Το ΔΝΤ απαντά σε Αθήνα-Ευρωπαίους: Ελάφρυνση χρέους και αξιόπιστα μέτρα

Ισχυρή παρέμ­βαση σημειώ­θηκε το βράδυ από το ΔΝΤ το οποίο ζητά ελά­φρυνση του ελλη­νι­κού χρέους και πρό­σθετη χρη­μα­το­δό­τηση της Ελλάδας από τους Ευρω­παί­ους πιστω­τές. Με σημεί­ωμα του επι­κε­φα­λής των οικο­νο­μο­λό­γων του ΔΝΤ, Ολιβιέ Μπλαν­σάρντ, υπο­γραμ­μί­ζε­ται επίσης η ανάγκη όπως η Αθήνα λάβει αξιό­πι­στα μέτρα που θα δια­σφα­λί­ζουν τους ανα­θε­ω­ρη­μέ­νους στόχους για τα πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα.

Με τίτλο «Ελλάδα: Μια αξιό­πι­στη συμ­φω­νία θα απαι­τή­σει δύσκο­λες απο­φά­σεις από όλες τις πλευρές» ο κ. Μπλαν­σάρ σημειώ­νει ότι «την ίδια στιγμή που η κατά­σταση των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων ανάμεσα στην Ελλάδα και τους επί­ση­μους πιστω­τές της – την Ευρω­παϊκή Επι­τροπή, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ – κυριαρ­χούν στα πρω­το­σέ­λιδα στο επί­κε­ντρο των δια­πραγ­μα­τεύ­σεων τίθεται μια απλή ερώτηση: «Πόση προ­σαρ­μογή πρέπει να γίνει από την Ελλάδα και πόση από τους επί­ση­μους πιστω­τές της;»

Γράφει ότι «στο πρό­γραμμα που συμ­φω­νή­θηκε το 2012 από την Ελλάδα και τους ευρω­παί­ους εταί­ρους της, η απά­ντηση ήταν ότι η Ελλάδα έπρεπε να παράγει αρκετό πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα για να περιο­ρί­σει το χρέος της, αλλά και μια σειρά από μεταρ­ρυθ­μί­σεις που θα οδη­γού­σαν σε υψη­λό­τε­ρους ρυθμούς ανά­πτυ­ξης. Σε αντάλ­λαγμα της εφαρ­μο­γής του προ­γράμ­μα­τος εκ μέρους της Ελλάδας οι Ευρω­παίοι πιστω­τές θα παρεί­χαν την απαι­τού­μενη χρη­μα­το­δό­τηση, αλλά και «ανα­κού­φιση» χρέους ώστε το χρέος να μην ξεπερ­νούσε το 120% του ΑΕΠ έως το τέλος της δεκα­ε­τίας».

Ο κ. Μπλαν­σάρ προ­σθέ­τει ότι «το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα στο πρό­γραμμα αυτό ήταν 3% το 2015 και 4,5% το επόμενο έτος, αλλά οι οικο­νο­μι­κές και πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις κατέ­στη­σαν ανέ­φι­κτο το στόχο αυτό και πρέπει πλέον να μειωθεί. Το ίδιο πρό­γραμμα περιε­λάμ­βανε επίσης μια σειρά από μεταρ­ρυθ­μί­σεις που απο­σκο­πού­σαν στην αύξηση του ΑΕΠ και καθι­στού­σαν τη δημο­σιο­νο­μική προ­σαρ­μογή πιο εύκολη. Αυτές πρέπει επίσης να επα­νε­ξε­τα­στούν», σημειώ­νει ο αξιω­μα­τού­χος του Ταμείου και τονίζει:

«Στο πλαίσιο αυτό, κατά πόσο πρέπει να μειωθεί το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα;», ανα­ρω­τιέ­ται ο γνωστός οικο­νο­μο­λό­γος και προ­σθέ­τει τα εξής: «Ένας χαμη­λό­τε­ρος στόχος οδηγεί σε μια λιγό­τερο επώδυνη δημο­σιο­νο­μική και οικο­νο­μική προ­σαρ­μογή για την Ελλάδα. Αλλά οδηγεί επίσης στην ανάγκη για πιο μεγάλη εξω­τε­ρική χρη­μα­το­δό­τηση από τους επί­ση­μους δανει­στές και σε μια δέσμευση για περισ­σό­τερη ανα­κού­φιση χρέους εκ μέρους των ευρω­παϊ­κών πιστω­τριών χωρών».

Προ­σθέ­τει ότι: «Ακριβώς όπως υπάρχει ένα όριο στο τι μπορεί να κάνει την Ελλάδα, υπάρχει ένα όριο στο πόσο χρη­μα­το­δό­τηση και ελά­φρυν­σης του χρέους οι επί­ση­μοι πιστω­τές είναι πρό­θυ­μοι να παρέ­χουν σε ρεα­λι­στικά βάση, δεδο­μέ­νου ότι έχουν να λάβουν υπόψη τους δικούς τους φορο­λο­γού­με­νους».

Ο κ. Μλανσάρ υπο­βά­λει το εξής ερώτημα: Πως πρέπει να μειωθεί η αρχική δέσμη των μεταρ­ρυθ­μί­σεων; Και απαντά ότι οι Έλληνες πολίτες, μέσω μιας δημο­κρα­τι­κής δια­δι­κα­σίας, ξεκα­θά­ρι­σαν ότι υπήρχαν ορι­σμέ­νες μεταρ­ρυθ­μί­σεις που δεν επι­θυ­μούν.

