Μη μας πουν τίποτε απολίτιστους…

Βλέπω  εν­θου­σιώ­δη σχό­λια συ­μπο­λι­τών μας, κάτω από τις πρώ­τες φω­το­γρα­φί­ες του χρι­στου­γεν­νιά­τι­κου διά­κο­σμου της Ρόδου , όπως για την Φάτνη στο Μα­ντρά­κι, τα αστε­ρά­κια σε στενά της Πα­λιάς Πόλης, τον τε­ρά­στιο αρ­κού­δο στην Πλα­τεία Κύ­πρου και σκέ­πτο­μαι μη μας πει πα­ρα­κα­τια­νούς βλα­χο­βαλ­κά­νιους, η… «εθνι­κή μας φω­τί­στρια», γιατί μας αρέ­σουν –σε έν­θε­ους και άθε­ους-αγα­πη­μέ­να χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά σύμ­βο­λα των γιορ­τών. Και για να τε­λειώ­νου­με με όλη αυτή την κου­βέ­ντα για τους χρι­στου­γεν­νιά­τι­κους στο­λι­σμούς, ισχύ­ει το περί ορέ­ξε­ως κο­λο­κυ­θό­πι­τα. Σε κά­ποιους αρέ­σει, σε κά­ποιους όχι.  Άλλο όμως αυτό, και άλλο να μας κου­νούν το δά­χτυ­λο οι «δω­ρη­τές», γιατί εί­μα­στε άσχε­τοι , οπι­σθο­δρο­μι­κοί,  που  ιδέα  δεν έχου­με από  «art installation» και χρι­στου­γεν­νιά­τι­κη «nouveauté». Τα Χρι­στού­γεν­να, ως γιορ­τή αγά­πης, είναι ο δρό­μος για να ενω­θεί η κοι­νω­νία με μη­νύ­μα­τα συμ­φι­λιω­τι­κά και κα­θη­συ­χα­στι­κά. Η επι­τή­δευ­ση και η έπαρ­ση είναι αντί­θε­τες στο νόημα των Χρι­στου­γέν­νων. Η εξέ­λι­ξη χρειά­ζε­ται πάντα να έχει κά­ποιες βά­σεις για να γυ­ρί­ζεις πίσω σε αυτό αν χα­θείς,  να συν­θέ­σεις κάτι πραγ­μα­τι­κά πρω­το­πο­ρια­κό χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το παλιό με το νέο κι όχι μι­νι­μα­λι­στι­κές ακα­τα­νό­η­τες χιπ­στε­ριές.  Τα Χρι­στού­γεν­να είναι ένα παι­δι­κό όνει­ρο και τα όνει­ρα των παι­διών δεν ειναι “μί­νι­μαλ” πως να το κά­νου­με! Είναι  συ­γκε­κρι­μέ­νη γιορ­τή και έχει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό αυτό το κιτς (όπως θα το έλεγε η «εθνι­κή μας φω­τί­στρια») με αγ­γε­λά­κια, αστε­ρά­κια, δε­ντρά­κια, πο­λύ­χρω­μα φω­τά­κια (ρεύμα τέ­χνης είναι και αυτό). Αρ­κε­τά με τους  δι­δα­κτι­σμούς, τις εξυ­πνά­δες και τον ελι­τι­σμό.