπου χάρη στη γρή­γο­ρη ενερ­γεια­κή με­τά­βα­ση προς τις ΑΠΕ ήδη το 2024 επι­τύ­χα­με να έχου­με εμπο­ρι­κό πλε­ό­να­σμα και να εί­μα­στε κα­θα­ρά εξα­γω­γι­κοί. Και, φυ­σι­κά, πολλή προ­σπά­θεια απαι­τεί­ται για πε­ρισ­σό­τε­ρες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στην Υγεία και στην Παι­δεία. Στην πε­ραι­τέ­ρω ψη­φιο­ποί­η­ση του κρά­τους. Στην επι­τά­χυν­ση της απο­νο­μής δι­καιο­σύ­νης. Στις συ­γκοι­νω­νί­ες. Και, ασφα­λώς, στην ολο­κλή­ρω­ση του Κτη­μα­το­λο­γί­ου και των χρή­σε­ων γης σε όλη τη χώρα.

Ολα αυτά είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τές μας. Σχέ­δια που προ­χω­ρούν ταυ­τό­χρο­να και αθό­ρυ­βα και τα οποία θα απο­τυ­πώ­νο­νται στα­δια­κά σε απτά απο­τε­λέ­σμα­τα. Κάτι που ισχύ­ει και για τα με­γά­λα δη­μό­σια έργα μέχρι το ορό­ση­μο του 2027. Το μετρό της Θεσ­σα­λο­νί­κης είναι ένα τέ­τοιο πα­ρά­δειγ­μα.

«Πι­στεύω στις μο­νο­κομ­μα­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις. Και η πε­ποί­θη­σή μου αυτή ενι­σχύ­ε­ται και από όσα βλέ­που­με να συμ­βαί­νουν στην υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη», λέει ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης στον Σταύ­ρο Πα­πα­ντω­νί­ου. [ΔΗ­ΜΗ­ΤΡΗΣ ΠΑ­ΠΑ­ΜΗ­ΤΣΟΣ / ΓΡΑ­ΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩ­ΘΥ­ΠΟΥΡ­ΓΟΥ]

– Κύριε πρό­ε­δρε, να πε­ρά­σου­με στο ζή­τη­μα των Τε­μπών. H κοινή γνώμη δέ­χε­ται το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα διαρ­κώς αντι­φα­τι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες για το θέμα του πα­ρά­νο­μου φορ­τί­ου. Και εσείς ο ίδιος έχετε εκ­φρά­σει δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις. Την Πέμ­πτη οι πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες απο­φάν­θη­καν πως τα βί­ντεο που είδαν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας δεί­χνουν ότι δεν υπάρ­χει πα­ρά­νο­μο φορ­τίο. Αν όμως τα πο­ρί­σμα­τα κά­νουν ανα­φο­ρές για εύ­φλε­κτο υλικό, δεν φο­βά­στε πως η σύγ­χυ­ση θα πα­ρα­μεί­νει και πάλι δεν θα έχου­με ασφα­λές συ­μπέ­ρα­σμα;

– Εμείς, κύριε Πα­πα­ντω­νί­ου, δεν κά­νου­με τους δι­κα­στές, όπως κά­ποιοι στην αντι­πο­λί­τευ­ση. Ει­δι­κά δε σε σχέση με τις πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις, μέ­νου­με στο γε­γο­νός ότι οι δι­κα­στι­κοί πραγ­μα­το­γνώ­μο­νες, που ερευ­νούν την υπό­θε­ση από την πρώτη μέρα, συ­μπε­ραί­νουν ότι δε­ξα­με­νές εύ­φλε­κτου φορ­τί­ου στην εμπο­ρι­κή αμα­ξο­στοι­χία δεν υπήρ­ξαν. Μένει, ασφα­λώς, η τε­λι­κή πι­στο­ποί­η­ση των βί­ντεο από τις υπη­ρε­σί­ες της ΕΛ.ΑΣ. Εφό­σον, όμως, επι­βε­βαιω­θεί η γνη­σιό­τη­τά τους, τότε όλο το σε­νά­ριο περί «πα­ρά­νο­μου φορ­τί­ου» –άρα και τα τε­λευ­ταία επι­χει­ρή­μα­τα περί «συ­γκά­λυ­ψης»– κα­ταρ­ρί­πτε­ται με κρότο.

