Κωνσταντίνα Σβύνου: «Κάνω πέρα τις τοξικότητες και συνεχίζω την προσπάθεια να παράξω έργο»

κα Έπαρχε να ξεκι­νή­σουμε με την αυτο­νό­ητη ερώτηση που αφορά τις παρεμ­βά­σεις σε Κω και Νίσυρο, με βάση τον θεσμικό σας ρόλο. Τι θεω­ρείτε ότι έτρεξε ικα­νο­ποι­η­τικά, τι καθυ­στέ­ρησε, τι σχε­διά­ζετε στα έργα κλί­μα­κας που δίνουν στίγμα του ενδια­φέ­ρο­ντος της ΠΝΑι στη ζώνη ευθύνη σας;

Ξεκινώ λέγο­ντας πως είμαι ευτυχής που λει­τουργώ σε μία Περι­φέ­ρεια, αυτή του Νοτίου Αιγαίου που ξεχω­ρί­ζει για τα έργα της. Mε το που ανέλαβα, βρήκα έργα που ήδη έτρεχαν και ολο­κλη­ρώ­νο­νταν, κάποια έργα παίρ­νουν τώρα τη σειρά τους προς υλο­ποί­ηση και παράλ­ληλα σχε­διά­ζουμε έργα που θα τεθούν προς σκέψη και συζή­τηση για το αν θα μπο­ρέ­σουν να προ­στε­θούν στην ατζέντα της τρέ­χου­σας πεντα­ε­τίας.

Θεωρώ πως αν δεν υπήρχαν γρα­φειο­κρα­τικά ζητή­ματα τα οποία επη­ρε­ά­ζουν καθο­ρι­στικά αρνη­τικά τις δια­γω­νι­στι­κές και εκτε­λε­στι­κές δια­δι­κα­σίες, η Περι­φέ­ρεια αυτή θα λει­τουρ­γούσε ακόμα πιο απο­δο­τικά και απο­τε­λε­σμα­τικά και θα είχε κατα­γρά­ψει ακόμα περισ­σό­τερα έργα.

Δεν θα μπω στη δια­δι­κα­σία να απα­ριθ­μήσω τα τεχνικά έργα, οφείλω όμως να σταθώ στο μεγάλο έργο του ηλε­κτρο­φω­τι­σμού του οδικού επαρ­χια­κού δικτύου, το οποίο ολο­κλη­ρώ­νε­ται και το παρα­λαμ­βά­νουν οι μηχα­νι­κοί μας, όπου συμπε­ρι­λά­βαμε και δρόμους που δεν υπήρχαν στον αρχικό σχε­δια­σμό. Ο περι­φε­ρειάρ­χης στη­ρί­ζει δράσεις μέσα από τα Ευρω­παϊκά κον­δύ­λια που δια­χει­ρί­ζε­ται και αφορούν την Κω, όπως το λιμάνι της Κεφάλου, τρέ­χο­ντα έργα της ΔΕΥΑΚ (αντι­κα­τά­σταση δικτύων δια­νο­μής νερού πόλεως Κω, δια­χεί­ριση λημ­μά­των Κεφάλου και Αντι­μά­χειας κ.α.), τα έργα για την αστική ανά­πλαση πόλης Κω (9,6εκ. ευρώ), η απο­κα­τά­σταση του 2ου Νηπια­γω­γείου και άλλα πολλά. Τα έργα θα μπο­ρού­σαν να γίνουν ακόμα περισ­σό­τερα αν ο Δήμος της Κω προ­χω­ρή­σει σε κατά­θεση τεκ­μη­ριω­μέ­νων και ώριμων προ­τά­σεων έργων.

