Αλέξανδρος Κολιάδης: Μπορεί να γίνει ο δήμαρχος όλων των Ροδίων;

Από τον πο­λι­τι­κό δια­χω­ρι­σμό στην ενό­τη­τα

Γρά­φει ο Δα­μια­νός Αθα­να­σί­ου

Η Ρόδος, ένα από τα στο­λί­δια του Αι­γαί­ου, ένα νησί όπου η ιστο­ρία και ο πο­λι­τι­σμός συ­να­ντούν τη σύγ­χρο­νη δια­κυ­βέρ­νη­ση με­τα­τρέ­πε­ται σε ένα ζω­ντα­νό ερ­γα­στή­ριο πο­λι­τι­κού ρε­βαν­σι­σμού.

Ο δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης, αντί να κα­τα­νο­ή­σει ότι εξε­λέ­γη για να υπη­ρε­τεί όλους τους πο­λί­τες, δεί­χνει να έχει πάρει πιο σο­βα­ρά τον ρόλο του «το­πάρ­χη» παρά του δη­μάρ­χου.

Ο κ. Κο­λιά­δης θα πρέ­πει να κα­τα­λά­βει ότι η Ρόδος δεν είναι ένα χω­ρι­σμέ­νο στρα­τό­πε­δο. Η πο­λι­τι­κή του «δικοί μας και οι άλλοι» δεν μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει τη βάση μίας βιώ­σι­μης διοί­κη­σης.

Φαί­νε­ται πως στον κόσμο του κ. Κο­λιά­δη, οι Ρο­δί­τες χω­ρί­ζο­νται σε τρεις κα­τη­γο­ρί­ες: στους δι­κούς του, στους πολύ δι­κούς του και στους «άλ­λους».

Οι πρώ­τοι είναι εκεί­νοι που τον στή­ρι­ξαν με θέρμη στις εκλο­γές, οι δεύ­τε­ροι είναι όσοι έχουν άμεση πρό­σβα­ση στην «αυλή» του και απο­λαμ­βά­νουν την από­λυ­τη εύ­νοιά του, ενώ οι «άλλοι»… ας πρό­σε­χαν!

Η διοί­κη­σή του μοιά­ζει να βα­σί­ζε­ται σε έναν κα­νό­να: αν δεν ήσουν από τους υπο­στη­ρι­κτές του στις εκλο­γές, τότε πολύ απλά δεν έχεις θέση στα δρώ­με­να του Δήμου.

Αντί να διοι­κεί, φαί­νε­ται να είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο απα­σχο­λη­μέ­νος με το να κάνει εκ­κα­θα­ρί­σεις, να κρατά λί­στες «φίλων» και «εχθρών» και να φρο­ντί­ζει να το­πο­θε­τεί στους κα­τάλ­λη­λους θώ­κους μόνο όσους τον κοι­τούν με δέος.

Οι εκλο­γές τε­λεί­ω­σαν, και πλέον είναι η στιγ­μή να γίνει ο δή­μαρ­χος όλων των Ρο­δί­ων, ανε­ξαρ­τή­τως πο­λι­τι­κών επι­λο­γών.

Ένα πρώτο βήμα προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση θα ήταν να στα­μα­τή­σει τις πο­λι­τι­κές εκ­κα­θα­ρί­σεις και τις προ­σω­πι­κές διώ­ξεις.

Είναι απα­ρά­δε­κτο έμπει­ρη υπάλ­λη­λος να απει­λεί­ται ότι θα χάσει τη θέση της ως διευ­θύ­ντρια επει­δή είχε δια­φο­ρε­τι­κή εκλο­γι­κή προ­τί­μη­ση. Η αξιο­κρα­τία πρέ­πει να αντι­κα­τα­στή­σει τη ρε­βαν­σι­στι­κή νο­ο­τρο­πία.

Η αχα­ρι­στία προς τον Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη

Ποιος θα πε­ρί­με­νε ότι ένας άν­θρω­πος που κά­πο­τε στη­ρί­χθη­κε και προ­ω­θή­θη­κε από τον κ. Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη, σή­με­ρα να εμ­φα­νί­ζε­ται ως ορ­κι­σμέ­νος αντί­πα­λός του;

Ο κ. Κα­μπου­ρά­κης, που του έδωσε πο­λι­τι­κό χώρο, που τον στή­ρι­ξε σε δύ­σκο­λες στιγ­μές, που τον ανέ­δει­ξε, σή­με­ρα αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν εμπό­διο που πρέ­πει να εξα­λει­φθεί από τη δη­μό­σια ζωή του νη­σιού.

Το φαι­νό­με­νο του «ου­δείς αχα­ρι­στό­τε­ρος του ευ­ερ­γε­τη­θέ­ντος» φαί­νε­ται να βρί­σκει τη με­γα­λύ­τε­ρη επι­βε­βαί­ω­σή του.

Ο δή­μαρ­χος, που χρω­στά με­γά­λο μέρος της πο­λι­τι­κής του ανέ­λι­ξης στην υπο­στή­ρι­ξη του κ. Κα­μπου­ρά­κη, σή­με­ρα κάνει ό,τι μπο­ρεί για να τον απα­ξιώ­σει.

Από την πρώτη κιό­λας στιγ­μή της θη­τεί­ας του, έχει επι­δο­θεί σε έναν άνευ προη­γου­μέ­νου αγώνα να δια­γρά­ψει την πα­ρα­κα­τα­θή­κη του πρώην δη­μάρ­χου, όποια κι αν ήταν αυτή, λες και πρό­κει­ται για προ­σω­πι­κή του εκ­δί­κη­ση.

Ένας δή­μαρ­χος οφεί­λει να θυ­μά­ται από πού ξε­κί­νη­σε και ποιοι του έδω­σαν την ευ­και­ρία να ανα­δει­χθεί.

Στην πε­ρί­πτω­ση του κ. Κο­λιά­δη, ο πρώην δή­μαρ­χος κ. Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης απο­τέ­λε­σε βα­σι­κό στή­ριγ­μα στην πο­λι­τι­κή του ανέ­λι­ξη.

Πρέ­πει να αντι­λη­φθεί πως αντί να προ­σπα­θεί να δια­γρά­ψει την πα­ρα­κα­τα­θή­κη Κα­μπου­ρά­κη, θα έπρε­πε να τη χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως βάση για να χτί­σει κάτι κα­λύ­τε­ρο, με σε­βα­σμό στην προ­σω­πι­κό­τη­τά του στον πο­λι­τι­κό διά­λο­γο.

Ο ρόλος του Βάιου Κα­λο­πή­τα και η ανά­γκη για συ­νο­χή

Κι αν ο κ. Κα­μπου­ρά­κης αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως αντί­πα­λος, τι να πει κα­νείς για τον κ. Βάιο Κα­λο­πή­τα;

Η «συ­νι­στώ­σα» Κα­λο­πή­τα εντός της δη­μο­τι­κής πα­ρά­τα­ξης έχει βρε­θεί σε δεύ­τε­ρη μοίρα, με τα στε­λέ­χη της να νιώ­θουν ότι έχουν πα­ρα­γκω­νι­στεί και πως ο δή­μαρ­χος τους βλέ­πει ως ένα ανα­γκαίο κακό.

Η κα­τά­στα­ση πε­ρι­πλέ­κε­ται ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο αφού δεν φαί­νε­ται να πα­ρεμ­βαί­νει απο­φα­σι­στι­κά για να στα­μα­τή­σουν εν­δο­πα­ρα­τα­ξια­κές «βολές» προς τις επι­χει­ρη­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες του κ. Κα­λο­πή­τα.

Αυτή η τα­κτι­κή δεν συμ­βάλ­λει στη συ­νο­χή της δη­μο­τι­κής αρχής.

Αν ο δή­μαρ­χος επι­θυ­μεί μία λει­τουρ­γι­κή και ενω­μέ­νη διοί­κη­ση, οφεί­λει να δώσει χώρο και σε αυ­τούς που μπο­ρεί να μην είναι «κολ­λη­τοί», αλλά έχουν να προ­σφέ­ρουν.

Η ανά­γκη για συ­νερ­γα­σία με την Πε­ρι­φέ­ρεια

Ένα ακόμη λάθος που πρέ­πει να διορ­θώ­σει είναι η σχέση του με την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και τον κ. Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο.

Η συ­νερ­γα­σία ανά­με­σα στον Δήμο και την Πε­ρι­φέ­ρεια είναι ζω­τι­κής ση­μα­σί­ας για την ανά­πτυ­ξη του νη­σιού.

Οι προ­σω­πι­κές έρι­δες και οι μι­κρο­πο­λι­τι­κές πρα­κτι­κές συ­νερ­γα­τών του πρέ­πει να μπουν στην άκρη, γιατί το νησί δεν έχει την πο­λυ­τέ­λεια να χάσει έργα και ευ­και­ρί­ες λόγω εγω­ι­σμών.

Η επιρ­ροή του εξω­θε­σμι­κού επι­κοι­νω­νιο­λό­γου

Ένα ακόμα σο­βα­ρό πρό­βλη­μα είναι η επιρ­ροή του εξω­θε­σμι­κού επι­κοι­νω­νιο­λό­γου στις επι­λο­γές του δη­μάρ­χου.

Αντί να ενι­σχύ­σει τη συ­νο­χή και την αξιο­κρα­τία, έχει κα­τα­φέ­ρει να δη­μιουρ­γή­σει εσω­στρέ­φεια και δι­χα­σμό, «κα­πε­λώ­νο­ντας» τους αι­ρε­τούς και επι­βάλ­λο­ντας τις προ­σω­πι­κές του στρα­τη­γι­κές.

Η επιρ­ροή αυτή δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται μόνο στις εσω­τε­ρι­κές διερ­γα­σί­ες της δη­μο­τι­κής αρχής, αλλά επε­κτεί­νε­ται και στη δια­χεί­ρι­ση της ενη­μέ­ρω­σης.

