Ελεύθερη με περιοριστικούς όρους η 28χρονη μετά την απολογία της για την «ροζ κοκαΐνη»

Με ομό­φω­νη από­φα­ση Ανα­κρι­τή και Ει­σαγ­γε­λέ­ως, η κα­τη­γο­ρού­με­νη αφέ­θη­κε ελεύ­θε­ρη με τον όρο της απα­γό­ρευ­σης εξό­δου από τη χώρα και της μη­νιαί­ας πα­ρου­σί­ας στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα – Στο πλευ­ρό της οι δι­κη­γό­ροι Στέ­λιος Αλε­ξαν­δρής και Πο­λυ­ξέ­νη Χα­τζη­γιάν­νη

Η υπό­θε­ση της νε­α­ρής γυ­ναί­κας από τη Ρόδο, που συ­νε­λή­φθη έπει­τα από την ανεύ­ρε­ση 9,27 γραμ­μα­ρί­ων «ροζ κο­κα­ΐ­νης» και τεσ­σά­ρων ζυ­γα­ριών ακρι­βεί­ας σε όχημα που είχε νοι­κιά­σει, προ­κά­λε­σε έντο­νο εν­δια­φέ­ρον της κοι­νής γνώ­μης. Η ίδια βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πη με κα­τη­γο­ρί­ες περί δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών, τις οποί­ες αρ­νή­θη­κε κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά στην απο­λο­γία της. Μετά από μια μα­ρα­θώ­νια δια­δι­κα­σία, το Δι­κα­στι­κό Συμ­βού­λιο απο­φά­σι­σε την απο­φυ­λά­κι­σή της, επι­βάλ­λο­ντας πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους.

Η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε από μια μή­νυ­ση εται­ρεί­ας ενοι­κιά­σε­ων αυ­το­κι­νή­των, η οποία κα­τήγ­γει­λε ότι η κα­τη­γο­ρού­με­νη δεν επέ­στρε­ψε το όχημα που είχε νοι­κιά­σει, ούτε εξό­φλη­σε το ποσό του μι­σθώ­μα­τος. Στις 11 Σε­πτεμ­βρί­ου το αυ­το­κί­νη­το εντο­πί­στη­κε από αστυ­νο­μι­κούς της ομά­δας ΔΙ.ΑΣ. σταθ­μευ­μέ­νο στο κέ­ντρο της Ρόδου. Κατά την έρευ­να, εντο­πί­στη­καν στο εσω­τε­ρι­κό του δύο σα­κου­λά­κια με ροζ κο­κα­ΐ­νη, συ­νο­λι­κού βά­ρους 9,27 γραμ­μα­ρί­ων, τέσ­σε­ρις ζυ­γα­ριές ακρι­βεί­ας και 100 ευρώ σε με­τρη­τά.

Η σύλ­λη­ψή της τρο­φο­δό­τη­σε συ­ζη­τή­σεις γύρω από την ταυ­τό­τη­τά της ως γνω­στής πα­ρου­σί­ας στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης, γε­γο­νός που αύ­ξη­σε ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο το εν­δια­φέ­ρον της υπό­θε­σης.

Η απο­λο­γία της

Ενώ­πιον του Ανα­κρι­τή, η κα­τη­γο­ρού­με­νη πα­ρου­σί­α­σε ένα ανα­λυ­τι­κό απο­λο­γη­τι­κό υπό­μνη­μα, στο οποίο αρ­νή­θη­κε κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά οποια­δή­πο­τε εμπλο­κή σε δια­κί­νη­ση ναρ­κω­τι­κών. Η ίδια πε­ριέ­γρα­ψε τη ζωή της, ανα­φέ­ρο­ντας ότι σπού­δα­σε Θε­α­τρο­λο­γία στην Αθήνα και ερ­γά­στη­κε σκλη­ρά για να δη­μιουρ­γή­σει τη δική της επι­χεί­ρη­ση μόδας στη Ρόδο. Εξή­γη­σε ότι τα τε­λευ­ταία χρό­νια αντι­με­τώ­πι­σε σο­βα­ρά προ­βλή­μα­τα ψυ­χι­κής υγεί­ας, με επει­σό­δια κα­τά­θλι­ψης, και οδη­γή­θη­κε στη χρήση κο­κα­ΐ­νης ως υπο­κα­τά­στα­το των αντι­κα­τα­θλι­πτι­κών που δεν την βοη­θού­σαν.