Δε μπορώ να μην ανα­φερθώ στην τρέ­χουσα μελέτη για την ανα­βάθ­μιση του οδικού επαρ­χια­κού δικτύου Κω-αεροδρόμιο, αμέσως μετά το πέρας της οποίας θα ξεκι­νή­σει και η εκτέ­λεση των προ­τει­νό­με­νων έργων, όπου θα αλλάξει όλο το προφίλ και τη λει­τουρ­γία του κεντρι­κού επαρ­χια­κού άξονα, μεγι­στο­ποιώ­ντας την οδική ασφά­λεια.

Εγκρί­θηκε πρό­σφατα το έργο για την ορι­στική επίλυση της δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των της Κω, ένα έργο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 110 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, το οποίο και θα απο­τε­λέ­σει το μεγα­λύ­τερο περι­βαλ­λο­ντικό έργο που έχει εκτε­λε­στεί ποτέ στο νησί μας και ανοίγει τον δρόμο προς την πράσινη και βιώσιμη ανά­πτυξη.

Και βέβαια ας μην παρα­λεί­πουμε και τα μικρά έργα, τις δράσεις, αυτές που συμ­βάλ­λουν στη βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των πολιτών, δράσεις που έχουν να κάνουν με στήριξη αναγκών, εκδη­λώ­σεων αθλη­τι­κών και πολι­τι­στι­κών και τόσα άλλα που προ­κύ­πτουν και μπορούν να επι­λυ­θούν στο επίπεδο που μπορούν οι υπη­ρε­σίες μας να λει­τουρ­γή­σουν.

Δυστυ­χώς ακόμη μία φορά η θέση παθο­λό­γου έμεινε κενή στο νοσο­κο­μείο του νησιού. Παράλ­ληλα παρα­τη­ρεί­ται μία αντι­φα­τι­κό­τητα σε σχέση με τη συν­δρομή της τοπικής κοι­νω­νίας στη δια­σφά­λιση στέγης για τους υγειο­νο­μι­κούς. Πρό­σφατα ο πρό­ε­δρος του ΕΚΑΒ υπο­στή­ριξε ότι ενώ μπορεί να λύσει το ζήτημα του δεύ­τε­ρου ασθε­νο­φό­ρου, η δυσκο­λία στο να βρεθεί στέγη κρατά την Κω «εγκλω­βι­σμένη». Κάτι δεν πάει καλά;

Ξεκινώ μιλώ­ντας αρχικά ως μέρος της επι­χει­ρη­μα­τι­κής κοι­νό­τη­τας του νησιού, για να πω πως οι επι­χει­ρη­μα­τίες και δη οι ξενο­δό­χοι, στη­ρί­ζουν και έχουν στη­ρί­ξει αμέ­ρι­στα τον χώρο, τις ανάγκες του ΕΚΑΒ και του νοσο­κο­μείου, όχι μόνο με άπειρες φιλο­ξε­νίες, αλλά και με δωρεές και εκτέ­λεση έργων. Ωστόσο, υπάρχει έντονο πρό­βλημα στέ­γα­σης στο νησί μας και από την πλευρά της επάρχου πλέον δια­πι­στώνω πως υπάρχει μεγάλη αδυ­να­μία στο να βρεθούν σπίτια για εκπαι­δευ­τι­κούς, για για­τρούς, για ανθρώ­πους των σωμάτων ασφα­λείας που έρχο­νται να λει­τουρ­γή­σουν στο νησί μας και δυστυ­χώς και για οικο­γέ­νειες που λαμ­βά­νουν έξωση από το σπίτι τους, προ­κει­μέ­νου αυτά να λει­τουρ­γή­σουν στη βρα­χυ­χρό­νια μίσθωση.

Όσο για το μεγάλο ζήτημα του νησιού μας, αυτό της στε­λέ­χω­σης του νοσο­κο­μείου, βλέ­πουμε έναν υπουργό Υγείας ο οποίος φτάνει σε σημείο να νομο­θε­τεί ΜΟΝΟ για την ΚΩ και παρά ταύτα να μην εκδη­λώ­νε­ται κανένα ενδια­φέ­ρον από παθο­λό­γους. Τα θέματα του Νοσο­κο­μείου της Κω είναι δια­χρο­νικά, αφή­νο­νταν και συσ­σω­ρεύ­ο­νταν επί σειρά ετών και πολλές φορές, αντί για επίλυση ζητη­μά­των, προ­τι­μη­τέα ήταν η απο­σιώ­πησή τους. Στέ­κο­μαι και αναφέρω ως σημείο καμπής την παραί­τηση του εξαι­ρε­τι­κού παθο­λό­γου κ. Μαυ­ροειδή, σημείο από το οποίο και έπειτα δεν υπήρχε επι­στροφή… Σε τέτοιες περι­πτώ­σεις πρέπει να γίνει ένα “reset”, όλα τούμπα και όλα από την αρχή. Αυτό που βιώ­νουμε στο νησί μας στον κλάδο της υγείας είναι ανε­πί­τρε­πτο!

Δια­πι­στώνω ότι οι πολε­μι­κές ιαχές μεταξύ Δήμου Κω και στε­λε­χών της ΠΝΑι καλά κρατούν. Νέα επει­σό­διο με αφορμή τις σχο­λι­κές υπο­δο­μές. Αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι από αυτόν τον «Κωακό εμφύλιο» ουδείς βγαίνει κερ­δι­σμέ­νος…

Είμαστε εκλεγ­μέ­νοι προ­κει­μέ­νου να δου­λέ­ψουμε για τον τόπο μας και αυτό θα κάνουμε, ανε­ξαρ­τή­τως συν­θη­κών. Τα έργα που είναι δρο­μο­λο­γη­μένα για το νησί θα γίνουν και υπάρχει χώρος και πρόθεση να χρη­μα­το­δο­τη­θούν και άλλα έργα. Όσον αφορά σε έργα σχο­λείων και γενικά σε έργα στα οποία ζητεί­ται χρη­μα­το­δό­τηση από Ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα, απαι­τεί­ται μελέτη και ωρί­μανση έργου προ­κει­μέ­νου ο δια­τά­κτης (Γιώργος Χατζη­μάρ­κος) να μπο­ρέ­σει να εγκρί­νει την ένταξή τους. Δεν υπάρχει χώρος για παρα­λεί­ψεις ή προ­χει­ρό­τη­τες, απλού­στατα γιατί και κάποιος λογο­δο­τεί αλλά και κάποιος άλλος χάνει την ευκαι­ρία ένταξης σε πρό­γραμμα. Όπως ακριβώς συμ­βαί­νει και με την υπαγωγή των επι­χει­ρή­σεων σε ανα­πτυ­ξιακά προ­γράμ­ματα… Όταν λοιπόν εγώ κατα­θέσω ελλιπή ή λάθος τον φάκελο, το λιγό­τερο που πρέπει να κάνω είναι να αναλάβω τις ευθύνες μου αντί να τις μετα­κυ­λίω αλλού, να εντο­πίσω τις ελλεί­ψεις μου και να μην τις επα­να­λάβω σε επόμενη προ­σπά­θεια.

Στην έως τώρα πορεία μου έχω μάθει να δουλεύω, γι’ αυτό και έγινα μέρος της ομάδας της παρού­σας Περι­φε­ρεια­κής Αρχής. Μπήκα στον χώρο της Αυτο­διοί­κη­σης για να παράξω έργο, όσο βέβαια μου το επι­τρέ­πουν οι αρμο­διό­τη­τές μου. Κάνω πέρα τις τοξι­κό­τη­τες και συνε­χίζω την προ­σπά­θεια, γιατί απλού­στατα το οφείλω στους συμπα­τριώ­τες μου!