Ακούω τα μη­νύ­μα­τα δια­μαρ­τυ­ρί­ας, αρκεί να μέ­νουν μα­κριά από σχέ­δια προ­σω­πι­κής προ­βο­λής

Η άγνοια είναι το έδα­φος του λαϊ­κι­σμού. Η εμ­μο­νι­κή κα­χυ­πο­ψία, ο πρώ­τος σπό­ρος του. Ενώ το ψέμα, όσο αλ­λό­κο­το και αν είναι, γί­νε­ται το λί­πα­σμα που τον βοηθά να αν­θί­σει και να γι­γα­ντω­θεί. Eνα πα­ρά­σι­το, δη­λα­δή, το οποίο δυ­στυ­χώς πό­τι­ζαν επί μήνες πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις και πρό­σω­πα της δη­μό­σιας ζωής που εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται με τον πιο χυ­δαίο τρόπο τον ανεί­πω­το πόνο των συγ­γε­νών.

Και κάτι τε­λευ­ταίο: Σε μια πε­ρί­ο­δο που πολ­λοί αμ­φι­σβη­τούν ευ­θέ­ως τη Δι­καιο­σύ­νη, έχω διπλό χρέος να υψώσω τεί­χος προ­στα­σί­ας στους λει­τουρ­γούς της. Aρα και στην ίδια τη Δη­μο­κρα­τία μας.

– Ναι. Εκ­φρά­ζε­ται, όμως, η απο­ρία γιατί αυτό το απο­δει­κτι­κό υλικό εμ­φα­νί­στη­κε τώρα, δύο χρό­νια μετά το δυ­στύ­χη­μα. Δεν είναι λο­γι­κό να επι­τεί­νε­ται έτσι η κα­χυ­πο­ψία για το αν λει­τούρ­γη­σε σωστά η Πο­λι­τεία;

– Να συμ­φω­νή­σου­με σε μία σκέψη: ότι τα ση­μα­ντι­κά αυτά οπτι­κά ντο­κου­μέ­ντα, αν απο­δει­χθούν γνή­σια, η Πο­λι­τεία δεν είχε κα­νέ­ναν λόγο να τα δει κα­θυ­στε­ρη­μέ­να στη δι­κο­γρα­φία. Αντι­θέ­τως, φαί­νε­ται ότι η απο­κά­λυ­ψή τους χα­λά­ει τα σχέ­δια όσων προ­σπά­θη­σαν να επι­βιώ­σουν πο­λι­τι­κά χτί­ζο­ντας ένα ολό­κλη­ρο αφή­γη­μα πάνω σε θε­ω­ρί­ες συ­γκά­λυ­ψης. Από εκεί και πέρα, η Δι­καιο­σύ­νη είμαι βέ­βαιος ότι θα δώσει απά­ντη­ση σε κάθε ερώ­τη­μα, παλιό και νέο.

– Φαί­νε­ται πά­ντως ότι η έρευ­να θα μπο­ρού­σε να είχε κα­τα­λή­ξει νω­ρί­τε­ρα, αν δεν είχαν κα­τα­στρα­φεί στοι­χεία τις πρώ­τες ώρες. Η αντι­πο­λί­τευ­ση μι­λά­ει ακόμη για «μπά­ζω­μα». Εχετε πλέον κα­θα­ρή ει­κό­να για το τι έγινε και τι δεν έγινε σωστά;

– Θα ήθελα, για ακόμα μία φορά, να κάνω έναν απα­ραί­τη­το δια­χω­ρι­σμό: είναι ένα πράγ­μα η αξιο­λό­γη­ση κάθε επι­χει­ρη­σια­κού χει­ρι­σμού στο πεδίο –και ιδίως υπό το πρί­σμα των ανα­γκών εκεί­νων των δρα­μα­τι­κών ωρών– και άλλο η ανυ­πό­στα­τη κα­τη­γο­ρία ότι τάχα έγινε «μπά­ζω­μα». Δη­λα­δή ότι συ­νέ­βη κάτι που είχε στόχο τη συ­γκά­λυ­ψη. Ακόμη και η χρήση του απε­χθούς αυτού όρου δη­λώ­νει τις προ­θέ­σεις όσων τον επι­νό­η­σαν. Αλλά να συ­γκα­λύ­ψει ποιος, τι, ποιον και γιατί; Αυτό, πέραν του ότι προ­σκρού­ει στην κοινή λο­γι­κή, δεν προ­κύ­πτει από που­θε­νά. Αντί­θε­τα, τώρα το επι­χεί­ρη­μα κα­ταρ­ρέ­ει με πά­τα­γο. Και, τε­λι­κά, για να εί­μα­στε κα­θα­ροί: εγώ δεν πε­ρί­με­να κα­νέ­να βί­ντεο για να αντι­κρού­σω το ψέμα και τη χυ­δαιό­τη­τα!

Ασπί­δα στη Δι­καιο­σύ­νη. Σε μια πε­ρί­ο­δο που πολ­λοί αμ­φι­σβη­τούν ευ­θέ­ως τη Δι­καιο­σύ­νη, έχω διπλό χρέος να υψώσω τεί­χος προ­στα­σί­ας στους λει­τουρ­γούς της. Aρα και στην ίδια τη Δη­μο­κρα­τία μας.

Σή­με­ρα, ακόμη και υπό το φως των νέων δε­δο­μέ­νων, θα επι­μεί­νω στην επι­λο­γή την οποία έκανα εξαρ­χής: να ανα­ζη­τη­θεί η αλή­θεια, να εντο­πι­στούν και να τι­μω­ρη­θούν οι υπεύ­θυ­νοι και το κρά­τος να αντι­λη­φθεί τα κενά και τις πα­θο­γέ­νειές του, ώστε να βελ­τιω­θεί. Δεν θα υπο­τα­χθώ όμως στις θε­ω­ρί­ες συ­νω­μο­σί­ας, ούτε στα λαϊ­κι­στι­κά συν­θή­μα­τα και στην ερ­γα­λειο­ποί­η­ση ενός συλ­λο­γι­κού δρά­μα­τος. Ενα δυ­στύ­χη­μα που προ­κά­λε­σε εθνι­κό πέν­θος δεν πρέ­πει να υπο­βι­βα­στεί σε φτηνό σύν­θη­μα και σε μοχλό κομ­μα­τι­κών σχε­δια­σμών. Και σε αυτό επι­μέ­νω!

– Θα ανα­ζη­τη­θούν ευ­θύ­νες από τη Hellenic Train, στο πλαί­σιο της σύμ­βα­σης που έχει υπο­γρά­ψει με το Δη­μό­σιο; Σκο­πεύ­ε­τε να εγεί­ρε­τε το θέμα και δια­κρα­τι­κά, όταν συ­να­ντη­θεί­τε με την κ. Με­λό­νι;

– Πριν και πάνω απ’ όλα, οφεί­λου­με να πε­ρι­μέ­νου­με τις απα­ντή­σεις της Δι­καιο­σύ­νης και τον κα­τα­με­ρι­σμό ευ­θυ­νών. Ανε­ξάρ­τη­τα από αυτό, όμως, σί­γου­ρα θα πιέσω ώστε η εται­ρεία να φέρει πε­ρισ­σό­τε­ρα και κα­λύ­τε­ρα τρένα, στον τα­χύ­τε­ρο δυ­να­τόν χρόνο. Εως το 2027 η γραμ­μή Αθήνα – Θεσ­σα­λο­νί­κη πρέ­πει να είναι εντε­λώς και­νούρ­για.

