Στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου η υπόθεση του πλειστηριασμού που άναψε φωτιά στη Λάρδο

• Η αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων νομής συ­ζη­τή­θη­κε επί της ου­σί­ας, με τη Βρε­τα­νή υπή­κοο που ζει στη Ρόδο από το 2007 να ζητά προ­στα­σία πα­ρα­μο­νής και να αμ­φι­σβη­τεί τον πλει­στη­ρια­σμό ως προ­ϊ­όν λά­θους ιδιο­κτη­σί­ας, ενώ ο υπερ­θε­μα­τι­στής αντι­τεί­νει ότι η δια­δι­κα­σία ήταν νό­μι­μη, ότι στη­ρί­χθη­κε σε κτη­μα­το­λο­γι­κές εγ­γρα­φές και τε­χνι­κούς και νο­μι­κούς ελέγ­χους, και ζητά την πλήρη απόρ­ρι­ψη ως αό­ρι­στης και νο­μι­κά αβά­σι­μης

Υπό­θε­ση που έφερε στη δη­μο­σιό­τη­τα η «δη­μο­κρα­τι­κή» δεν βρί­σκε­ται πλέον στο στά­διο των πρώ­των προ­σω­ρι­νών κρί­σε­ων, αλλά πέ­ρα­σε στο πραγ­μα­τι­κό πεδίο της δι­κα­στι­κής αξιο­λό­γη­σης, καθώς συ­ζη­τή­θη­κε ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου στην ουσία της.

Το επί­δι­κο δεν είναι μια απλή δια­φω­νία ιδιω­τών για ένα ακί­νη­το, αλλά μια σύ­γκρου­ση που ακου­μπά την εμπι­στο­σύ­νη στις δια­δι­κα­σί­ες ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, τη λει­τουρ­γία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, την προ­στα­σία της κα­τοι­κί­ας, και τα όρια της καλής πί­στης στις συ­ναλ­λα­γές όταν το φυ­σι­κό αντι­κεί­με­νο ενός πλει­στη­ρια­σμού αμ­φι­σβη­τεί­ται ευ­θέ­ως.

Από την πλευ­ρά της Βρε­τα­νής υπη­κό­ου, την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται η δι­κη­γό­ρος κ. Δω­ρο­θέα Αθα­να­σά­κη. Από την πλευ­ρά του υπερ­θε­μα­τι­στή ο δι­κη­γό­ρος κ. Μηνάς Τσέρ­κης.

Η ουσία της δια­φο­ράς, συν­δέ­ε­ται με την τα­κτι­κή αγωγή χρη­σι­κτη­σί­ας με αριθ­μό 52/02.05.2025 ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, η οποία, σύμ­φω­να με όσα ανα­φέ­ρο­νται, δεν έχει συ­ζη­τη­θεί ακόμη λόγω χο­ρη­γη­θεί­σας πα­ρά­τα­σης.

Η ση­μα­σία της συ­ζή­τη­σης στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου είναι ότι εδώ συ­να­ντώ­νται δύο γραμ­μές που δεν αλ­λη­λο­α­κυ­ρώ­νο­νται απλώς, αλλά συ­γκρού­ο­νται στο πιο ευαί­σθη­το ση­μείο. Στο ποιο ακί­νη­το πε­ρι­γρά­φη­κε, ποιο ακί­νη­το κα­τα­σχέ­θη­κε, ποιο ακί­νη­το πλει­στη­ριά­στη­κε, ποιος είχε πραγ­μα­τι­κή κα­το­χή και νομή, ποιος ενη­με­ρώ­θη­κε νό­μι­μα, και ποιος όφει­λε να αντι­λη­φθεί εγκαί­ρως ότι κάτι δεν ταυ­τί­ζε­ται στην πράξη με τα χαρ­τιά.

Το ιστο­ρι­κό της αι­τού­σας

Η Βρε­τα­νή υπή­κο­ος, που ζει και ερ­γά­ζε­ται στη Ρόδο από το 2007, υπο­στη­ρί­ζει ότι απέ­κτη­σε ακί­νη­το στη Λάρδο με συμ­βο­λαιο­γρα­φι­κή πράξη το 2007, ολο­κλή­ρω­σε την κα­τοι­κία της με χρη­μα­το­δό­τη­ση από ελ­λη­νι­κή τρά­πε­ζα και προ­ση­μεί­ω­ση, και δια­τη­ρεί στοι­χεία που τεκ­μη­ριώ­νουν συ­νε­χή νομή και κα­το­χή. Προ­βάλ­λε­ται επί­σης ότι η ιδιο­κτη­σία είναι κα­τα­χω­ρι­σμέ­νη στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία και ότι υπάρ­χει άδεια του­ρι­στι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης με ΜΗΤΕ.

