Η αναίρεση για τον θάνατο του 26χρονου δύτη στο Ζ’ Ποινικό Τμήμα

• H οικο­γέ­νεια επα­να­φέ­ρει δημόσια το αίτημα να μη χαθεί η ουσία πίσω από καθυ­στε­ρή­σεις και δια­δι­κα­στι­κούς χει­ρι­σμούς

Χθες στο Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου εξε­τά­στηκε η αίτηση αναί­ρε­σης που έχουν ασκήσει οι κατα­δι­κα­σθέ­ντες στη γνωστή υπόθεση του θανα­τη­φό­ρου εργα­τι­κού δυστυ­χή­μα­τος σε μονάδα ιχθυο­καλ­λιέρ­γειας στη Ρόδο, που κόστισε τη ζωή στον 26χρονο ιχθυο­λόγο και δύτη Νίκο Τζα­νό­πουλο από την Κρήτη.

Η δια­δι­κα­σία έρχεται να κλείσει έναν ακόμη κύκλο στη μακρά δικα­στική δια­δρομή που ξεκί­νησε μετά τον θάνατο του νεαρού εργα­ζο­μέ­νου τον Δεκέμ­βριο του 2018 και κορυ­φώ­θηκε σε επίπεδο εφε­τείου με απόφαση στις 9/05/2025.

Στην κορυφή του δημό­σιου λόγου που ανα­πτύ­χθηκε γύρω από τη χθεσινή ημέρα βρέθηκε και το μήνυμα της μητέρας του θύματος, που επέλεξε να απευ­θυν­θεί στα social media λίγες ώρες πριν τη συζή­τηση, συν­δέ­ο­ντας ευθέως τον χρόνο που πέρασε με την απαί­τηση να μη χαθεί το επίδικο πίσω από καθυ­στε­ρή­σεις.

Το χρονικό του δυστυ­χή­μα­τος στη Ρόδο και το βάρος των παρα­λεί­ψεων

Η υπόθεση αφορά στον θάνατο του 26χρονου εργα­ζο­μέ­νου κατά τη διάρ­κεια κατά­δυ­σης σε μονάδα ιχθυο­καλ­λιέρ­γειας στη Ρόδο, με το χρονικό να εντο­πί­ζει την κρίσιμη ημέρα στις 13/12/2018. Σύμφωνα με όσα περι­γρά­φη­καν στη δικα­στική δια­δρομή, στη μονάδα φέρο­νται να απα­σχο­λού­νταν ο 26χρονος και ακόμη ένας εργα­ζό­με­νος πακι­στα­νι­κής κατα­γω­γής ως δύτες για κατα­δυ­τι­κές εργα­σίες, χωρίς να δια­θέ­τουν τα απα­ραί­τητα τυπικά προ­σό­ντα και χωρίς η εται­ρεία να δια­θέ­τει εξει­δι­κευ­μένο κατα­δυ­τικό συνερ­γείο.

Το πλέον καθο­ρι­στικό στοι­χείο της υπό­θε­σης, όπως έχει απο­τυ­πω­θεί, είναι ότι την ημέρα του δυστυ­χή­μα­τος ο Νίκος Τζα­νό­που­λος κατα­δύ­θηκε μόνος του, κατ’ εντολή των κατη­γο­ρου­μέ­νων, για την εκτέ­λεση συγκε­κρι­μέ­νης κατα­δυ­τι­κής εργα­σίας, χωρίς τη συν­δρομή δεύ­τε­ρου δύτη ασφα­λείας. Το απο­τέ­λε­σμα που περι­γρά­φε­ται είναι ο εγκλω­βι­σμός του στα φθαρ­μένα δίκτυα των ιχθυο­κλω­βών και η αδυ­να­μία απε­λευ­θέ­ρω­σής του. Η εισαγ­γε­λική απο­τί­μηση που έχει ανα­φερ­θεί δίνει ιδιαί­τερο βάρος στην αιτιώδη αλυσίδα, δηλαδή στην εκτί­μηση ότι το τραγικό απο­τέ­λε­σμα θα είχε με βεβαιό­τητα απο­φευ­χθεί εάν υπήρχε συνοδός δύτης κατά την εκτέ­λεση της εργα­σίας, όπως προ­βλέ­πε­ται.

Στο ίδιο πλαίσιο, ως σοβαρή παρά­λειψη ανα­φέ­ρε­ται ότι η εται­ρεία δεν διέθετε τεχνικό ασφα­λείας για την ενη­μέ­ρωση των εργα­ζο­μέ­νων σε θέματα ασφά­λειας στην εργασία, κάτι που παρου­σιά­ζε­ται ως ρητή υπο­χρέ­ωση των επι­χει­ρή­σεων βάσει των κεί­με­νων δια­τά­ξεων. Στην υπόθεση προ­στί­θε­ται και η ειδική διά­σταση που αφορά στον δεύτερο κατη­γο­ρού­μενο, ο οποίος περι­γρά­φε­ται ως επαγ­γελ­μα­τίας δύτης και εργο­λά­βος κατα­δυ­τι­κών εργα­σιών και, κατά το κατη­γο­ρη­τή­ριο που έχει παρου­σια­στεί, όφειλε να γνω­ρί­ζει την ορθή πρα­κτική και να αξιο­λο­γή­σει ότι ο 26χρονος δεν διέθετε τα απα­ραί­τητα προ­σό­ντα και εμπει­ρία, παρότι φέρεται να έδωσε την εντολή για μονα­χική κατά­δυση.

Η απόφαση του Εφε­τείου στις 9/05/2025 και η επιλογή της αναί­ρε­σης

Η υπόθεση απα­σχό­λησε το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου και στις 9/05/2025 κρί­θη­καν ένοχοι οι υπεύ­θυ­νοι για τον θάνατο του νεαρού εργα­ζο­μέ­νου και κατα­δι­κά­στη­καν σε ποινές φυλά­κι­σης 3 ετών με 3ετή ανα­στολή.

Μετά από αυτή την εφε­τειακή εξέλιξη, οι κατα­δι­κα­σθέ­ντες κατέ­θε­σαν αίτηση αναί­ρε­σης, ανοί­γο­ντας τον δρόμο για τη χθεσινή δια­δι­κα­σία στον Άρειο Πάγο.

Για την οικο­γέ­νεια, το αίτημα είναι να μην εκφυ­λι­στεί η υπόθεση σε έναν πόλεμο χρόνου, όπου η αναί­ρεση δεν βιώ­νε­ται μόνο ως νομικό δικαί­ωμα αλλά ως επό­με­νος σταθμός σε μια αλλη­λου­χία που απειλεί να μετα­τρέ­ψει την ευθύνη σε θέμα αντοχής.

Αυτού­σια η δήλωση της μητέρας του θύματος στα social media

«Σήμερα συμπλη­ρώ­νο­νται 85 μήνες από το θανα­τη­φόρο εργα­τικό ατύχημα που στέρησε τη ζωή του Νίκου. 85 μήνες ανα­μο­νής, αγώνα, επι­μο­νής. 85 μήνες απέ­να­ντι σε καθυ­στε­ρή­σεις, υπεκ­φυ­γές και μια συστη­μα­τική προ­σπά­θεια να ξεχα­στεί το αυτο­νό­ητο: ότι υπήρξαν ευθύνες.

Στις 9 Μαΐου 2025, το Εφετείο μίλησε καθαρά. Οι υπεύ­θυ­νοι κατα­δι­κά­στη­καν για τον θάνατο του Νίκου. Μια απόφαση που δεν άφηνε περι­θώ­ρια παρερ­μη­νειών, μια δικα­στική κρίση που επι­βε­βαί­ωσε ότι αυτό που συνέβη δεν ήταν μοιραίο, αλλά απο­τέ­λε­σμα πράξεων και παρα­λεί­ψεων.

Κι όμως, αντί για στοι­χειώδη ανάληψη ευθύνης, η επιλογή των κατη­γο­ρου­μέ­νων ήταν η αίτηση αναί­ρε­σης στον Άρειο Πάγο. Όχι για να φωτι­στεί κάποια αλήθεια. Αλλά για να συνε­χι­στεί η ίδια τακτική, να μετα­τε­θεί ο χρόνος, να εξα­ντλη­θεί η αντοχή, να δοκι­μα­στεί η μνήμη. Στις 14 Ιανουα­ρίου 2026 λοιπόν η υπόθεση εξε­τά­στηκε στο ανώτατο δικα­στή­ριο της χώρας και η Δικαιο­σύνη εκλήθη να επι­βε­βαιώ­σει ότι οι κατα­δί­κες για θανα­τη­φόρα εργα­τικά ατυ­χή­ματα δεν αμφι­σβη­τού­νται με καθυ­στε­ρή­σεις και νομικά τεχνά­σματα.

85 μήνες μετά, ο νέος χρόνος με βρίσκει ξανά εδώ, σταθερά, χωρίς συμ­βι­βα­σμούς. Με σεβασμό στη μνήμη του παιδιού μου που χάθηκε άδικα και με επιμονή στη λογο­δο­σία που οφεί­λε­ται. Γιατί η αλήθεια δεν κου­ρά­ζε­ται. Και η ευθύνη δεν παρα­γρά­φε­ται. Έως το τέλος λοιπόν».