71χρονη Βρετανή πέθανε στη Ρόδο αφού συγκεντρώθηκαν 21.000 λίρες για τον επαναπατρισμό της

• Τι αναφέρει ο βρετανικός τύπος για τα κενά στις ιδιωτικές αεροδιακομιδές επισκεπτών με αφορμή τον θάνατο ασθενούς που μεταφέρθηκε από κρουαζιερόπλοιο στο Νοσοκομείο της Ρόδου • Η υπόθεση απέκτησε μεγάλη απήχηση στη Βρετανία ακριβώς επειδή εγείρει ερωτήματα για την προστασία των πολιτών της στο εξωτερικό

Η νοσηλεία και ο θάνατος 71χρονης Βρετανής επιβάτιδας κρουαζιερόπλοιου στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου φέρνουν στο προσκήνιο του διεθνούς τύπου τις σοβαρές ελλείψεις που αντιμετωπίζουν οι ξένοι περιηγητές κατά τη διάρκεια των διακοπών τους.
Η απώλεια της Christine O’Sullivan, λίγες ημέρες μετά τη συγκέντρωση 21.000 λιρών από την κοινότητά της στην Αγγλία για τον επείγοντα επαναπατρισμό της, αναδεικνύει τα μεγάλα κενά στις ταξιδιωτικές ασφαλίσεις των Βρετανών πολιτών και το δυσβάσταχτο κόστος των ιδιωτικών αεροδιακομιδών, τις οποίες οι ίδιοι συχνά θεωρούν λανθασμένα δεδομένες και καλυμμένες.
Σύμφωνα με εκτενές ρεπορτάζ της βρετανικής περιφερειακής εφημερίδας Isle of Wight County Press, η Christine O’Sullivan, 71 ετών, κάτοικος του Shanklin στο Isle of Wight και πρώην ανθοπώλης με καταγωγή από το Romford του Essex, άφησε την τελευταία της πνοή στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου τη Δευτέρα 6 Ιουλίου. Ο θάνατός της επήλθε λίγες μόλις ημέρες αφότου η τοπική της κοινότητα είχε κινητοποιηθεί, συγκεντρώνοντας μέσω της πλατφόρμας GoFundMe το ποσό των 21.390 λιρών με σκοπό να την επιστρέψει στην πατρίδα της.
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που δημοσίευσε η βρετανική εφημερίδα και οι δηλώσεις της κόρης της, Victoria Evans, η περιπέτεια ξεκίνησε στις 31 Μαΐου. Η 71χρονη μεταφέρθηκε εσπευσμένα στη Ρόδο από το κρουαζιερόπλοιο Marella Discovery, έχοντας υποστεί διάτρηση παχέος εντέρου και βαριά περιτονίτιδα. Στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου υποβλήθηκε άμεσα σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση και ακολούθησε μακρά, εντατική προσπάθεια υποστήριξης της υγείας της στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας για περισσότερες από πέντε εβδομάδες. Ωστόσο, η σοβαρότητα της κατάστασής της οδήγησε σε επιπλοκές (σήψη και νεφρική ανεπάρκεια).

Όταν η εξειδικευμένη ομάδα ιατρικού επαναπατρισμού έφτασε στη Ρόδο, η κατάσταση της ασθενούς είχε καταστεί μη αναστρέψιμη, καθιστώντας ιατρικά αδύνατη τη μεταφορά της καθώς χρειαζόταν συνεχή αιμοκάθαρση. Η οικογένεια, αναγνωρίζοντας την κρισιμότητα, συναίνεσε στη μετάβαση σε ανακουφιστική φροντίδα.
Δίπλα της βρισκόταν ο σύζυγός της, Mick, με τον οποίο ήταν παντρεμένη 28 χρόνια. Μετά την τραγική εξέλιξη, τα χρήματα που συγκέντρωσαν οι συμπατριώτες της θα διατεθούν πλέον για τη διαδικασία μεταφοράς της σορού της πίσω στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Η οικογένεια εξέφρασε τις δημόσιες ευχαριστίες της προς τον ταξιδιωτικό οργανισμό TUI για την αμέριστη συμπαράσταση και την επικοινωνία καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής τους στο νησί.
Η υπόθεση αυτή αναπαράγεται έντονα στη Μεγάλη Βρετανία καθώς φέρνει στην επιφάνεια ένα ευρύτερο πρόβλημα που αφορά στους Βρετανούς τουρίστες και στο γεγονός ότι το κόστος μιας ιδιωτικής αεροδιακομιδής με συνοδεία εξειδικευμένης ιατρικής ομάδας και εξοπλισμού υποστήριξης ζωής συχνά ξεπερνά κατά πολύ τα όρια κάλυψης των συνήθων ταξιδιωτικών ασφαλιστηρίων.
Στην περίπτωση της O’Sullivan, το γεγονός ότι χρειάστηκε να επιστρατευτεί μια ολόκληρη τοπική κοινότητα μέσω δημόσιας έκκλησης για να καλυφθεί το κόστος, και όχι η ασφαλιστική της εταιρεία, φανερώνει ένα τεράστιο θεσμικό κενό ενημέρωσης. Χιλιάδες ξένοι επισκέπτες, ιδιαίτερα της τρίτης ηλικίας που επιλέγουν την κρουαζιέρα, ταξιδεύουν στη Μεσόγειο χωρίς να γνωρίζουν τα «ψιλά γράμματα» των συμβολαίων τους, θεωρώντας λανθασμένα ότι οι ιδιωτικές πτήσεις επαναπατρισμού καλύπτονται αυτόματα.
Η υπόθεση απέκτησε μεγάλη απήχηση στη Βρετανία ακριβώς επειδή εγείρει ερωτήματα πολιτικής για την προστασία των ίδιων των πολιτών της στο εξωτερικό. Ανάλογες οργανώσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο επισημαίνουν επανειλημμένα ότι το κόστος μιας τέτοιας ιδιωτικής επιχείρησης μπορεί να φτάσει τις δεκάδες χιλιάδες λίρες, και η απουσία ενός κεντρικού κρατικού μηχανισμού ή επαρκούς ασφαλιστικής δικλείδας αφήνει εκτεθειμένες τις οικογένειες των ασθενών σε στιγμές κρίσης.
Το συμπέρασμα που προκύπτει για τους ξένους operators είναι ότι η ασφάλεια των τουριστών δεν κρίνεται μόνο από τις παροχές των θερέτρων, αλλά από την υπευθυνότητα των ίδιων των ταξιδιωτικών οργανισμών και των ασφαλιστικών εταιρειών να θωρακίζουν τους πελάτες τους με ρεαλιστικά συμβόλαια υγείας πριν αυτοί επιβιβαστούν για τον προορισμό τους.