Γιάννης Aθανασίου: O DJ από τη Pόδο που έκανε θεσμό την ελληνική διασκέδαση στο Nτουμπάι!

Γιάννη, να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη, με το πώς βρέ­θη­κες από τη Ρόδο στο Ντου­μπάι.

Δούλευα στο Φαλη­ράκι επί 20 και πλέον χρόνια ως dj. Το καλο­καίρι του 2013 ήρθε για δια­κο­πές ένας Αγγλος με τον οποίον είχαμε συνερ­γα­στεί το 2001 κι όταν με είδε με ρώτησε “τι κάνεις ακόμα εδώ; Εσύ είσαι πολύ καλός για να είσαι ακόμα εδώ”. Μου πρό­τεινε λοιπόν να πάω στο Ντου­μπάι όπου εργα­ζό­ταν κι αυτός. Εκείνη την περίοδο, δεν είχα τίποτα να με κρατάει στη Ρόδο και παρότι με ξάφ­νιασε η πρότασή του, συζη­τή­σαμε για το Ντου­μπάι. Η αλήθεια είναι ότι πάντα είχα τάσεις φυγής, έχω εργα­στεί στην Αγγλία απ’ όπου πηγαι­νο­ερ­χό­μουν για πάρα πολλά χρόνια, αλλά όμως δεν είχα πάρει απόφαση να φύγω στο εξω­τε­ρικό.

Οπότε ήταν και οι συγκυ­ρίες ευνοϊ­κές όταν δέχθη­κες την πρόταση.

Ηταν δελε­α­στική η πρόταση, αλλά δεν αφο­ρούσε την Ευρώπη, αφο­ρούσε το Ντου­μπάι, κι εμένα στο μυαλό μου αυτό ήταν κάτι μακρινό, ξένο από τη δική μας κουλ­τούρα, φαντα­σμα­γο­ρικό… Ο Αγγλος λοιπόν, μου έβαλε την ιδέα και με βοήθησε να διεκ­πε­ραιώσω δια­δι­κα­σίες, να ετοι­μάσω το βιο­γρα­φικό μου, να συγκε­ντρώσω και να οργα­νώσω συστά­σεις… Εντελώς τυχαία, ένας άλλος ΕλληνοΑμερικάνος dj στην Κάρπαθο μου τηλε­φώ­νησε, επειδή είχε ακου­στεί στον κύκλο μας ότι ετοι­μά­ζο­μαι να στείλω βιο­γρα­φικό στο Ντου­μπάι και με ενη­μέ­ρωσε ότι έχει έναν γνωστό εκεί, τον Αντώνη, που διορ­γα­νώ­νει ελλη­νικά πάρτι με τον οποίον με έφερε επαφή. Κι έτσι τον Οκτώ­βριο του 2013, περίοδο που το πρωί εργα­ζό­μουν και στο αερο­δρό­μιο της Ρόδου, ήρθα στο Ντου­μπάι για να παίξω σε ένα πάρτι με Ελληνες. Επι­σκε­πτό­με­νος το Ντου­μπάι για πρώτη φορά, έμεινα με το στόμα ανοιχτό από την πολυ­τέ­λεια και τη δια­φο­ρε­τική κουλ­τούρα… Εδώ όλα γίνο­νται ηλε­κτρο­νικά μέσω της τεχνο­λο­γίας. Είμαι εδώ έξι χρόνια και μια φορά δεν έχει χρεια­στεί να πάω σε γραφείο του δημο­σίου για οποιο­δή­ποτε δικαιο­λο­γη­τικό. Το σύστημα είναι τόσο οργα­νω­μένο που ο πολίτης μπορεί να εξυ­πη­ρε­τη­θεί από το κινητό του. Τότε πήγα και βρήκα και τον Αγγλο που με είχε προ­σεγ­γί­σει στο Φαλη­ράκι ο οποίος με είχε ενη­με­ρώ­σει ότι ο εργο­δό­της του, ετοί­μαζε ακόμα ένα πολυ­τε­λές μπαρ στο Ντου­μπάι για το οποίο έψαχναν ήδη προ­σω­πικό. Μάλιστα είχα προ­τεί­νει εγώ τότε τον Αντώνη, τον οποίον και προ­σέ­λα­βαν ως guest relations manager.

Οπότε λοιπόν, πηγαί­νεις το 2013 για μερικές ημέρες, και πώς κατέ­λη­ξες να μένεις εκεί έξι χρόνια τώρα;

Ηρθα, έπαιξα στο πάρτι που απευ­θυ­νό­ταν σε Ελληνες και επειδή ο διορ­γα­νω­τής ήταν δημο­φι­λής, ήρθαν αρκετοί Ελληνες που διέ­με­ναν εδώ, από πιλό­τους της Emirates μέχρι κροί­σους της Ναυ­τι­λίας… Θυμάμαι, πήγαι­ναν και ερχό­ντου­σαν οι σαμπά­νιες σαν να ήταν ανα­ψυ­κτικά. Δεν είχα ξαναδεί να γίνο­νται παραγ­γε­λίες σε Dom Perignon κατά δεκάδες! Εγινε το πάρτι, οι διορ­γα­νω­τές και οι καλε­σμέ­νοι έμειναν κατεν­θου­σια­σμέ­νοι και αφού επέ­στρεψα στη Ρόδο, τον Μάρτιο του 2014 με κάλεσαν για ένα άλλο πάρτι που διορ­γά­νωνε o Αντώνης. Επα­νήλθα, πιο κατα­το­πι­σμέ­νος και πιο ψαγ­μέ­νος το 2014 και είχε ήδη καλ­λιερ­γη­θεί η ιδέα να μετα­κο­μίσω στο Ντου­μπάι. Επαιξα στο ελλη­νικό πάρτι μουσική και έπαιξα και στο μεγάλο μπαρ όπου ο Αντώνης ήταν guest relations manager. Ο manager του ελλη­νι­κού πάρτι μού πρό­τεινε μόνιμη συνερ­γα­σία, ωστόσο δεν ήταν ικα­νο­ποι­η­τική η πρότασή του. Στο διά­στημα που ήμουν εκεί, είχα έρθει σε επαφή με τον Ελληνα dj του Budha Bar, τον Δημήτρη, ο οποίος ζήτησε το βιο­γρα­φικό μου. Επι­στρέφω στην Ελλάδα, ξεκινάω την εκπαί­δευση για να αρχίσω πάλι δουλειά για τη σεζόν στο αερο­δρό­μιο και ένα πρωί Πέμπτης, χτύπησε το τηλέ­φωνό μου και στην άλλη άκρη ήταν κάποιος που μου πρό­σφερε μόνιμη εργασία στο Ντου­μπάι. Μου έστειλε την προ­σφορά εργα­σίας που ήταν υπέρ το δέον ικα­νο­ποι­η­τική, την υπο­γράφω και μέσα σε τέσ­σε­ρις μέρες έπρεπε να ετοι­μα­στώ, να αλλάξω ζωή ουσια­στικά και να πετάξω για Ντου­μπάι!

Δύσκολη απόφαση;

Οχι, δεν θα το έλεγα… Την Πέμπτη λοιπόν, παίρνω τηλέ­φωνο κάποιους φίλους, τους λέω το βράδυ τα λέμε στον πεζό­δρομο, κερνάω καφέ. Κι εκεί τους ανα­κοί­νωσα ότι φεύγω για Ντου­μπάι! Η αλήθεια είναι έπαθαν ένα σοκ συγ­γε­νείς και φίλοι… Οι δικοί μου, δεν θεώ­ρη­σαν ότι η ενα­σχό­λησή μου με τη μουσική θα μου προ­σέ­φερε επαγ­γελ­μα­τική στα­θε­ρό­τητα, το έβλεπαν περισ­σό­τερο ως χόμπι που κάποια στιγμή θα μου περάσει…

Είχα ξεκι­νή­σει το 1985, είχε φτάσει 2014, κι εγώ ακόμα συνέ­χιζα και είχα κατα­φέ­ρει να επιτύχω πράγ­ματα που λίγοι είχαν κατα­φέ­ρει ως dj. Το 1998, είχα πάει στην Αγγλία για παρά­δειγμα με χορηγία της Pioneer… Τα μαζεύω λοιπόν, και Δευτέρα βράδυ είμαι στο Ντου­μπάι όπου με περί­μενε μια λιμου­ζίνα, και φτάνω σε ένα υπερ­πο­λυ­τε­λές ξενο­δο­χείο όπου και θα διέμενα με έξοδα της εται­ρείας που με προ­σέ­λαβε και από τότε είμαι εδώ… Εμεινα εκεί για ένα χρόνο και όταν έληξε το ετήσιο συμ­βό­λαιό μου, έψαξα για άλλη δουλειά. Ηρθα σε επαφή μέσω του Αντώνη με ένα πολυ­βρα­βευ­μένο πολυ­τε­λές για­πω­νέ­ζικο εστια­τό­ριο, το Okku, το οποίο μετά τις 12 γινόταν club, όπου έκλεισα συμ­βό­λαιο ως music manager. Εκεί έμεινα για τέσσερα χρόνια, μέχρι πέρυσι τον Ιούνιο.

Και πώς έφτασες σήμερα να παίζεις μουσική για… κροί­σους που θέλουν να δια­σκε­δά­σουν σε ελλη­νικό εστια­τό­ριο;

Μου είχε γίνει πρόταση και όταν άνοιξε το μαγαζί, αλλά αρχικά την απέρ­ριψα. Πέρυσι τον Ιούνιο, μου έγινε ξανά πρόταση, και μου προ­σφέρ­θηκε ένα ποσό το οποίο ήταν αδύνατο να αρνηθώ. Ετσι βρέθηκα στο ελλη­νικό εστια­τό­ριο «Opa» το οποίο ανήκει σε ένα όμιλο-κολοσσό, που λει­τουρ­γεί από τα πιο γνωστά μαγαζιά εδώ στο Ντου­μπάι.

Πώς είναι η ελλη­νική δια­σκέ­δαση στο Ντου­μπάι;

Καταρ­χήν είναι ένα εξαι­ρε­τικό μαγαζί. Το πρό­γραμμα ξεκινά στις 20.00 με μουσική φαγητού μέχρι περίπου τις 22.30. Ακο­λου­θούν κάποια σόου από χορευ­τές με ελλη­νι­κούς χορούς και ο κόσμος συμ­με­τέ­χει και δια­σκε­δά­ζει με την ψυχή του. Εχουμε μια αποθήκη γεμάτη με πιάτα τα οποία σπάει ο κόσμος… Στο μαγαζί έρχο­νται Ελληνες, αλλά οι περισ­σό­τε­ροι είναι ντόπιοι Αραβες. Οι Ελληνες έρχο­νται περισ­σό­τερο την Πέμπτη, διότι η Παρα­σκευή εδώ είναι η αργία της εβδο­μά­δας, όπως η δική μας Κυριακή, που είναι όλα κλειστά.

Τι είναι αυτό που σου έχει κάνει περισ­σό­τερο εντύ­πωση;

Εχω δει διά­ση­μους και επώ­νυ­μους διε­θνούς εμβέ­λειας, που επι­θυ­μούν να κρατούν πολύ χαμη­λούς τόνους. Δεν επι­θυ­μούν να ξέρει κανείς ότι είναι στο μαγαζί, ούτε να γίνο­νται το επί­κε­ντρο. Για παρά­δειγμα, έχει έρθει ο Στέ­φα­νος Τσι­τσι­πάς και δεν κατα­λά­βαμε καν ότι ήταν εκεί. Διά­ση­μοι καλ­λι­τέ­χνες και αθλητές, επι­χει­ρη­μα­τίες του διε­θνούς jet set, celebrities, κροίσοι… Οι Ελληνες πάντως, κάνουν αισθητή την παρου­σία τους, κάποιες συνή­θειες δεν χάνο­νται ποτέ! Εμείς μοι­ρά­ζουμε ανά τραπέζι κάποια πιάτα για να σπάσουν οι πελάτες, κι αν θέλουν περισ­σό­τερα, αγο­ρά­ζουν. Εχω δει Ελληνες να γεμί­ζουν το τραπέζι με στοίβες από πιάτα που φτάνουν μέχρι το ταβάνι… Μιλάμε για πολλές χιλιά­δες ευρώ σε πιάτα, κυρίως για να κάνουν εντύ­πωση! Εχω δει Ελληνα, να ανε­βαί­νει πάνω στο τραπέζι να ρίχνει ουίσκι στα πιάτα και να τους βάζει φωτιά!

Υπάρ­χουν πολλοί Ελληνες στο Ντου­μπάι;

Ναι, υπάρ­χουν αλλά τελευ­ταίως παρα­τη­ρεί­ται μια τάση φυγής. Το Ντου­μπάι είναι μια εξαι­ρε­τικά ακριβή χώρα, όλα είναι πανά­κριβα και τα προ­ϊ­ό­ντα και η παροχή υπη­ρε­σιών, εκτός από τα καύσιμα.

Εχεις σκοπό να μείνεις εκεί;

Το πλάνο ήταν να μείνω όσο αντέξω.

Αντέ­χεις;

Αν εξαι­ρέ­σεις ότι μου λείπουν η οικο­γέ­νεια και οι φίλοι μου, δεν έχω ιδιαί­τερο θέμα. Εχω θέσει ένα πλάνο επι­στρο­φής, αλλά θα πάρει μερικά χρόνια ακόμα. Αυτή την περίοδο η εται­ρεία στην οποία εργά­ζο­μαι ανα­πτύσ­σε­ται πάρα πολύ καλά. Ηδη έχουν που­λή­σει αρκετά franchise ανά τον κόσμο.

Τον ερχό­μενο μήνα ανοί­γουμε “Opa” στο Μπα­χρέιν, έχει ξεκι­νή­σει η κατα­σκευή “Οpa” στην Ινδία, στο Μουμπάι, στη Σαου­δική Αραβία, έχουμε κλείσει ένα για το Παρίσι, ένα για το Λονδίνο και είμαστε στα πρόθυρα δημιουρ­γίας «Opa» στο L.A και στο Σαιν Τροπέ. Εγώ θα αναλάβω μουσικά όλα τα κατα­στή­ματα franchise. Οι dj’ s θα εκπαι­δεύ­ο­νται από εμένα για το στυλ της μου­σι­κής που πρέπει να παίξουν, τα σόου, τις μου­σι­κές επι­λο­γές… Ηδη έχω προ­τεί­νει έναν ακόμα Ροδίτη ο οποίος θα στε­λε­χώ­σει το Μπα­χρέιν. Θα έρθει τον Σεπτέμ­βριο στο Ντου­μπάι για εκπαί­δευση για να ανα­λά­βει το Μπα­χρέιν όταν ανοίξει.

Από τη Ρόδο τι σου λείπει;

Η οικο­γέ­νειά μου και οι φίλοι μου μόνο. Τίποτα άλλο. Το κακό με τη Ρόδο είναι ότι δεν παρου­σιά­ζει πρόοδο, δεν αλλάζει τίποτα. Είμαι στη Ρόδο από το 1985, γιατί μεγά­λωσα στην Αυστρα­λία, και μέχρι που έφυγα από τη Ρόδο, δεν έχει αλλάξει τίποτα.

Ενώ έχει τόσες δυνα­τό­τη­τες, τόσες προ­ο­πτι­κές, τόσες ομορ­φιές, που θα μπο­ρούσε να είναι σημείο ανα­φο­ράς σε όλο τον κόσμο είναι επί δεκα­ε­τίες στάσιμη. Εδώ στο Ντου­μπάι, μέχρι πριν από μερικά χρόνια ήταν άμμος, δεν υπήρχε τίποτα.

Κι εμείς στη Ρόδο έχουμε τόση φυσική ομορφιά που με λίγη φαντα­σία, θέληση, μπορούν να γίνουν θαύματα…

Κι όμως, δεν αλλάζει τίποτα και δεν μπορώ να κατα­λάβω γιατί… Εδώ και δεκα­ε­τίες μιλάμε για το Γκολφ Αφάντου, για το Ροδίνι, και τόσα άλλα που παρα­μέ­νουν ανοι­χτές πληγές για τη Ρόδο. Οι του­ρί­στες, επι­λέ­γουν τη Ρόδο και την Ελλάδα γενι­κό­τερα, κυρίως λόγω των δια­προ­σω­πι­κών σχέσεων που έχουν ανα­πτύ­ξει με τους κατοί­κους, για τη φιλο­ξε­νία, για το φιλό­τιμο, για το χαμό­γελο που εισπράτ­τουν… Αυτά και μόνο κρατούν όρθιο τον του­ρι­σμό στη Ρόδο.