Σύμ­φω­να με την πε­ρι­γρα­φή της, το σπίτι της βγήκε σε πλει­στη­ρια­σμό όχι λόγω δικού της χρέ­ους, αφού δεν υφί­στα­ται οφει­λή, αλλά λόγω χρεών άλλων προ­σώ­πων που σχε­τί­ζο­νται με γει­το­νι­κή ιδιο­κτη­σία στο ίδιο οι­κό­πε­δο, σε κα­θε­στώς ορι­ζό­ντιων ιδιο­κτη­σιών. Το κρί­σι­μο επι­χεί­ρη­μα είναι ότι κατά την ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση πε­ρι­γρά­φη­κε λάθος ιδιο­κτη­σία, με απο­τέ­λε­σμα να συ­μπε­ρι­λη­φθούν τμή­μα­τα της δικής της κα­τοι­κί­ας, και ότι η ίδια δεν έλαβε ποτέ πραγ­μα­τι­κή ενη­μέ­ρω­ση, καθώς οι επι­δό­σεις, όπως υπο­στη­ρί­ζει, έγι­ναν σε τρίτο μη εξου­σιο­δο­τη­μέ­νο δι­κη­γό­ρο.

Στο ακρο­α­τή­ριο, το πρα­κτι­κό βάρος τέ­τοιων ισχυ­ρι­σμών δεν είναι θε­ω­ρη­τι­κό. Αν απο­δει­χθεί ότι το πε­ρι­γρα­φό­με­νο αντι­κεί­με­νο της εκτέ­λε­σης δεν αντι­στοι­χεί στο ακί­νη­το όπου ασκεί­ται η νομή και κα­το­χή, τότε η υπό­θε­ση παύει να είναι μια τυ­πι­κή σύ­γκρου­ση για τη νομή και με­τα­τρέ­πε­ται σε υπό­θε­ση σύγ­χυ­σης πε­ρι­γρα­φών με ευ­ρύ­τε­ρες συ­νέ­πειες.

Οι τρεις άξο­νες της νο­μι­κής της γραμ­μής,  χρη­σι­κτη­σία, επι­δό­σεις, κα­τα­χρη­στι­κό­τη­τα

Η πλευ­ρά της αι­τού­σας, μέσω της κ. Δω­ρο­θέ­ας Αθα­να­σά­κη, στη­ρί­ζει τη θέση της σε τρία βα­σι­κά ση­μεία όπως τα έχει ήδη δη­μο­σιο­ποι­ή­σει η «δη­μο­κρα­τι­κή». Πρώ­τον, επι­κα­λεί­ται εμπράγ­μα­το δι­καί­ω­μα χρη­σι­κτη­σί­ας, με συ­νε­χή και αδια­τά­ρα­κτη νομή και κα­το­χή από το 2007. Δεύ­τε­ρον, προ­βάλ­λει ακυ­ρό­τη­τα επι­δό­σε­ων, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι οι κοι­νο­ποι­ή­σεις έγι­ναν σε αναρ­μό­διο αντί­κλη­το και ότι η ίδια δεν έλαβε γνώση της δια­δι­κα­σί­ας. Τρί­τον, μιλά για κα­τα­χρη­στι­κό­τη­τα και δόλο, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι όσοι είχαν κα­θή­κον να απο­τυ­πώ­σουν και να προ­στα­τεύ­σουν την πραγ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση δεν το έπρα­ξαν, με απο­τέ­λε­σμα να προ­κύ­ψει πλει­στη­ρί­α­σμα από κα­τοι­κία σε καλή κα­τά­στα­ση.

Η ίδια πλευ­ρά έχει επί­σης συν­δέ­σει την υπό­θε­ση με ει­σαγ­γε­λι­κή ενη­μέ­ρω­ση και με προ­α­ναγ­γε­λία ποι­νι­κής κί­νη­σης, καθώς και με σκέ­ψεις προ­σφυ­γής σε ευ­ρω­παϊ­κό επί­πε­δο, στοι­χεία που προ­σθέ­τουν πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή πίεση στην εξέ­λι­ξή της, ανε­ξάρ­τη­τα από το τε­λι­κό δι­κα­στι­κό απο­τέ­λε­σμα.