Στο με­τα­ξύ, πά­ντως, πολλά βή­μα­τα έγι­ναν ήδη. Για πα­ρά­δειγ­μα, η ολο­κλή­ρω­ση της τη­λε­διοί­κη­σης, πλην του ση­μεί­ου των κα­τα­στρο­φών του «Daniel». Η το­πο­θέ­τη­ση 300 κα­με­ρών σε όλο το δί­κτυο και ο έλεγ­χος των τού­νελ. Οι 120 νέες προ­σλή­ψεις στον ΟΣΕ και οι επι­πλέ­ον 140 που ετοι­μά­ζο­νται. Αλλά και η ανα­διάρ­θρω­ση του ενιαί­ου φορέα των Ελ­λη­νι­κών Σι­δη­ρο­δρό­μων. Πρέ­πει, ωστό­σο, να γί­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα κι αυτό είναι και προ­σω­πι­κό μου στοί­χη­μα. Για να το πω δια­φο­ρε­τι­κά, δε­σμεύ­ο­μαι για ένα πράγ­μα: θα ανα­ζη­τή­σου­με τους κα­λύ­τε­ρους για να ανα­λά­βουν τον νέο αυτόν ορ­γα­νι­σμό, ανα­μέ­νο­ντας και τις προ­τά­σεις της αντι­πο­λί­τευ­σης. Μέσα στην επό­με­νη διε­τία, η Ελ­λά­δα πρέ­πει να δια­θέ­τει έναν σι­δη­ρό­δρο­μο αντά­ξιο της επο­χής μας.

– Ποιο είναι το μή­νυ­μα που λά­βα­τε, τε­λι­κά, εσείς από τις συ­γκε­ντρώ­σεις; Πώς ερ­μη­νεύ­ε­τε το κύμα της δια­μαρ­τυ­ρί­ας και πώς αντα­πο­κρί­νε­στε σε αυτό;

– Κάθε πο­λί­της εκ­φρά­ζει την αγω­νία του ή το αί­τη­μά του για δι­καιο­σύ­νη με τον τρόπο που επι­θυ­μεί. Είτε συμ­με­τέ­χο­ντας σε μία συ­γκέ­ντρω­ση, είτε με μία ανάρ­τη­ση στο Δια­δί­κτυο, είτε βουβά. Τα μη­νύ­μα­τα αυτά τα ακούω και συχνά τα συμ­με­ρί­ζο­μαι. Αρκεί, όμως, να είναι αλη­θι­νά και να εδρά­ζο­νται στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Να μέ­νουν μα­κριά από κομ­μα­τι­κές υστε­ρο­βου­λί­ες και έξω από σχέ­δια προ­σω­πι­κής προ­βο­λής.

Με αυτήν την έν­νοια, νιώθω ότι οι πο­λί­τες ζη­τούν Αλή­θεια και Δι­καιο­σύ­νη. Κάτι που επι­διώ­κει και η Πο­λι­τεία, συν­δρά­μο­ντας, με κάθε τρόπο, το έργο της έρευ­νας και της ανά­κρι­σης. Αντι­λαμ­βά­νο­μαι, όμως, και ότι η κοινή γνώμη ζητά από εμάς να τρέ­ξου­με όσες αλ­λα­γές χρειά­ζο­νται ώστε να μη συμ­βεί ξανά μία τέ­τοια τρα­γω­δία. Και αυτό, ακρι­βώς, κά­νου­με.

