Συνεχίζεται η διάβρωση των ακτών στη δυτική πλευρά του νησιού

Από… 40 κύματα έχει περάσει το έργο για την αντι­με­τώ­πιση της διά­βρω­σης των ακτών στην περιοχή Κρε­μα­στής όπου σύμφωνα με τα επίσημα στοι­χεία από το 1973 μέχρι και σήμερα η θάλασσα έχει εισχω­ρή­σει στη στεριά κατά 117 μέτρα (!) ενώ μόνο από το 2005 μέχρι το 2012, εισχώ­ρησε κατά 17 μέτρα!

Για το συγκε­κρι­μένο έργο, συναρ­μό­δια είναι συνο­λικά 11 (!) Υπουρ­γεία και Διευ­θύν­σεις και όσο η γρα­φειο­κρα­τία «φρε­νά­ρει» τις δια­δι­κα­σίες, τόσο το φαι­νό­μενο της διά­βρω­σης στην Κρε­μα­στή – και όχι μόνο – εντεί­νε­ται, απει­λώ­ντας περιου­σίες.

Μετά κόπων και βασάνων λόγω γρα­φειο­κρα­τίας, ολο­κλη­ρώ­θη­καν από το Δημο­τικό Λιμε­νικό Ταμείο Νότιας Δωδε­κα­νή­σου, όλες οι απα­ραί­τη­τες μελέτες και απο­μέ­νει πλέον μόνον η σύνταξη Μελέτης Περι­βαλ­λο­ντι­κών Επι­πτώ­σεων και ορι­στι­κής μελέτης του έργου, προ­κει­μέ­νου να δοθεί το «πράσινο φως» ώστε να ξεκι­νή­σουν οι εργα­σίες.

Πάντως, το φαι­νό­μενο της διά­βρω­σης των ακτών στην δυτική πλευρά του νησιού στα τελευ­ταία χρόνια έχει λάβει ανη­συ­χη­τι­κές δια­στά­σεις, γι αυτό και το Δημο­τικό Λιμε­νικό Ταμείο Νότιας Δωδε­κα­νή­σου, έχει επι­δο­θεί σε αγώνα δρόμου για την άμεση αντι­με­τώ­πισή του.

Το Δημο­τικό Λιμε­νικό Ταμείο Νότιας Δωδε­κα­νή­σου, πρό­τεινε στη δια­χει­ρι­στική αρχή της Περι­φέ­ρειας Ν. Αιγαίου προς ένταξη στο ΠΕΠ 2014-2020, δύο έργα για την αντι­με­τώ­πιση της διά­βρω­σης στις περιο­χές της Κρε­μα­στής και της Σορωνής, όπου το πρό­βλημα είναι εντο­νό­τερο.

Η μελέτη για την διά­βρωση στην περιοχή της Κρε­μα­στής, περι­λαμ­βά­νει τη βυθο­με­τρική απο­τύ­πωση, την γεω­τε­χνική μελέτη, την περι­βαλ­λο­ντική καθώς και την ακτο­μη­χα­νική μελέτη, ενώ έχει ήδη προη­γη­θεί χάραξη του αιγια­λού και της παρα­λίας της περιο­χής ως απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για την εκτέ­λεση των απα­ραί­τη­των εργα­σιών στο παρα­λιακό μέτωπο.

Θα πρέπει να σημειω­θεί πως το Δημο­τικό Λιμε­νικό Ταμείο, είχε το 2013 υπο­βά­λει προς την Περι­φέ­ρεια Ν. Αιγαίου, πρόταση για τους τρόπους αντι­με­τώ­πι­σης του φαι­νο­μέ­νου της διά­βρω­σης των ακτών, το οποίο άρχισε να γίνεται ιδιαι­τέ­ρως εμφανές από το 1973.

Όπως εξηγεί ο κ. Μ. Χρι­στο­δού­λου, προ­τε­ραιό­τητα έχουν οι οικι­στι­κές περιο­χές, όπως η Κρε­μα­στή και η Σορωνή, όπου το φαι­νό­μενο είναι ιδιαι­τέ­ρως έντονο και απειλεί πλέον περιου­σίες.

«Αν εξε­λι­χθεί κι άλλο το φαι­νό­μενο τότε θα χαθούν περιου­σίες», ανα­φέ­ρει ο κ. Μιχάλης Χρι­στο­δού­λου.