Υπο­γραμ­μί­ζει ότι: «Πιστεύ­ουμε ότι αυτές οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις είναι ανα­γκαίες, και ότι αν απου­σιά­σουν οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις αυτές, η Ελλάδα δεν θα είναι σε θέση να δια­τη­ρή­σει σταθερή ανά­πτυξη, και το βάρος του χρέους της θα γίνει ακόμη μεγα­λύ­τερο. Εδώ πάλι, υπάρχει ένας συμ­βι­βα­σμός: Στο βαθμό που ο ρυθμός των μεταρ­ρυθ­μί­σεων είναι πιο αργός, οι πιστω­τές θα πρέπει να παρέ­χουν περισ­σό­τερη ελά­φρυνση του χρέους. Εδώ πάλι, υπάρχει ένα σαφές όριο για το τι είναι δια­τε­θει­μέ­νοι να κάνουν», λεει και προ­σθέ­τει:

Η προ­σφορά των θεσμών προς την ελλη­νική κυβέρ­νηση την περα­σμένη εβδο­μάδα κατέ­γραψε αυτές τις σκέψεις και αυτά τα ανταλ­λάγ­ματα. Πρό­τεινε να μειωθεί το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του στόχου από 4,5% του ΑΕΠ σε 3,5% κατά μέσο όρο και να δοθεί στην Ελλάδα χρόνος δύο ετών για την επί­τευξη αυτού του στόχου (έτσι ο στόχος για το πλε­ό­να­σμα το τρέχον έτος μειώ­θηκε στο 1%), ενώ προ­τά­θηκε και ένα πιο περιο­ρι­σμένο σύνολο μεταρ­ρυθ­μί­σεων.

Ο αξιω­μα­τού­χος του Ταμείου σημειώ­νει ότι για να είναι μια συμ­φω­νία προς την κατεύ­θυνση αυτή απο­τε­λε­σμα­τική και αξιό­πι­στη, πρέπει να πλη­ρού­νται δύο προ­ϋ­πο­θέ­σεις. Από τη μία πλευρά, η ελλη­νική κυβέρ­νηση να προ­σφέ­ρει πραγ­μα­τικά αξιό­πι­στα μέτρα για να φθάσει στο στόχο του πλε­ο­νά­σμα­τος του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, και να απο­δεί­ξει τη δέσμευσή της για την υλο­ποί­ηση των μεταρ­ρυθ­μί­σεων.

Συγε­κρι­μένα τονίζει:

«Πιστεύ­ουμε ότι ακόμη και ο χαμη­λό­τε­ρος νέος στόχος για το πλε­ό­να­σμα δεν μπορεί να επι­τευ­χθεί με αξιό­πι­στο τρόπο χωρίς μια συνο­λική μεταρ­ρύθ­μιση του ΦΠΑ – που αφορά στη διεύ­ρυνση της βάσης της – και χωρίς μια περαι­τέρω προ­σαρ­μογή των συντά­ξεων», επι­ση­μαί­νει και προ­σθέ­τει: «Γιατί επι­μέ­νουμε στις συντά­ξεις; Συντά­ξεις και μισθοί αντι­προ­σω­πεύ­ουν περίπου το 75% των πρω­το­γε­νών δαπανών. Το υπό­λοιπο 25% έχουν ήδη κοπεί μέχρι το κόκαλο. Οι συντα­ξιο­δο­τι­κές δαπάνες αντι­προ­σω­πεύ­ουν πάνω από το 16% του ΑΕΠ και οι μετα­βί­βα­σεις από τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό στο συντα­ξιο­δο­τικό σύστημα είναι κοντά στο 10% του ΑΕΠ. Πιστεύ­ουμε ότι μια μείωση των συντα­ξιο­δο­τι­κών δαπανών κατά 1% του ΑΕΠ (από 16%) είναι απα­ραί­τητη, και ότι αυτό μπορεί να γίνει με παράλ­ληλη προ­στα­σία των φτω­χό­τε­ρων συντα­ξιού­χων. Είμαστε ανοι­χτοί σε εναλ­λα­κτι­κούς τρόπους για το σχε­δια­σμό τόσο του ΦΠΑ όσο και της μεταρ­ρύθ­μι­σης του συντα­ξιο­δο­τι­κού συστή­μα­τος, αλλά αυτές οι εναλ­λα­κτι­κές λύσεις πρέπει να απο­δώ­σουν την απαι­τού­μενη δημο­σιο­νο­μική προ­σαρ­μογή».

Ο επι­κε­φα­λής των οικο­νο­μο­λό­γων του ΔΝΤ προ­σθέ­τει: «Από την άλλη πλευρά, οι ευρω­παίοι πιστω­τές θα πρέπει να συμ­φω­νή­σουν σε σημα­ντική πρό­σθετη χρη­μα­το­δό­τηση, και σε μια επαρκή ελά­φρυνση του χρέους για να δια­τη­ρη­θεί η βιω­σι­μό­τητά του. Πιστεύ­ουμε ότι, σύμφωνα με την υπάρ­χουσα πρόταση, η ελά­φρυνση του χρέους μπορεί να επι­τευ­χθεί μέσα από μια μακρά ανα­διά­ταξη των πλη­ρω­μών με χαμηλά επι­τό­κια. Οποια­δή­ποτε περαι­τέρω μείωση του στόχου για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα, τώρα ή αργό­τερα, πιθανόν να απαι­τούσε «κούρεμα» χρέους».

Κατα­λή­γει ως εξής:

«Αυτές είναι οι δύσκο­λες επι­λο­γές, και οι σκληρές δεσμεύ­σεις που πρέπει να γίνουν και από τις δύο πλευρές. Ελπί­ζουμε ότι μια συμ­φω­νία μπορεί να επι­τευ­χθεί κατά μήκος αυτών των γραμμών».

mignatiou.com