Για να μην (ξανα)μείνουν «αόρατα»

Πα­ράλ­λη­λα με το μπα­ράζ ανα­τρι­χια­στι­κών απο­κα­λύ­ψε­ων για την υπό­θε­ση σε­ξουα­λι­κής κα­κο­ποί­η­σης και εκ­με­τάλ­λευ­σης της 12χρο­νης , «τρέ­χει» η δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση και τα λαϊκά δι­κα­στή­ρια που έχουν στη­θεί στα social media, ανα­με­σά τους και η χυ­δαιό­τη­τα χάριν μι­κρο­πο­λι­τι­κής.  Μόνο που η πο­λι­τι­κή ή κομ­μα­τι­κή ταυ­τό­τη­τα  κά­ποιου κα­τη­γο­ρού­με­νου ή ήδη κα­τα­δι­κα­σθέ­ντα για εγκλη­μα­τι­κές πρά­ξεις, είναι μία λάθος συ­ζή­τη­ση. Ανά­με­σα στους κομ­μα­τι­κούς καυ­γά­δες, αλλά και πολ­λών πα­ρό­μοιων κατά και­ρούς, χά­νε­ται από τον ορί­ζο­ντα το πραγ­μα­τι­κό πρό­βλη­μα που αφορά στην έξαρ­ση της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας και της βίας στην κοι­νω­νία μας. Όσα δια­δρα­μα­τί­ζο­νται σή­με­ρα και αφο­ρούν είτε μικρά παι­διά των 12 ετών, είτε βία στα σχο­λεία, είτε εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κή βία, δη­μιουρ­γούν αί­σθη­μα ανα­σφά­λειας και αβε­βαιό­τη­τας σε όλους μας. Κά­νουν με άλλα λόγια, πιο δύ­σκο­λη τη ζωή και την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα μας. Αν θέ­λου­με να μι­λή­σου­με επί της ου­σί­ας, θα χρεια­στεί να μι­λή­σου­με για πο­λι­τι­κές, που θα προ­στα­τεύ­ουν το παιδί, από κάθε μορφή βίας και δια­κρί­σε­ων. Με κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες, στε­λε­χω­μέ­νες και σαφώς ενι­σχυ­μέ­νες, οι οποί­ες δεν θα πε­ρι­μέ­νουν τους “πε­λά­τες” στο γρα­φείο τους, αλλά θα βρί­σκο­νται στο πεδίο και το δρόμο, εκεί που ενί­ο­τε η εκ­με­τάλ­λευ­ση και η βία είναι ορατή. Τα εννιά παι­διά της οι­κο­γέ­νειας στον Κο­λω­νό ήταν μήνες, χρό­νια, μέρες εκεί και δίπλα σε κά­ποια άλλη γει­το­νιά, ήταν πολλά άλλα και πολύ πι­θα­νά βί­ω­ναν τη φτώ­χεια και την από­λυ­τη ανέ­χεια, εύ­κο­λα θύ­μα­τα επι­τή­δειων βια­στών και υπο­κρι­τι­κά «καθώς πρέ­πει» αν­θρώ­πων. Ωστό­σο ήταν εκτός πλά­νου πο­λι­τι­κής και κοι­νω­νί­ας. Και όταν η υπό­θε­ση του Κο­λω­νού κα­τα­λα­γιά­σει, πολύ φο­βα­μαι ότι θα ξε­χα­στούν και θα πα­ρα­μεί­νουν «αό­ρα­τα» και πάλι. Αν θέ­λου­με να μι­λή­σου­με επί της ου­σί­ας, λοι­πόν, ας μι­λή­σου­με για το παιδί, ως από­λυ­τη προ­τε­ραιό­τη­τα, για την κοι­νω­νία των πολ­λα­πλών δια­κρί­σε­ων, και της βαρ­βα­ρό­τη­τας. Αν θέ­λου­με να μι­λή­σου­με επί της ου­σί­ας,  θα χρεια­στεί να μι­λή­σου­με, επί­σης, για τις έμ­φυ­λες δια­κρί­σεις, την πα­τριαρ­χία, τη βία, τον σε­ξι­σμό και τις γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες.