Αλέξης Τσίπρας: Περιμένω από τους δανειστές να σεβαστούν τη χώρα μου

Άρθρο-παρέμβαση του Πρω­θυ­πουρ­γού πριν το Eurogroup στη γαλλική Le Monde και τη γερ­μα­νική Die Welt

Είναι η ώρα για τις ανα­γκαίες απο­φά­σεις προς όφελος της ανά­πτυ­ξης και της εργα­σίας, σημειώ­νει ο Αλέξης Τσίπρας με άρθρο του που δημο­σιεύ­ε­ται ταυ­τό­χρονα, στη γαλλική Le Monde και τη γερ­μα­νική Die Welt.

Μία ημέρα πριν από το κρίσιμο Eurogroup, ο πρω­θυ­πουρ­γός με το άρθρο-παρέμβασή του στέλνει μηνύ­ματα προς τους εταί­ρους και τους δανει­στές ότι πρέπει να ληφθούν απο­φά­σεις που ουσια­στικά θα δίνουν το σήμα για την είσοδο στην πορεία σε «μια νέα εποχή, μακριά από τα λάθη και τις υπερ­βο­λές του παρελ­θό­ντος, μια εποχή βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης και ευη­με­ρίας για όλους».

«Την ώρα που οι Βρε­τα­νοί και η ΕΕ θα ξεκι­νή­σουν συζη­τή­σεις για την ιστο­ρική ρήξη, σε εμάς, τα μέλη της ευρω­ζώ­νης, έχει ανα­τε­θεί το καθήκον να πάρουμε τώρα μία ιστο­ρική απόφαση προς όφελος της ανά­πτυ­ξης και της εργα­σίας» σημειώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Αλέξης Τσίπρας επι­ση­μαί­νει ότι τις επό­με­νες μέρες θα λάβει χώρα μια ουσια­στική συνά­ντηση, «ιστο­ρική για την Ευρώπη, για την δημο­κρα­τική Ευρώπη, για μία Ευρώπη της ανά­πτυ­ξης» και συμπλη­ρώ­νει:

«Είμαστε γεμάτοι από ελπίδα και προσ­δο­κία για αυτή τη συνά­ντηση των υπουρ­γών Οικο­νο­μι­κών. Γιατί έχουμε κάνει όσα οφεί­λουμε και συνε­χί­ζουμε στον ίδιο ευρω­παϊκό δρόμο. Στον δρόμο του σεβα­σμού των κανόνων του κοινού μας σπιτιού».

Ο πρω­θυ­πουρ­γός στέλνει το μήνυμα ότι «το ίδιο περι­μέ­νουμε από τους δανει­στές μας. Να σεβα­στούν τους κανόνες που οι ίδιοι έγραψαν. Να σεβα­στούν τη χώρα μου. Να σεβα­στούν την Ελλάδα» και υπο­γραμ­μί­ζει: «Να μην επι­τρέ­ψουμε να μιλή­σουν οι προ­κα­τα­λή­ψεις, τα στε­ρε­ό­τυπα και η μνη­σι­κα­κία, που τόσο κακό έκαναν και συνε­χί­ζουν να κάνουν κακό στην Ευρώπη. Ας εμπι­στευ­τούμε τον ορθό λόγο, ας εμπι­στευ­τούμε τα γεγο­νότα. Για να εμπνευ­στούμε και να εμπνεύ­σουμε τους ευρω­παϊ­κούς λαούς. Το χρειά­ζο­νται και το χρεια­ζό­μα­στε!».