Αναρ­θρες κραυ­γές. Eμείς εκ­προ­σω­πού­με τη σι­γου­ριά, το σχέ­διο και το απο­τέ­λε­σμα. Ενώ η αντι­πο­λί­τευ­ση την τυφλή δια­μαρ­τυ­ρία. Μία δια­μαρ­τυ­ρία, μά­λι­στα, που κά­πο­τε γί­νε­ται άναρ­θρη κραυ­γή δίχως προ­ο­πτι­κή.

– Εσείς, εάν δεν ήσα­σταν πο­λι­τι­κός, θα πη­γαί­να­τε στις δια­δη­λώ­σεις, όπως είπε υπουρ­γός σας;

– Επα­να­λαμ­βά­νω: δική μας δου­λειά είναι να προ­χω­ρού­με κάθε πο­λι­τι­κή η οποία θα απα­ντά θε­τι­κά στο δια­χρο­νι­κό αί­τη­μα της κοι­νω­νί­ας για ένα απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρο κρά­τος. Και ακρι­βώς αυτό είναι και η βα­σι­κή μας δια­φο­ρά με την αντι­πο­λί­τευ­ση: εμείς διεκ­δι­κού­με να εκ­προ­σω­πού­με τη σι­γου­ριά, το σχέ­διο και το απο­τέ­λε­σμα. Ενώ εκεί­νη την τυφλή δια­μαρ­τυ­ρία. Μία δια­μαρ­τυ­ρία, μά­λι­στα, που κά­πο­τε γί­νε­ται άναρ­θρη κραυ­γή δίχως προ­ο­πτι­κή. Ενας συ­να­σπι­σμός τάχα «αντι-Μη­τσο­τα­κι­κός», που κρύ­βει τη δική τους έλ­λει­ψη προ­γραμ­μά­των και θέ­σε­ων. Ε, λοι­πόν, αυτήν τη στρέ­βλω­ση δεν θα την αφήσω να κλι­μα­κω­θεί. Η χώρα δεν έχει ανά­γκη από νέους δι­χα­σμούς, ούτε από νέες σκευω­ρί­ες. Εχει ανά­γκη από στα­θε­ρό­τη­τα, ει­δι­κά μέσα στο πρω­το­φα­νές νέο γε­ω­πο­λι­τι­κό πε­ρι­βάλ­λον στο οποίο έχου­με βρε­θεί.

Αν χρεια­στεί, θα στη­ρί­ξου­με τη Σα­ντο­ρί­νη και τα άλλα νησιά

– Κύριε πρό­ε­δρε, η σει­σμι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στη Σα­ντο­ρί­νη συ­νε­χί­ζει να προ­κα­λεί ανη­συ­χία. Φο­βά­στε ότι μπο­ρεί να υπάρ­ξει επί­πτω­ση και στην εθνι­κή οι­κο­νο­μία; Η κυ­βέρ­νη­ση έχει plan B σε αυτό το απευ­κταίο σε­νά­ριο που μπο­ρεί να επη­ρε­ά­σει όχι μόνο τη Σα­ντο­ρί­νη, αλλά όλο το του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν της χώρας;

– Oπως θα έχετε δια­πι­στώ­σει, το κρά­τος έδρα­σε προ­λη­πτι­κά με όλες τις κρί­σι­μες δομές του και σε από­λυ­τη συ­νερ­γα­σία με την επι­στη­μο­νι­κή κοι­νό­τη­τα, που πα­ρα­κο­λου­θεί το φαι­νό­με­νο της σει­σμι­κής ακο­λου­θί­ας στη Σα­ντο­ρί­νη, στην Αμορ­γό και στα γει­το­νι­κά νησιά. Σε ό,τι αφορά τον του­ρι­σμό, αν και το φαι­νό­με­νο διαρ­κεί σε πε­ρί­ο­δο χα­μη­λής κί­νη­σης, λά­βα­με ήδη μέτρα στή­ρι­ξης των ερ­γα­ζο­μέ­νων και των επι­χει­ρή­σε­ων εκεί. Ευ­ελ­πι­στού­με ότι θα απο­κλι­μα­κω­θεί η σει­σμι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα, το­νί­ζο­ντας και πάλι ότι τον πρώτο λόγο έχουν οι ει­δι­κοί. Και σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, η εμ­βλη­μα­τι­κή Σα­ντο­ρί­νη και τα γει­το­νι­κά νησιά, αν χρεια­στεί, θα υπο­στη­ρι­χθούν εκ νέου και κατά τη νέα του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο.