Στο πλαίσιο του έργου, σχε­διά­ζε­ται να ανα­λη­φθούν µέτρα προ­στα­σίας ή/και ανα­στρο­φής των φαινοµένων διά­βρω­σης σε παρα­λίες των νησιών του Νοτίου Αιγαίου. Ενδει­κτικά µέτρα µπορεί να είναι: – Εφαρµογή µεθόδων τεχνη­τής ανα­πλή­ρω­σης της παρα­λίας – Τεχνικά έργα συγκρά­τη­σης υλικού ή εγκλωβισµού της άµµου και ελα­χι­στο­ποί­η­σης των απω­λειών, όπως κατα­σκευή κυµατοθραυστών ή προ­βό­λων ή τοπο­θέ­τηση ογκο­λί­θων θωρά­κι­σης. Στις προτεινόµενες πράξεις µπορεί να περιλαµβάνεται η εκπό­νηση των ορι­στι­κών µελετών των τεχνι­κών έργων, στις περι­πτώ­σεις που αυτές δεν έχουν ήδη εκπο­νη­θεί.

Θα πρέπει να σημειω­θεί ότι στην Ελλάδα του­λά­χι­στον στο 28% των ακτών παρα­τη­ρεί­ται διά­βρωση. Η ακτο­γραμμή υπο­χω­ρεί κάθε χρόνο, που σημαί­νει πως για κάθε μέτρο παρα­λίας χάνουμε πάνω από 1 τετρα­γω­νικό μέτρο παρά­κτιας ζώνης ετησίως.

Από τα 16.000 χιλιό­με­τρα στα οποία εκτεί­νο­νται οι ελλη­νι­κές ακτές, περίπου τα 7.000 χιλιό­με­τρα είναι αμμώ­δεις παρα­λίες. Περιο­χές με χαμηλή κλίση, δέλτα ποταμών, λιμνο­θά­λασ­σες και άλλα παρά­κτια οικο­συ­στή­ματα. Τα σημεία αυτά είναι τα πιο ευάλωτα στην άνοδο της στάθμης της θάλασ­σας. Τα φαι­νό­μενα αυτά ανα­μέ­νε­ται να εντα­θούν στα επόμενα χρόνια, γιατί απλά εντεί­νο­νται και οι αιτίες που τα προ­κα­λούν.

Η στάθμη της θάλασ­σας ανα­μέ­νε­ται να ανυ­ψω­θεί σημα­ντικά. Η ζήτηση του νερού αυξά­νε­ται συνεχώς, με συνέ­πεια την ανάγκη κατα­σκευής φραγ­μά­των. Η ήδη σημα­ντική ανθρώ­πινη παρέμ­βαση είναι σταθερά αυξα­νό­μενη, λόγω της υψηλής κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κής σημα­σίας της παρά­κτιας ζώνης. Οι αντα­γω­νι­στι­κές χρήσεις γης και οι επι­πτώ­σεις όλων αυτών των δρα­στη­ριο­τή­των, έχουν ως συνέ­πεια να ασκού­νται σημα­ντι­κές πιέσεις στο παρά­κτιο περι­βάλ­λον.

Η χάραξη της γραμμής του αιγια­λού υπο­λο­γί­ζε­ται με τη μέγιστη αναρ­ρί­χηση του χει­μέ­ριου κύματος. Λόγω της διά­βρω­σης η αναρ­ρί­χηση αυτή προ­ω­θεί­ται προς το εσω­τε­ρικό της παρά­κτιας ζώνης και συνεπώς μετα­βάλ­λε­ται και πρέπει να επα­να­ο­ριο­θε­τεί­ται τακτικά η χάραξη της γραμμής του αιγια­λού.

Πανελ­λα­δικά πάντως, το παρα­λιακό μέτωπο της Κρε­μα­στής, με βάση τα στοι­χεία απο­τε­λεί σημείο ανα­φο­ράς για το μέγεθος του προ­βλή­μα­τος καθώς η παρα­λιακή λωρίδα της περιο­χής όπως έχει κατα­γρα­φεί στο παλαιό τοπο­γρα­φικό του Κτη­μα­το­λο­γίου (1926-1936), είχε ελά­χι­στο πλάτος τα 58μ. και μέγιστο τα 162μ. Σήμερα, το μέγιστο πλάτος είναι είναι μικρό­τερο από 30μ.!