«Ο δρόμος με τις πεπονόφλουδες»

Τι να πρω­το­πεί και τι να πρω­το­γρά­ψει κανείς για την οπερέτα του ΣΥΡΙΖΑ. Η διάλυση του κόμ­μα­τος γίνεται με όρους ριάλιτι σόου. Τέτοια πράγ­ματα δεν έχουν ξανα­συμ­βεί στα χρόνια της Μετα­πο­λί­τευ­σης. Μοιάζει να έχει χαθεί κάθε μέτρο και ίχνος λογικής, αφού όλη αυτή η εσω­τε­ρική διαμάχη δεν έχει καν… οσμή ιδε­ο­λο­γι­κών δια­φο­ρών και που να μοιάζει έστω και λίγο με Αρι­στερά. Η Αρι­στερά απε­χθά­νε­ται να την επι­κα­λού­νται επί ματαίω, προ­κει­μέ­νου να απο­κτή­σουν πολι­τική χροιά τοπο­θε­τή­σεις που είναι κατά βάση απο­λι­τι­κές, αφού αρκού­νται σε γενι­κό­λο­γες προ­θέ­σεις και ανιαρές ανα­λύ­σεις του από­λυ­του τίποτα, ενώ παράλ­ληλα πασχί­ζουν να οικειο­ποι­η­θούν κινή­ματα και αγώνες του παρελ­θό­ντος με το να πετάνε πού και πού τη λέξη «Αρι­στερά». Γέλαγε  κάθε πικρα­μέ­νος  με τα «σύντροφε» και «συντρό­φισσα», γιατί πέρα από το ότι είναι υπο­κρι­τικά όταν εκείνοι που τα ξεστο­μί­ζουν σφά­ζο­νται μεταξύ τους, το μόνο που κάνουν είναι να δια­χω­ρί­ζουν τους φαντα­στι­κούς «καλούς» από τους φαντα­στι­κούς «κακούς», λες και είμαστε ακόμα στον εμφύλιο. Εάν ζούσε ο ιστο­ρι­κός ηγέτης της Αρι­στε­ράς, Ηλίας Ηλιού, θα επα­να­λάμ­βανε αυτό που είχε πει σε συνέ­ντευξή του όταν απο­σύρ­θηκε από την πολι­τική το 1981: «Είμαι πικρα­μέ­νος. Όχι τόσο από τους αντι­πά­λους μου, που έκαναν στο κάτω κάτω τη δουλειά τους, αλλά από τους ομό­φρο­νες μου. Δεν άφησαν πεπο­νό­φλουδα που τους πετού­σαν που να μην την πατή­σουν… Αν ήθελε κάποιος να γράψει για τις αστο­χίες της ηγεσίας του αρι­στε­ρού κινή­μα­τος στην Ελλάδα, δεν θα χρεια­ζό­ταν τόμους χει­ρο­γρά­φων με σοβαρές ανα­λύ­σεις… Θα του αρκού­σαν μερικά χει­ρό­γραφα για να γράψει ένα μικρό χιου­μο­ρι­στικό βιβλίο με τίτλο «Ο δρόμος με τις πεπο­νό­φλου­δες». Δυστυ­χώς, οι γκάφες των ομο­φρό­νων μου κατέ­στρε­ψαν ένα πανί­σχυρο προ­ο­δευ­τικό κίνημα και μας πήγαν πολλές δεκα­ε­τίες πίσω.»