Καμία συ­νερ­γα­σία με τα κόμ­μα­τα της Ακρο­δε­ξιάς

– Δεν θα σας ρω­τή­σω πότε θα κά­νε­τε ανα­σχη­μα­τι­σμό, γιατί ξέρω ότι δεν θα πάρω απά­ντη­ση. Αλλά θα ήθελα να μου πείτε ποια θα είναι η φι­λο­σο­φία και το εύρος των αλ­λα­γών όταν γί­νουν.

– Αντί να σας μι­λή­σω για ανα­σχη­μα­τι­σμούς που απο­τε­λούν το προ­σφι­λές θέμα των πα­ρα­πο­λι­τι­κών στη­λών, προ­τι­μώ να σας μι­λή­σω για την Ελ­λά­δα που αγω­νί­ζο­μαι να ανα­δεί­ξω το 2027, με τη λήξη της δεύ­τε­ρης θη­τεί­ας μας. Μια Ελ­λά­δα που θα έχει βάλει τα δη­μό­σια οι­κο­νο­μι­κά της σε τάξη και δεν θα είναι, πια, ου­ρα­γός στην Ευ­ρώ­πη. Με μια οι­κο­νο­μία που θα πα­ρά­γει πλε­ο­νά­σμα­τα και θα έχει μειώ­σει την αντι­κοι­νω­νι­κή φο­ρο­δια­φυ­γή, χρη­μα­το­δο­τώ­ντας έτσι με πε­ρισ­σό­τε­ρους πό­ρους τη δη­μό­σια υγεία, τα δη­μό­σια σχο­λεία, τις με­τα­φο­ρές και την άμυνά μας.

Μια Ελ­λά­δα, επί­σης, χωρίς ουρές στα επεί­γο­ντα των νο­σο­κο­μεί­ων και ατε­λεί­ω­τες λί­στες ανα­μο­νής στα χει­ρουρ­γεία. Εναν τόπο όπου τα πα­νε­πι­στή­μια θα έχουν πάψει να είναι άβατα ανο­μί­ας και θα αντα­γω­νί­ζο­νται επί ίσοις όροις τα μη κρα­τι­κά, μη κερ­δο­σκο­πι­κά πα­νε­πι­στή­μια. Μια Ελ­λά­δα με ποιο­τι­κά μέσα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς. Με ρι­ζι­κά ανα­νε­ω­μέ­νο στόλο λε­ω­φο­ρεί­ων, συρ­μών του ηλε­κτρι­κού και του μετρό. Και με έναν σι­δη­ρό­δρο­μο που θα με­τα­φέ­ρει με αξιο­πι­στία και ασφά­λεια τους επι­βά­τες στον προ­ο­ρι­σμό τους.

Μια Ελ­λά­δα, όπως είπα, με κα­λύ­τε­ρα ει­σο­δή­μα­τα, 1.500 ευρώ μέσο μισθό και 950 κα­τώ­τα­το. Με λι­γό­τε­ρες κοι­νω­νι­κές και πε­ρι­φε­ρεια­κές ανι­σό­τη­τες και πε­ρισ­σό­τε­ρη ασφά­λεια στα σύ­νο­ρα. Ενερ­γεια­κά αυ­τό­νο­μη και πα­ρα­γω­γι­κά πιο ισχυ­ρή. Με ένα κρά­τος το οποίο θα έχει ψη­φιο­ποι­ή­σει όλες τις υπη­ρε­σί­ες του. Και στο οποίο η Δι­καιο­σύ­νη θα λει­τουρ­γεί δί­καια και γρή­γο­ρα. Εχο­ντας, επι­τέ­λους, ένα ψη­φια­κό Κτη­μα­το­λό­γιο και το­πι­κά πο­λε­ο­δο­μι­κά σχέ­δια σε όλη τη χώρα.