Τα όσα δια­δρα­μα­τί­ζο­νται στη Σαντο­ρίνη δημιουρ­γούν άγχος στο του­ρι­στικό προϊόν της χώρας. Φαντά­ζο­μαι ότι με προ­βλη­μα­τι­σμό παρα­κο­λου­θείτε την κατά­σταση. Τι πρέπει να προ­σέ­ξουμε ώστε να μην τραυ­μα­τί­σουμε το Νότιο Αιγαίο;

Παρα­κο­λου­θούμε με αγωνία το φυσικό φαι­νό­μενο γιατί είναι κάτι πρω­το­φα­νές, είναι ακόμα σε εξέλιξη, δεν επι­τρέ­πει την οποια­δή­ποτε πρό­βλεψη και έχει φέρει ανα­στά­τωση στην καθη­με­ρι­νό­τητα των κατοί­κων του νησιού. Θέλω να τονίσω όμως πως δεν δια­πι­στώ­νε­ται η οποια­δή­ποτε αξιο­πρό­σε­χτη μετα­βολή στον του­ρι­στικό τομέα. Όταν με το καλό ολο­κλη­ρω­θεί το φαι­νό­μενο, γνω­ρί­ζουμε όλοι πως στη Σαντο­ρίνη όσο αφορά στον του­ρι­σμό της, θα είναι όλα «σαν να μην πέρασε μία μέρα»…. Η Σαντο­ρίνη απο­τε­λεί ένα ισχυρό brand, που απλά πρέπει να προ­στα­τευ­τεί από την παρα­φι­λο­λο­γία, την κιν­δυ­νο­λο­γία και τον «ξερο­λι­σμό» που συνήθως μας διέπει σε τέτοιες κατα­στά­σεις. Είναι η πρώτη φορά που βλέ­πουμε μία ασπίδα της πολι­τι­κής προ­στα­σίας να έχει στηθεί στο νησ, ώστε να μπο­ρέ­σει να λει­τουρ­γή­σει σε περί­πτωση έκτα­κτης ανάγκης, και μας χαρο­ποιεί η ετοι­μό­τητα και η ευθύνη που επι­δει­κνύει το κράτος στην περί­πτωση αυτή.

Αν όλα κυλή­σουν φυσιο­λο­γικά θα έχουμε ακόμη μία σεζόν που το κράτος θα εισπρά­ξει ένα διόλου ευκα­τα­φρό­νητο ποσό από το τέλος ανθε­κτι­κό­τη­τας. Οι ξενο­δό­χοι αντί να ζητάτε να καταρ­γη­θεί, γιατί δεν ενώνετε την φωνή σας να επι­στρέ­φει στην αυτο­διοί­κηση και να επεν­δύ­ετε (ανα­λο­γικά) εκεί που εισπράτ­τε­ται;

Όταν ο φόρος δια­μο­νής μεταλ­λά­χθηκε με αυξή­σεις σε τέλος ανθε­κτι­κό­τη­τας, οι ενστά­σεις μας ήταν αφενός στην αύξησή του, αφε­τέ­ρου στο ό,τι θα έπρεπε να δίδεται υπερ της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης με τη δέσμευση έργων βιω­σι­μό­τη­τας σε τοπικό επίπεδο. Η φωνή μας λοιπόν ήταν εν τη γενέσει ενωμένη με τη λογική αυτή, αλλά δυστυ­χώς ούτε σε αυτό, ούτε και σε πολλά άλλα εισα­κου­στή­καμε. Το εξω­φρε­νικό δε, ήταν η δεύτερη σε σειρά υπε­ραύ­ξηση του τέλους ανθε­κτι­κό­τη­τας, απόφαση πέραν λογικής, καθώς πλήττει την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα του κλάδου αλλά και του προ­ο­ρι­σμού, ειδικά στους μήνες μη αιχμής (Απρί­λιος, Μάιος, Οκτώ­βριος). Το τέλος ανθε­κτι­κό­τη­τας πρέπει να «διορ­θω­θεί» και του­λά­χι­στον σε ένα ποσοστό του να απο­δί­δε­ται στην τοπική αυτο­διοί­κηση με δέσμευση στον τρόπο της χρήσης του.