Πάνω και κάτω πλατεία

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Αίφνης την ώρα που η ελλη­νική οικο­νο­μία κινεί­ται με ανο­δι­κούς δείκτες και ρυθμούς ανά­πτυ­ξης σύμφωνα πάντα με τις εκτι­μή­σεις της Κομι­σιόν, την ώρα που τα επι­τό­κια του δεκα­πε­ντα­ε­τούς και δεκα­ε­τούς ομο­λό­γου βρί­σκο­νται στα ιστο­ρικά χαμηλά τους με ότι αυτό συνε­πά­γε­ται για την προ­σέλ­κυση επεν­δύ­σεων, κάποιοι επα­να­φέ­ρουν και επι­κοι­νω­νούν την αλήστου μνήμης πολι­τική του «μαγκα­λιού». Ενώ λοιπόν οι ευρω­παίοι τεχνο­κρά­τες ανα­γνω­ρί­ζουν ότι οι πρω­το­βου­λίες της κυβέρ­νη­σης οδηγούν στην περαι­τέρω ανά­πτυξη της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των μειώ­σεων στους φόρους και ανα­θε­ω­ρούν επί τα βελτίω τις προ­βλέ­ψεις τους την ίδια στιγμή η ατμό­σφαιρα μολύν­θηκε και πάλι με καπνό από καμένο κάρ­βουνο.

Είναι ακόμη νωπές στην μνήμη όλων μας οι ιστο­ρίες με τα μαγκά­λια, με τις λιπο­θυ­μίες άσιτων παιδιών στα σχολεία, με τους θανά­τους από αυτο­κτο­νίες απελ­πι­σμέ­νων πολιτών, από τα κινή­ματα του «δεν πληρώνω» που διέ­γει­ραν το θυμικό των αγα­να­κτι­σμέ­νων πολιτών της πάνω και κάτω πλα­τείας Συντάγ­μα­τος. Ιστο­ρίες που συνέ­βα­λαν και έφεραν στην εξουσία την κυβέρ­νηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Πέρασαν όμως οι μέρες ευμά­ρειας και ανά­πτυ­ξης, τα προη­γού­μενα πέντε χρόνια που τρώγαμε με χρυσά κου­τά­λια πέρασε η εποχή που δέναμε τα σκυλιά μας με αρμα­θιές από λου­κά­νικα, και επα­νήλ­θαμε στον μαρασμό με τη φτώχεια και τη δυστυ­χία να καλ­πά­ζουν.

Ανάλογη είναι και η αντι­πο­λι­τευ­τική στάση που τηρεί­ται στο μεταναστευτικό- προ­σφυ­γικό πρό­βλημα που ταλα­νί­ζει τη χώρα- το οποίο διο­γκώ­θηκε, επι­δει­νώ­θηκε τα τελευ­ταία πέντε χρόνια με την πολι­τική των ανοι­κτών συνόρων, με την κατάρ­γηση των κλει­στών κέντρων κρά­τη­σης, με τον μη δια­χω­ρι­σμό προ­σφύ­γων και μετα­να­στών, βαπτί­ζο­ντας τους όλους πρό­σφυ­γες και παρέ­χο­ντας τους αντη­λιακά να λιά­ζο­νται στις πλα­τείες.

Η όψιμη ευαι­σθη­σία και αντί­θεση της αξ. Αντι­πο­λί­τευ­σης με τα κλειστά κέντρα δεν συνάδει με τις συν­θή­κες εξα­θλί­ω­σης και αθλιό­τη­τας και παρα­βα­τι­κό­τη­τας που επι­κρα­τού­σαν σ΄αυτά. Το μετα­να­στευ­τικό είναι μείζον και σύνθετο γεω­πο­λι­τικό πρό­βλημα και καμία ελλη­νική κυβέρ­νηση δεν μπορεί να το επι­λύ­σει μόνη της. Η επίλυση του προ­ϋ­πο­θέ­τει πακέτο μέτρων που πρέπει να λάβει η ΕΕ μαζί με την Τουρκία. Μέχρι να γίνει αυτό η ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις καλού­νται να το δια­χει­ρι­στούν με τον μέγιστο δυνατό και καλύ­τερο τρόπο, με γεν­ναίες – τολ­μη­ρές και όλα κρί­νο­νται εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος.

Η κυβέρ­νηση κινεί­ται μεταξύ δύο δεδο­μέ­νων: Ή να απο­συμ­φο­ρή­σει τα νησιά μετα­φέ­ρο­ντας τους μετα­νά­στες σε κλειστά κέντρα στην ηπει­ρω­τική ενδο­χώρα(κάτι που εν μέρει έχει πράξει 22 χιλιά­δες έχουν μετα­κι­νη­θεί στο εσω­τε­ρικό) ή να τους κρα­τή­σει στον τόπο πρώτης υπο­δο­χής.

Το πρώτο ενέχει πρα­κτι­κές δυσκο­λίες καθώς η απέλαση αυτών που δεν πληρούν τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις παροχής ασύλου θα ήταν αδύνατη βάσει υπάρ­χου­σας συμ­φω­νίας που η προη­γού­μενη κυβέρ­νηση δέχτηκε, οι επα­να­προ­ω­θή­σεις προς την Τουρκία να γίνο­νται από τα νησιά. Η κυβέρ­νηση έπραξε το αυτο­νό­ητο. Εφόσον δεν μπορεί να ελέγξει τις αθρόες ροές η μόνη λύση που έχει είναι να τις απο­θαρ­ρύ­νει.

Η λει­τουρ­γία κλει­στών κέντρων λοιπόν στον τόπο πρώτης άφιξης θεωρώ ότι λει­τουρ­γεί απο­θαρ­ρυ­ντικά. Διότι ποιος θα δώσει λεφτά στο δια­κι­νητή όταν εισέρ­χε­ται παρά­νομα σε μια χώρα και ξέρει ότι σε λίγους μήνες θα απε­λα­θεί.

Τα θέμα φύλαξης των εθνικών συνόρων και αυτών που εισέρ­χο­νται παρά­νομα είναι ευθύνη και αρμο­διό­τητα του κάθε κράτους. Τα κλειστά κέντρα είναι απα­ραί­τητα προ­κει­μέ­νου να τηρη­θούν οι δια­δι­κα­σίες που προ­βλέ­πει η Διεθνής Νομο­θε­σία περί ασύλου. Το κράτος ως χώρα υπο­δο­χής οφείλει να κρα­τή­σει σε κλειστά κέντρα όσους εισέρ­χο­νται παρα­νό­μως προ­κει­μέ­νου αυτοί να εξε­τα­στούν υγειο­νο­μικά, και να διε­ρευ­νή­σει αν πράγ­ματι έχουν πει­στι­κές εξη­γή­σεις ότι δικαιού­νται ασύλου. Μέχρι τώρα οι ΜΚΟ (πολλές από αυτές αμφι­λε­γό­με­νης δράσης) ήταν αυτές που δια­χει­ρί­ζο­νταν τα σχετικά θέματα και δρούσαν ανε­ξέ­λεγ­κτες.

Η τρο­πο­λο­γία που ψηφί­στηκε το προη­γού­μενο διά­στημα περί ελέγχου της δράσης και των μητρώων των ΜΚΟ λει­τούρ­γησε απο­τε­λε­σμα­τικά. Οι περισ­σό­τε­ρες από αυτές έχουν εξα­φα­νι­στεί και τα μέχρι τώρα στοι­χεία είναι δηλω­τικά της μέιωσης των εισροών. Κάποια πολι­τικά κόμματα δεν ψήφισαν τη συγκε­κρι­μένη τρο­πο­λο­γία. Για τους δικούς τους λόγους. όλα κρί­νο­νται και αξιο­λο­γού­νται.

Η θλιβερή και φτηνή αντι­πο­λι­τευ­τική στάση -λες και στο «βασί­λειο της Δανι­μαρ­κίας»¨- οι πολίτες δεν έχουν μνήμη- είναι πλέον παρω­χη­μένη.