Με άλλα λόγια, το πρό­γραμ­μα που εφαρ­μό­ζου­με είναι πο­λυ­διά­στα­το και αγ­γί­ζει όλους τους το­μείς της κοι­νω­νι­κής και οι­κο­νο­μι­κής ζωής με στόχο μια κα­λύ­τε­ρη ζωή για τον πο­λί­τη. Τα πρό­σω­πα επο­μέ­νως έχουν προ­φα­νώς τη ση­μα­σία τους, με μία και μόνο προ­ϋ­πό­θε­ση: να υπη­ρε­τούν διαρ­κώς αυτόν τον στόχο και αυτό το όραμα.

– Οι δη­μο­σκο­πή­σεις δεί­χνουν πως η Ν.Δ. απέ­χει από το όριο της αυ­το­δυ­να­μί­ας. Εάν η ει­κό­να αυτή πα­ρα­μεί­νει, με ποιον θα επι­διώ­ξε­τε να συ­νερ­γα­στεί­τε;

– Πι­στεύω στις μο­νο­κομ­μα­τι­κές κυ­βερ­νή­σεις. Και η πε­ποί­θη­σή μου αυτή ενι­σχύ­ε­ται και από όσα βλέ­που­με να συμ­βαί­νουν στην υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη. Η πο­λι­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα, η σο­βα­ρό­τη­τα και το σί­γου­ρο σχέ­διο προς την οι­κο­νο­μι­κή πρό­ο­δο νο­μί­ζω ότι είναι σή­με­ρα και θα είναι και αύριο τα κα­θο­ρι­στι­κά ζη­τού­με­να.

Οι ίδιοι ισχυ­ρι­σμοί, πά­ντως, ακού­γο­νταν και πριν από τις εκλο­γές του 2023. Και όμως δια­ψεύ­σθη­καν από τον ελ­λη­νι­κό λαό. Δική μας δου­λειά είναι να κά­νου­με πράξη το πρό­γραμ­μα για το οποίο εκλε­γή­κα­με το 2023. Και είμαι σί­γου­ρος ότι αν φα­νού­με συ­νε­πείς, τότε θα κερ­δί­σου­με και πάλι την εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών.

– Στα δεξιά της Ν.Δ. το πο­σο­στό των κομ­μά­των έχει φ

θάσει σχε­δόν στο 20%. Θε­ω­ρεί­τε πως έχετε κάνει και εσείς κά­ποιο λάθος και έχει αυ­ξη­θεί αυτό το πο­σο­στό; Θα κά­να­τε κάτι δια­φο­ρε­τι­κό;

– Δια­χω­ρί­ζω τα κόμ­μα­τα αυτά από τους πο­λί­τες που σκέ­φτο­νται να τα υπο­στη­ρί­ξουν. Ομως το λέω κα­θα­ρά: πρώ­τον, απο­κλείω κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά οποιο­δή­πο­τε εν­δε­χό­με­νο συ­νερ­γα­σί­ας με τα κόμ­μα­τα της Ακρο­δε­ξιάς. Και δεύ­τε­ρον, θα προ­σπα­θώ συ­νε­χώς με τις πο­λι­τι­κές που εφαρ­μό­ζου­με να απα­ντώ με χει­ρο­πια­στά έργα στα αι­τή­μα­τα και στις αγω­νί­ες αυτών των αν­θρώ­πων.

Πηγή: kathimerini.gr