Στην απο­λο­γία της τό­νι­σε ότι η πο­σό­τη­τα που βρέ­θη­κε στο αυ­το­κί­νη­το προ­ο­ρι­ζό­ταν απο­κλει­στι­κά για προ­σω­πι­κή χρήση και θα της αρ­κού­σε, όπως είπε, για διά­στη­μα πε­ρί­που ενός μηνός. Υπο­γράμ­μι­σε ότι οι ζυ­γα­ριές που βρέ­θη­καν δεν χρη­σι­μο­ποιού­νταν για εμπο­ρι­κή διά­θε­ση, αλλά της είχαν δοθεί μαζί με την τε­λευ­ταία προ­μή­θεια ναρ­κω­τι­κού από άτομο με το πα­ρα­τσού­κλι «Τόμι».

Η ίδια κα­τέ­στη­σε σαφές ότι η από­κρυ­ψη της ου­σί­ας στο όχημα δεν είχε σχέση με δια­κί­νη­ση, αλλά με την επι­θυ­μία της να προ­στα­τέ­ψει την οι­κο­γέ­νειά της από το να ανα­κα­λύ­ψει την εξάρ­τη­σή της.

Το νο­μι­κό σκέ­λος της υπε­ρά­σπι­σης

Οι συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής της, οι δι­κη­γό­ροι Στέ­λιος Αλε­ξαν­δρής και Πο­λυ­ξέ­νη Χα­τζη­γιάν­νη, επε­σή­μα­ναν ότι δεν προ­κύ­πτει κα­νέ­να στοι­χείο από τη δι­κο­γρα­φία που να στοι­χειο­θε­τεί το αδί­κη­μα της δια­κί­νη­σης. Αντί­θε­τα, όπως υπο­γράμ­μι­σαν, τα δε­δο­μέ­να πα­ρα­πέ­μπουν απο­κλει­στι­κά σε κα­το­χή ναρ­κω­τι­κών ου­σιών για προ­σω­πι­κή χρήση, σύμ­φω­να με το άρθρο 29 του Κώ­δι­κα Νόμων για τα Ναρ­κω­τι­κά.

Η ίδια πα­ρου­σί­α­σε λευκό ποι­νι­κό μη­τρώο, στα­θε­ρή δια­μο­νή και επαγ­γελ­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στη Ρόδο, στοι­χεία που, κατά την υπε­ρά­σπι­σή της, απέ­κλειαν την πι­θα­νό­τη­τα φυγής ή υπο­τρο­πής.

Η από­φα­ση του Ανα­κρι­τή και της Ει­σαγ­γε­λέ­ως

Μετά την ολο­κλή­ρω­ση της απο­λο­γί­ας, ο τα­κτι­κός Ανα­κρι­τής και η Ει­σαγ­γε­λέ­ας Υπη­ρε­σί­ας απο­φά­σι­σαν ομό­φω­να την απο­φυ­λά­κι­σή της, επι­βάλ­λο­ντας δύο πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους:

την απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα

και την υπο­χρέ­ω­ση εμ­φά­νι­σής της μια φορά τον μήνα στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα του τόπου κα­τοι­κί­ας της.

Η από­φα­ση αυτή θε­ω­ρή­θη­κε απο­τέ­λε­σμα της αξιο­λό­γη­σης ότι δεν υπήρ­χε κίν­δυ­νος φυγής, ενώ τα στοι­χεία που προ­έ­κυ­ψαν από τη δι­κο­γρα­φία δεν δι­καιο­λο­γού­σαν το αυ­στη­ρό μέτρο της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης.