Οι επαίτες, οι άστεγοι και η πολυτελής θαλαμηγός

Εκεί ανάμεσα σε πολυ­τε­λείς θαλα­μη­γούς, κιόσκια με παγωτά, χυμούς, ανα­ψυ­κτικά, κρέπες και ψητά καλα­μπό­κια συνυ­πάρ­χουν μια χούφτα άνθρω­ποι των οποίων οι προ­σω­πι­κές ιστο­ρίες είναι ιδιαί­τε­ρες και με κάποιο τρόπο έχουν οδη­γή­σει τις ζωές τους στην εξα­θλί­ωση.

Ορι­σμέ­νοι απ’ αυτούς επαι­τούν φανερά όχι όμως επι­θε­τικά. Άλλοι απλώ­νουν το χέρι πιο δια­κρι­τικά, ορι­σμέ­νοι απλώς κάθο­νται εκεί και κάτι περι­μέ­νουν. Ένας τους στην ατομική του μοναξιά συνο­μι­λεί με κάποιον αόρατο φίλο. Τα βράδια κοι­μού­νται εδώ κι εκεί, κάποιοι ξαπλώ­νουν στα παγκά­κια, απέ­να­ντι από τις πολυ­τε­λείς θαλα­μη­γούς που φέρουν ονόματα εμπνευ­σμένα από το αρχαιο­ελ­λη­νικό κλέος.

Ο Κώστας, ο Ανδρέας και ο Γιώργος είναι οι πιο γνωστοί της μικρο­κοι­νω­νίας του ιστο­ρι­κού κέντρου. Ο Αντώνης με τον Μάκη, είναι λιγό­τερο γνωστοί, καθώς εμφα­νί­ζο­νται μετά τα μεσά­νυ­χτα και εξα­φα­νί­ζο­νται προτού να φέξει. Όλοι τους έχουν παντρέ­ψει τη στέρηση με την αξιο­πρέ­πεια και φρο­ντί­ζουν η παρου­σία τους στο Μαντράκι να μη δια­τα­ράσ­σει τις αγο­ραίες ημε­ρή­σιες εκδρο­μές, τα χωνάκια παγωτό και το ατε­λεί­ωτο πηγαι­νέλα ντόπιων και επι­σκε­πτών.

Ο Κώστας

«Φέτος είναι πιο δύσκολα τα πράγ­ματα, όλη μέρα στέ­κο­μαι εδώ και αν μαζέψω 10 ευρώ είναι ζήτημα. Έχει μέρες που φεύγω με 4 ευρώ, άλλες με 4,5 ευρώ» εξηγεί ο Κώστας στη ‘δ’. Η μορφή του είναι πια γνωστή. Στέ­κε­ται πίσω από τον Ευαγ­γε­λι­σμό, αμί­λη­τος, βυθι­σμέ­νος σε σκέψεις κι ένα πλα­στικό ποτη­ράκι στο χέρι για το βοήθημα των περα­στι­κών. «Είμαι Ρου­μά­νος κι όταν δολο­φό­νη­σαν τον Τσα­ου­σέ­σκου κατά­λαβα ότι όλα θα αλλά­ξουν. Ετοι­μά­στηκα και μόλις έπεσε το τείχος του Βερο­λί­νου κι άνοιξαν τα σύνορα ήρθα στην Ελλάδα, στην Αθήνα. Δούλεψα 18 χρόνια τορ­να­δό­ρος, αυτό έκανα και στη Ρου­μα­νία και είχα καλή ζωή. Τέλος πάντων, δούλευα τον τόρνο και στην Αθήνα και όταν πήγα να ρίξω τα χαρτιά μου για σύνταξη, μου είπαν από το ΙΚΑ ότι έχουν χαθεί οι καρ­τέ­λες του 2003. Αυτές τις καρ­τέ­λες ψάχνω. Μόλις τις βρω θα κατα­θέσω τα χαρτιά μου για σύνταξη και τότε θα είναι όλα πιο καλά».

Ο Κώστας είναι 69 χρονών, ούτε και θυμάται πόσα χρόνια ψάχνει τις χαμένες καρ­τέ­λες. Αυτές μονο­πω­λούν τη σκέψη και τις βρα­δι­νές του προ­σευ­χές. Προ­σεύ­χε­ται και προσ­δοκά να βρει ένα φτηνό δωμάτιο για να μείνει. Προσ­δοκά να έρθουν και οι Άγγλοι του­ρί­στες. «Μόνο οι Έλληνες μου δίνουν κάτι, και οι Αγγλοι δίνουν αλλά πού είναι; Μόνο Γερ­μα­νούς και Ρώσους βλέπω, αυτοί δε μου αφήνουν τίποτα».

Ο Ανδρέας

Είναι Ροδίτης, έδειξε και την ταυ­τό­τητά του, γεν­νη­μέ­νος το ’56. Κάθεται σ’ ένα παγκάκι απέ­να­ντι από την Νέα Αγορά και εκεί περνά τη μέρα του. Δεν απλώνει το χέρι να ζητήσει το οτι­δή­ποτε, απλώς αν δει κάποιο γνωστό, του κλείνει το μάτι. Αυτή είναι η μόνη κίνηση που κάνει και συνήθως ο γνωστός απαντά με τον ίδιο τρόπο· του κλείνει κι εκείνος το μάτι και συνε­χί­ζει τον δρόμο του.

«Δούλευα στις μπογιές» είπε στη ‘δ’ και μετά στα­μά­τησε να μιλά, έμεινε μόνο να δαγκώ­νει τα χείλη του. Φαγητό; «Φαΐ, ναι, αν είναι να μου φέρουν φαΐ να είναι ψημένο, αλλιώς πώς να το ψήσω εδώ, θέλει ολό­κληρη ιστορία για να το ψήσω».

Ο Ανδρέας κοι­μά­ται στο παγκάκι του. Είναι πια δικό του. Τα ξύλα έχουν ποτίσει με τη μυρωδιά του που ‘ναι γεμάτη κριθάρι και βύνη. Δεν πάει άλλος να καθίσει σ’ εκείνο το παγκάκι. Τα βράδια βγάζει τα παπού­τσια του, γέρνει στο πλάι και κοι­μά­ται εκεί. «Το καλο­καίρι είναι εντάξει, δεν κάνει πολύ κρύο το βράδυ. Τον χειμώνα, θα βρέχει. Δεν ξέρω».

Προχθές κάποιος του έδωσε μια κίτρινη κου­βέρτα και το βράδυ σκε­πά­στηκε. Ακριβώς απέ­να­ντί του, από τη θαλα­μηγό ‘Sibilla’ ακου­γό­ταν μουσική τζαζ και στο ξύλινό της deck μια παρέα ανθρώ­πων κάτι γιόρ­ταζε και έκανε προ­πό­σεις.

Ο Γιώργος

Δεν είναι επαίτης. Ίσως, το μόνο που ζητά είναι ένας καφές και αυτόν κρατά μέχρι το χάρτινο ποτη­ράκι να γίνει στα χέρια του πολτός. Χαϊ­δεύει τα μακριά του γένια, κοι­τά­ζει ψηλά και ολη­με­ρίς μιλά μόνος του. Μερικές φορές γελά. Στη ‘δ’ είπε ότι είναι από την Κάρπαθο. Πού κοι­μά­σαι; «Να, εδώ κοντά», απά­ντησε.

Τα ρούχα που φορά έχουν την ίδια ηλικία με εκείνον και την ίδια φθορά με εκείνη που άφησε ο χρόνος πάνω του. Το αν τρέ­φε­ται και το πως τρέ­φε­ται το γνω­ρί­ζει μόνο ο ίδιος. Οι σάρκες του ίσα που καλύ­πτουν τα κόκαλά του. Δεν επαιτεί για χρήματα, παρά μόνο για λίγη φρο­ντίδα.

«Μη με φωτο­γρα­φή­σεις», είπε σε κάποια στιγμή, «δεν είμαι ντυ­μέ­νος σωστά για φωτο­γρα­φίες».

Ο Αντώνης και ο Μάκης

Οι δυο τους είναι φίλοι, εβδο­μη­ντά­ρη­δες στην ηλικία. Τους ένωσε η στέρηση. Εμφα­νί­ζο­νται στο Μαντράκι μετά τα μεσά­νυ­χτα και το πρωί χάνο­νται. Στις μικρές ώρες της νύχτας ψάχνουν έναν – έναν τους κάδους των απορ­ριμ­μά­των και ό,τι βρουν το βάζουν σε μια σακούλα και το έχουν για φαγητό στην ημέρα που θα ξημε­ρώ­σει.

«Δεν είναι όλες οι φορές ίδιες. Το να πετύ­χεις καθαρό φαγητό είναι λαχείο. Τις πιο πολλές φορές είναι σκε­πα­σμένο με απο­τσί­γαρα και δε ξεπλέ­νε­ται», εξηγεί στη ‘δ’ ο Αντώνης. Το «φαγητό» για το οποίο μιλά είναι τα απο­φά­για από τα ψητο­πω­λεία και τα καφε­στια­τό­ρια του κέντρου. Τα ρούχα του είναι καθαρά. Την ημέρα κοι­μού­μα­στε σ’ ένα παλιό σπίτι. Κοι­μού­νται κι άλλοι εκεί μέσα. Όχι με νοίκι, κατά­ληψη, ξέρεις. Έχουμε και αυλή, μικρή, κάποιοι από κει μέσα κάνουν δου­λειές του ποδα­ριού. Ό,τι βρί­σκουμε το μοι­ρα­ζό­μα­στε μαζί τους κι εκείνοι μας δίνουν λίγη σκόνη για να πλύ­νουμε τα ρούχα μας».

Οσο ο Αντώνης έκανε την αφήγησή του, ο Μάκης δε μιλούσε. Το πρόσωπό του είναι γνωστό, είχε δουλειά, επι­χεί­ρηση και γι’ αυτό δε θέλει να τον δουν να ψάχνει στα σκου­πί­δια. Γι’ αυτό βγαίνει μόνο τη νύχτα και τη μέρα χάνεται. Όταν κάποια στιγμή ο Μάκης απο­μα­κρύν­θηκε κάπως, ο Αντώνης είπε ψιθυ­ρι­στά: «Του τα πήραν όλα οι τρά­πε­ζες και χρω­στάει κιόλας. Είναι καλός, μια φορά μίλησε με έναν που δου­λεύει σε σκάφος, του είπε ότι θα τον πάρει μαζί του. Από τότε κάθε από­γευμα πάει και κάθεται σ’ ένα παγκάκι κοντά στο άγαλμα και περι­μέ­νει το σκάφος. Πάνε δυο χρόνια από τότε. Ακόμα περι­μέ­νει».