Η απά­ντη­ση του υπερ­θε­μα­τι­στή, νό­μι­μη δια­δι­κα­σία και πλή­ρης επι­μέ­λεια πριν την πλειο­δο­σία

Η άλλη πλευ­ρά, μέσα από το ση­μεί­ω­μα που κα­τα­τέ­θη­κε, πα­ρου­σιά­ζει μια εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή ει­κό­να. Ο υπερ­θε­μα­τι­στής δη­λώ­νει ότι ανα­ζη­τού­σε ακί­νη­το στη Νότια Ρόδο για του­ρι­στι­κή αξιο­ποί­η­ση, ότι εντό­πι­σε τον πλει­στη­ρια­σμό στην πλατ­φόρ­μα e-auction, και ότι το αντι­κεί­με­νο πε­ρι­γρα­φό­ταν ως συ­γκε­κρι­μέ­νη ορι­ζό­ντια ιδιο­κτη­σία με σαφή στοι­χεία και με­τα­γρα­φή στα κτη­μα­το­λο­γι­κά βι­βλία Ρόδου. Επι­κα­λεί­ται ότι στην πλατ­φόρ­μα υπήρ­χαν αναρ­τη­μέ­να στοι­χεία, με­τα­ξύ των οποί­ων έκ­θε­ση εκτί­μη­σης αγο­ραί­ας αξίας, με γε­ω­γρα­φι­κές συ­ντε­ταγ­μέ­νες, πο­λε­ο­δο­μι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, πε­ρι­γρα­φή κα­τά­στα­σης του κτη­ρί­ου και ανα­φο­ρά σε λει­τουρ­γία του­ρι­στι­κού κα­τα­λύ­μα­τος.

Στο πεδίο της επι­μέ­λειας, ο υπερ­θε­μα­τι­στής ανα­φέ­ρει ότι επι­σκέ­φθη­κε το ακί­νη­το 3 φορές πριν τον πλει­στη­ρια­σμό και ότι χτύ­πη­σε επα­νει­λημ­μέ­να κου­δού­νι χωρίς αντα­πό­κρι­ση, συ­μπε­ραί­νο­ντας ότι δεν κα­τοι­κεί κά­ποιος εκεί. Δη­λώ­νει ότι προ­σέ­λα­βε δι­κη­γό­ρο και μη­χα­νι­κό σύμ­βου­λο, ώστε να ελεγ­χθεί η νο­μι­κή και πραγ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, και ότι οι σύμ­βου­λοί του επι­βε­βαί­ω­σαν την ταύ­τι­ση του ακι­νή­του με την πε­ρι­γρα­φή της κα­τά­σχε­σης και της εκτί­μη­σης.

Κα­τό­πιν, πε­ρι­γρά­φε­ται ότι στις 05/02/2025 ο ηλε­κτρο­νι­κός πλει­στη­ρια­σμός ολο­κλη­ρώ­θη­κε με κα­τα­κύ­ρω­ση στον ίδιο ως υπερ­θε­μα­τι­στή με τί­μη­μα 323.002,00 ευρώ, συ­ντά­χθη­κε έκ­θε­ση ανα­γκα­στι­κού πλει­στη­ρια­σμού, και ακο­λού­θη­σε με­τα­γρα­φή της πε­ρί­λη­ψης κα­τα­κυ­ρω­τι­κής έκ­θε­σης στο Κτη­μα­το­λό­γιο.

Στο κα­θα­ρά δι­κο­νο­μι­κό επί­πε­δο, η πλευ­ρά του υπερ­θε­μα­τι­στή ζητά από το Δι­κα­στή­ριο να απορ­ρί­ψει την αί­τη­ση ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων ως αό­ρι­στη και νόμω αβά­σι­μη. Επι­κα­λεί­ται ότι το αί­τη­μα ανα­γνώ­ρι­σης προ­σω­ρι­νής συν­νο­μής δεν μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει αυ­το­τε­λές αντι­κεί­με­νο ασφα­λι­στι­κών μέ­τρων, ότι δεν πε­ρι­γρά­φε­ται πραγ­μα­τι­κή δια­τά­ρα­ξη νομής με τις απαι­τού­με­νες προ­ϋ­πο­θέ­σεις, και ότι προ­βάλ­λο­νται αι­τή­μα­τα που, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, κι­νού­νται σε απα­γο­ρευ­μέ­νο πεδίο μελ­λο­ντι­κών και αβέ­βαιων γε­γο­νό­των.

Επι­πλέ­ον, απορ­ρί­πτει την κα­τη­γο­ρία περί δόλου. Υπο­στη­ρί­ζει ότι δεν θα είχε κα­νέ­να λο­γι­κό τρόπο να γνω­ρί­ζει σφάλ­μα περί το ποιο ακί­νη­το κα­τέ­χει η αντί­δι­κος, ει­δι­κά όταν, όπως ανα­φέ­ρει, η ίδια φέ­ρε­ται να ομο­λο­γεί ότι αντι­λή­φθη­κε κρί­σι­μο λάθος σχε­τι­κά με το τι της με­τα­βι­βά­στη­κε μόλις στις 26/04/2025.