Τίτλοι τέλους

Με την  αγό­ρευ­ση του ει­σαγ­γε­λέα Πα­να­γιώ­τη Μα­νιά­τη ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου της Αθή­νας, μπαί­νει στην τε­λι­κή ευ­θεία πριν την από­φα­ση της Δι­καιο­σύ­νης για μία από τις με­γα­λύ­τε­ρες τρα­γω­δί­ες που έχει ζήσει η χώρα, στο Μάτι.  Ο ει­σαγ­γε­λι­κός λει­τουρ­γός μί­λη­σε για τη «δεύ­τε­ρη με­γα­λύ­τε­ρη τρα­γω­δία σε αριθ­μό θυ­μά­των σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο, καθώς «υπήρ­ξαν δε­κά­δες νε­κροί, τραυ­μα­τί­ες και εγκαυ­μα­τί­ες μέσα σε μόλις 2,5 ώρες», εξη­γώ­ντας ότι «σε ένα συμ­βάν πολύ μι­κρής χρο­νι­κής διάρ­κειας εί­χα­με πε­ρισ­σό­τε­ρους από 100 νε­κρούς». Η αγό­ρευ­ση του ει­σαγ­γε­λέα θα απο­τε­λέ­σει την αρχή της ολο­κλή­ρω­σης μιας δίκης που κρά­τη­σε δε­κα­πέ­ντε μήνες. Δε­κα­πέ­ντε μήνες που απο­κά­λυ­ψαν ευ­θύ­νες της πο­λι­τεί­ας, της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης, των αρ­μο­δί­ων αρχών ασφά­λειας. Δε­κα­πέ­ντε μήνες που οι μαρ­τυ­ρί­ες προ­κά­λε­σαν ρίγη. Οι φλό­γες λες και έκαι­γαν μέσα στην  αί­θου­σα. Ο πόνος διά­χυ­τος και η ανά­γκη ηθι­κής δι­καί­ω­σης το μέγα ζη­τού­με­νο. Δια­λυ­μέ­νες οι­κο­γέ­νειες , παι­διά νεκρά στις αγκα­λιές των παπ­πού­δων και γο­νέ­ων, ένας ατε­λεί­ω­τος θρή­νος. Πως να απα­λύ­νεις έναν άν­θρω­πο που έχασε τα πάντα και ξυ­πνά­ει κάθε πρωί με τη σάρκα του κα­μέ­νη; Πως να διορ­θώ­σεις έναν θά­να­το; Πως να δι­καιώ­σεις έστω ηθικά τον πόνο;