Η ερα­σι­τε­χνι­κή και, πολ­λές φορές, προ­κλη­τι­κή του προ­σπά­θεια να χει­ρα­γω­γή­σει τα μέσα μα­ζι­κής ενη­μέ­ρω­σης με κα­τευ­θυ­νό­με­νες ει­δή­σεις και επι­λε­κτι­κές πλη­ρο­φο­ρί­ες έχει οδη­γή­σει σε ρή­ξεις.

Αντί η επι­κοι­νω­νία του Δήμου να βα­σί­ζε­ται στη δια­φά­νεια και την αντι­κει­με­νι­κή πλη­ρο­φό­ρη­ση, έχει με­τα­τρα­πεί σε ένα ερ­γα­λείο ελέγ­χου και χει­ρα­γώ­γη­σης, υπο­νο­μεύ­ο­ντας την αξιο­πι­στία του ίδιου του δη­μάρ­χου.

Η διοί­κη­ση απαι­τεί  ενό­τη­τα, όχι εκ­δί­κη­ση

Η Ρόδος αξί­ζει μία διοί­κη­ση που να λει­τουρ­γεί για όλους, όχι για λί­γους και εκλε­κτούς. Ο κ. Κο­λιά­δης φαί­νε­ται να έχει ξε­χά­σει ότι είναι δή­μαρ­χος όλων των Ρο­δί­ων και συ­μπε­ρι­φέ­ρε­ται σαν να βρί­σκε­ται ακόμη σε προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο.

Αντί να ενώ­νει, δι­χά­ζει. Αντί να δη­μιουρ­γεί προ­ο­πτι­κές, καλ­λιερ­γεί κλίμα φόβου. Αντί να προ­χω­ρή­σει μπρο­στά, επι­μέ­νει να κοι­τά­ζει πίσω.

Αν συ­νε­χί­σει έτσι, δεν είναι δύ­σκο­λο να φα­ντα­στού­με ποιο θα είναι το μέλ­λον αυτής της δη­μο­τι­κής αρχής.

Η ιστο­ρία έχει δεί­ξει πως όσοι διοι­κούν με βάση τις προ­σω­πι­κές αντι­πα­ρα­θέ­σεις και όχι το κοινό καλό, συ­νή­θως έχουν σύ­ντο­μη ημε­ρο­μη­νία λήξης.

Το ερώ­τη­μα είναι: θα το κα­τα­λά­βει εγκαί­ρως ο ίδιος ο δή­μαρ­χος ή θα συ­νε­χί­σει μέχρι να γίνει ένας ακόμα κρί­κος στην αλυ­σί­δα των απο­τυ­χη­μέ­νων διοι­κή­σε­ων που πέ­ρα­σαν από τη Ρόδο και… δεν ακού­μπη­σαν;

Για να γίνει πραγ­μα­τι­κός ηγέ­της, οφεί­λει να διοι­κεί για όλους τους πο­λί­τες, χωρίς να λαμ­βά­νει υπόψη τις εκλο­γι­κές τους προ­τι­μή­σεις. Η πο­λι­τι­κή του δεν πρέ­πει να βα­σί­ζε­ται στην απο­δό­μη­ση των προ­κα­τό­χων του, αλλά στην αξιο­ποί­η­ση του έργου τους για να προ­σφέ­ρει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρα στο νησί.

Εξί­σου ση­μα­ντι­κό είναι να καλ­λιερ­γή­σει ενό­τη­τα στην πα­ρά­τα­ξή του.

Οι συ­νερ­γά­τες του δεν πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως ανα­λώ­σι­μοι, αλλά ως πο­λύ­τι­μοι συ­νερ­γά­τες με δια­φο­ρε­τι­κές από­ψεις που μπο­ρούν να συμ­βά­λουν στην πρό­ο­δο.

Πα­ράλ­λη­λα, η συ­νερ­γα­σία με την Πε­ρι­φέ­ρεια πρέ­πει να απο­τε­λεί προ­τε­ραιό­τη­τα, καθώς μόνο μέσα από μία κοινή στρα­τη­γι­κή μπο­ρούν να επι­τευ­χθούν ση­μα­ντι­κές βελ­τιώ­σεις για τους κα­τοί­κους και την ανά­πτυ­ξη της Ρόδου.

Η Ρόδος αξί­ζει μία δη­μο­τι­κή αρχή που να λει­τουρ­γεί για όλους τους πο­λί­τες.

Αν συ­νε­χί­σει με τη λο­γι­κή των απο­κλει­σμών και της ρε­βαν­σι­στι­κής πο­λι­τι­κής, το τέλος αυτής της δια­δρο­μής είναι προ­δια­γε­γραμ­μέ­νο. Η από­φα­ση είναι δική του: θα γίνει ο δή­μαρ­χος όλων ή θα χαθεί στην πο­λι­τι­κή λήθη σαν ένας ακόμη απο­τυ­χη­μέ­νος το­πι­κός ηγέ­της;

Και προς απο­φυ­γή πα­ρε­ξη­γή­σε­ων, το άρθρο αυτό δεν απο­τε­λεί προ­σω­πι­κό πα­ρά­πο­νο…