«Δικαιού­μα­στε σήμερα να ξανα­φτιά­ξουμε τις ζωές μας, να βρούμε εργασία, να δημιουρ­γή­σουμε εργασία και να συμ­με­τέ­χουμε στην ευρω­παϊκή οικο­νο­μική ζωή» υπο­γραμ­μί­ζει στο άρθρο του ο πρω­θυ­πουρ­γός και ανα­φέ­ρε­ται εκτενώς στις προ­σπά­θειες που έχουν κάνει οι Έλληνες και η κυβέρ­νηση των τελευ­ταίων 2 ετών προς αυτή την κατεύ­θυνση, αφή­νο­ντας, όπως ανα­φέ­ρει, να μιλή­σουν τα γεγο­νότα. Επι­ση­μαί­νει, μεταξύ άλλων, ότι «η Ελλάδα έκανε τα 2 τελευ­ταία χρόνια της δια­κυ­βέρ­νη­σης μας περισ­σό­τε­ρες μεταρ­ρυθ­μί­σεις από το σύνολο όλων των ευρω­παϊ­κών κρατών» και σημειώ­νει τις δύσκο­λες απο­φά­σεις που έχει λάβει η Ελλάδα «πάντα προς χάριν της κοινής ευρω­παϊ­κής πορείας».

Ο κ. Τσίπρας σημειώ­νει ότι το ελλη­νικό χρέος απο­τε­λεί, όμως, μια διαρκή τρο­χο­πέδη στην ανά­πτυξη, για να τονίσει πως «η απά­ντηση για τη βιω­σι­μό­τητα του χρέους της Ελλάδας είναι πριν από όλα η ανά­πτυξη. Η δίκαιη, βιώσιμη και δια­τη­ρή­σιμη ανά­πτυξη». Για να γίνει αυτό, υπο­στη­ρί­ζει, «απαι­τεί­ται πρώτον η ρύθμιση του χρέους. Ώστε να ανα­σά­νει η ελλη­νική οικο­νο­μία και να απο­κα­τα­στα­θεί η εμπι­στο­σύνη των αγορών».

Ο πρω­θυ­πουρ­γός τονίζει ότι «τα μεσο­πρό­θε­σμα μέτρα για το χρέος επο­μέ­νως πρέπει να συμ­φω­νη­θούν, όχι απλώς ως αντάλ­λαγμα για τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις που υλο­ποί­ησε η Ελλάδα, αλλά πολύ περισ­σό­τερο, γιατί απο­τε­λούν μια ορθο­λο­γική επιλογή για να στη­ρι­χθεί η ανά­πτυξη και η Ελλάδα να συνε­χί­σει να είναι συνεπής στις δανεια­κές της υπο­χρε­ώ­σεις. Όχι για να χαρι­στούν χρήματα στην Ελλάδα, αλλά για να μη χρεια­στεί να χαρι­στούν».

Το δεύτερο σκέλος της απά­ντη­σης, συνε­χί­ζει ο κ. Τσίπρας, δεν είναι άλλο από την υιο­θέ­τηση ενός φιλό­δο­ξου ανα­πτυ­ξια­κού προ­γράμ­μα­τος. «Ενός προ­γράμ­μα­τος όχι με νέα δανεικά, αλλά με στο­χευ­μέ­νες δράσεις στή­ρι­ξης και ενί­σχυ­σης των ιδιω­τι­κών επεν­δύ­σεων στην Ελλάδα» τονίζει, παρο­τρύ­νο­ντας: «Ας επεν­δύ­σουμε σε μία πραγ­μα­τική ευρω­παϊκή πολι­τική ανά­πτυ­ξης που δημιουρ­γεί νέες θέσεις εργα­σίας».

Ολό­κληρο του άρθρο Τσίπρα

«Το ευρω­παϊκό ιδεώδες, όχι απλώς δεν πρέπει να σβήσει. Αντί­θετα: Πρέπει να αρχίσει να εμπνέει ξανά. Να γίνει ισχυ­ρό­τερο. Σήμερα περισ­σό­τερο από ποτέ. Οι φωνές για μία νέα δια­κυ­βέρ­νηση της ζώνης του ευρώ, αλλά κυρίως μία νέα ορμή για την ευρω­παϊκή ανά­πτυξη πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται και πρέπει να κυριαρ­χή­σουν ξανά.

»Γιατί είναι η φωνή των λαών της Ευρώπης που ακού­γε­ται. Μαζί με αυτούς, πίσω από αυτούς βρί­σκο­νται νέες φωνές, νέες ευρω­παϊ­κές συνει­δή­σεις που δια­μορ­φώ­νο­νται και προσ­δο­κούν μια νέα πορεία ισό­τη­τας και κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης. Μια νέα εποχή μακριά από τα λάθη και τις υπερ­βο­λές του παρελ­θό­ντος. Μια εποχή βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης και ευη­με­ρίας για όλους.

»Οι Ευρω­παίοι όπως και οι Έλληνες έχουν υποστεί ήδη πάρα πολλά από την οικο­νο­μική κρίση. Οι Έλληνες, παρότι η κρίση χτύπησε στη χώρα μας πιο σκληρά από οπου­δή­ποτε αλλού δεν ζητάμε εξαι­ρέ­σεις, δεν ζητάμε εύνοια: έχουμε κάνει όμως σκληρές, ίσως σκλη­ρό­τε­ρες από κάθε άλλον, προ­σπά­θειες για να ξανα­βρούμε την αξιο­πρέ­πειά μας στη διεθνή και ευρω­παϊκή σκηνή.

»Και δικαιού­μα­στε σήμερα να ξανα­φτιά­ξουμε τις ζωές μας, να βρούμε εργασία, να δημιουρ­γή­σουμε εργασία και να συμ­με­τέ­χουμε στην ευρω­παϊκή οικο­νο­μική ζωή.

»Ας αφή­σουμε να μιλή­σουν τα γεγο­νότα. Οι Έλληνες και η κυβέρ­νηση των τελευ­ταίων 2 ετών έχουν εργα­στεί σε αυτή την κατεύ­θυνση.

»Από το 2010 η χώρα μου υπέστη πάρα πολλά. Τα προ­γράμ­ματα δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής που εφαρ­μό­στη­καν εκτό­ξευ­σαν την ανεργία μέχρι και στο 30% του 2013, στέ­ρη­σαν το 25% του εθνικού μας πλούτου, οδή­γη­σαν μεγάλες μερίδες του πλη­θυ­σμού στο κοι­νω­νικό περι­θώ­ριο, υπο­νό­μευ­σαν την ανά­καμψη της χώρας. Αλλά δεν θέλουμε σήμερα να μιλή­σουμε για το παρελ­θόν. Σήμερα έχουμε περισ­σό­τερη ανάγκη από ποτέ να μιλή­σουμε για το μέλλον.

»Η ελλη­νική κυβέρ­νηση προς χάριν αυτού του μέλ­λο­ντος πήρε δύσκο­λες απο­φά­σεις το καλο­καίρι του 2015.

»Και από τότε υλο­ποί­ησε ένα πρό­γραμμα διαρ­θρω­τι­κών προ­σαρ­μο­γών και δύσκο­λων μεταρ­ρυθ­μί­σεων που οδήγησε σε εξοι­κο­νο­μή­σεις δαπανών και αύξηση εσόδων σε μια ήδη συρ­ρι­κνω­μένη οικο­νο­μία.

»Την ίδια στιγμή προ­χω­ρή­σαμε σε άνοιγμα των κλει­στών επαγ­γελ­μά­των, μεταρ­ρύθ­μιση του ΦΠΑ, μεταρ­ρύθ­μιση στην αγορά ενέρ­γειας αλλά και σε μεταρ­ρυθ­μί­σεις για την απο­πο­λι­τι­κο­ποί­ηση της δημό­σιας διοί­κη­σης, την κατα­πο­λέ­μηση της δια­φθο­ράς. Προ­χω­ρή­σαμε σε ένα συμ­φω­νη­μένο πρό­γραμμα ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων ενώ την ίδια στιγμή τρο­πο­ποι­ή­σαμε τη νομο­θε­σία μας ώστε να γίνει πιο φιλική στις ιδιω­τι­κές επεν­δύ­σεις.

»Η Ελλάδα έκανε τα 2 τελευ­ταία χρόνια της δια­κυ­βέρ­νη­σης μας περισ­σό­τε­ρες μεταρ­ρυθ­μί­σεις από το σύνολο όλων των ευρω­παϊ­κών κρατών. Και όχι μόνο αυτό. Αλλά προ­χώ­ρησε και ένα βήμα ακόμη: συμ­φώ­νησε και νομο­θέ­τησε την αλλαγή του δημο­σιο­νο­μι­κού μείγ­μα­τος για τα έτη 2019 και 2020, ώστε να αρθούν οι επι­φυ­λά­ξεις όλων των δανει­στών της σε σχέση με τη δυνα­τό­τητα μας να επι­τύ­χουμε δια­τη­ρή­σι­μους δημο­σιο­νο­μι­κούς στόχους. ‘Άλλη μια δύσκολη απόφαση για την Ελλάδα πάντα προς χάριν της κοινής ευρω­παϊ­κής πορείας.

»Και όλα αυτά για να μην πέσει το βάρος πάνω, στις επό­με­νες γενιές, στα παιδιά μας, είτε είναι από την Ελλάδα, είτε από την Γερ­μα­νία. Και τα απο­τε­λέ­σματα είναι εμφανή. O ΟΟΣΑ προ­βλέ­πει για το 2017 ανά­πτυξη 1,1%. Το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα ανα­με­νό­ταν 0,5% το 2016 και το απο­τέ­λε­σμα ήταν 4,2% αφή­νο­ντας άφωνη όλη την Ευρώπη. Το 2017 ανα­μέ­νε­ται να ξεπε­ρά­σει και πάλι τους στόχους και να ξεπε­ρά­σει ίσως το 2%.

»Το ελλη­νικό χρέος απο­τε­λεί, όμως, μια διαρκή τρο­χο­πέδη στην ανά­πτυξη. Σήμερα βρί­σκε­ται περίπου στα 320 δισ. ευρώ. Και ως προς το ΑΕΠ: 180%. Γιατί; Διότι από το 2010 μέχρι σήμερα το ελλη­νικό ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά περίπου 50 δις.

»Επο­μέ­νως η απά­ντηση για τη βιω­σι­μό­τητα του χρέους της Ελλάδας είναι πριν από όλα η ανά­πτυξη. Η δίκαιη, βιώσιμη και δια­τη­ρή­σιμη ανά­πτυξη.

»Για να γίνει αυτό απαι­τεί­ται πρώτον η ρύθμιση του χρέους. Ώστε να ανα­σά­νει η ελλη­νική οικο­νο­μία και να απο­κα­τα­στα­θεί η εμπι­στο­σύνη των αγορών. Τα μεσο­πρό­θε­σμα μέτρα για το χρέος επο­μέ­νως πρέπει να συμ­φω­νη­θούν όχι απλώς ως αντάλ­λαγμα για τις μεταρ­ρυθ­μί­σεις που υλο­ποί­ησε η Ελλάδα, αλλά πολύ περισ­σό­τερο, γιατί απο­τε­λούν μια ορθο­λο­γική επιλογή για να στη­ρι­χθεί η ανά­πτυξη και η Ελλάδα να συνε­χί­σει να είναι συνεπής στις δανεια­κές της υπο­χρε­ώ­σεις. Όχι για να χαρι­στούν χρήματα στην Ελλάδα αλλά για να μη χρεια­στεί να χαρι­στούν.

»Και το δεύτερο σκέλος της απά­ντη­σης δεν είναι άλλο από την υιο­θέ­τηση ενός φιλό­δο­ξου ανα­πτυ­ξια­κού προ­γράμ­μα­τος. Ενός προ­γράμ­μα­τος όχι με νέα δανεικά αλλά με στο­χευ­μέ­νες δράσεις στή­ρι­ξης και ενί­σχυ­σης των ιδιω­τι­κών επεν­δύ­σεων στην Ελλάδα. Σε όλη τη ζώνη του ευρώ υπάρχει σήμερα μία ισχυρή δυνα­μική μεταρ­ρυθ­μί­σεων. Τη στιγμή που η Ευρώπη ανα­λαμ­βά­νει το ρόλο να γίνει ο πρω­τα­θλη­τής της ενερ­γεια­κής μετά­βα­σης, ας επεν­δύ­σουμε συλ­λο­γικά για να υπο­στη­ρί­ξουμε μία ανά­πτυξη που λαμ­βά­νει υπόψη τους λαούς και το κλίμα μας. Ας επεν­δύ­σουμε σε μία πραγ­μα­τική ευρω­παϊκή πολι­τική ανά­πτυ­ξης που δημιουρ­γεί νέες θέσεις εργα­σίας. Ας επεν­δύ­σουμε στην εκπαί­δευση και στην έρευνα που δημιουρ­γούν βιο­μη­χα­νίες και θέσεις εργα­σίας του αύριο.

»Για τους Γάλλους, τους Γερ­μα­νούς ή τους Ιταλούς, το ελλη­νικό χρέος είναι απλά ένα πρω­το­σέ­λιδο στις εφη­με­ρί­δες. Για τους συμπο­λί­τες μου απο­τε­λεί μια καθη­με­ρινή αγωνία, ενώ προ­σπα­θούν να αλλά­ξουν τη χώρα τους, να ξανα­στα­θούν στα πόδια τους, να δημιουρ­γή­σουν επι­χει­ρή­σεις οι οποίες θα επα­να­φέ­ρουν θέσεις εργα­σίας και ανά­πτυξη.

»Την ώρα που οι Βρε­τα­νοί και η ΕΕ θα ξεκι­νή­σουν συζη­τή­σεις για την ιστο­ρική ρήξη, σε εμάς, τα μέλη της ευρω­ζώ­νης, έχει ανα­τε­θεί το καθήκον να πάρουμε τώρα μία ιστο­ρική απόφαση προς όφελος της ανά­πτυ­ξης και της εργα­σίας.

»Μια ουσια­στική συνά­ντηση θα λάβει χώρα τις επό­με­νες μέρες. Ιστο­ρική για την Ευρώπη, για την δημο­κρα­τική Ευρώπη για μία Ευρώπη της ανά­πτυ­ξης. Είμαστε γεμάτοι από ελπίδα και προσ­δο­κία για αυτή τη συνά­ντηση των υπουρ­γών οικο­νο­μι­κών. Γιατί έχουμε κάνει όσα οφεί­λουμε και συνε­χί­ζουμε στο ίδιο ευρω­παϊκό δρόμο. Στο δρόμο του σεβα­σμού των κανόνων του κοινού μας σπιτιού. Και το ίδιο περι­μέ­νουμε από τους δανει­στές μας. Να σεβα­στούν τους κανόνες που οι ίδιοι έγραψαν. Να σεβα­στούν την χώρα μου. Να σεβα­στούν την Ελλάδα.

»Να μην επι­τρέ­ψουμε να μιλή­σουν οι προ­κα­τα­λή­ψεις, τα στε­ρε­ό­τυπα και η μνη­σι­κα­κία που τόσο κακό έκαναν και συνε­χί­ζουν να κάνουν κακό στην Ευρώπη. Ας εμπι­στευ­τούμε τον ορθό λόγο, ας εμπι­στευ­τούμε τα γεγο­νότα. Για να εμπνευ­στούμε και να εμπνεύ­σουμε τους ευρω­παϊ­κούς λαούς. Το χρειά­ζο­νται και το χρεια­ζό­μα­στε!».