“Η χώρα χρειάζεται ένα Νέο Σύνταγμα και βαθιές αλλαγές”

Την ανά­γκη για βα­θιές θε­σμι­κές αλ­λα­γές στη χώρα και στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα, ανα­φέρ­θη­κε ο Δή­μαρ­χος Κω κ.Γιώρ­γος Κυ­ρί­τσης κατά τη διάρ­κεια της ομι­λί­ας του στην πα­ρου­σί­α­ση του βι­βλί­ου του Γιώρ­γου Νι­κη­τιά­δη.

Ο Δή­μαρ­χος τό­νι­σε ότι ‘’το πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα της χώρας λει­τούρ­γη­σε εγκλω­βι­σμέ­νο σε ένα ευρύ πλέγ­μα πε­λα­τεια­κών σχέ­σε­ων.

Οι με­γα­λύ­τε­ρες ευ­θύ­νες βα­ρύ­νουν τα κόμ­μα­τα που κυ­βέρ­νη­σαν.

Δεν είναι όμως άμοι­ρες ευ­θυ­νών και οι πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις που μπο­ρεί να μην άσκη­σαν δια­κυ­βέρ­νη­ση τα προη­γού­με­να χρό­νια αλλά συ­ντή­ρη­σαν τη λο­γι­κή του λαϊ­κι­σμού και των πε­λα­τεια­κών σχέ­σε­ων.’’

Ο Γιώρ­γος Κυ­ρί­τσης έθεσε ως μέ­γι­στη προ­τε­ραιό­τη­τα την ανά­γκη συμ­φω­νί­ας όλων των πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων αλλά και της ίδιας της κοι­νω­νί­ας σε ένα ευρύ πλαί­σιο αλ­λα­γών σε θε­σμι­κό και συ­νταγ­μα­τι­κό επί­πε­δο, επι­ση­μαί­νο­ντας:

‘’Οι αλ­λα­γές αυτές πρέ­πει να οδη­γούν σε ένα Κρά­τος ισο­νο­μί­ας, δι­καιο­σύ­νης.

Σε ένα Κρά­τος απο­τε­λε­σμα­τι­κό, που θα σέ­βε­ται τον πο­λί­τη.

Που δεν θα επι­τρέ­πει πο­λι­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις στη λει­τουρ­γία του.

Η χώρα χρειά­ζε­ται ένα νέο Σύ­νταγ­μα.

Χρειά­ζε­ται ισχυ­ρούς θε­σμούς κυ­ρί­ως χρειά­ζε­ται θε­σμούς που θα λει­τουρ­γούν και τους οποί­ους θα σέ­βο­νται οι πο­λί­τες.

Μέσα από αυτές τις αλ­λα­γές θα ανα­γκα­στούν να αλ­λά­ξουν και τα ίδια τα κόμ­μα­τα.

Να με­τε­ξε­λι­χθούν σε κόμ­μα­τα αρχών και ιδεών, γιατί σή­με­ρα τα κόμ­μα­τα είναι ένα άθροι­σμα μη­χα­νι­σμών που ενί­ο­τε συ­νι­στούν την ηγε­τι­κή ομάδα κάθε κόμ­μα­τος.’’

Ανα­φε­ρό­με­νος στο θέμα του εκλο­γι­κού νόμου, ο κ.Κυ­ρί­τσης είπε:

‘’Ο εκλο­γι­κός νόμος δεν πρέ­πει να αλ­λά­ζει με μόνο κρι­τή­ριο να εμπο­δι­στεί ο σχη­μα­τι­σμός κυ­βέρ­νη­σης ή για να ανα­κο­πεί η δυ­να­μι­κή ενός κόμ­μα­τος.

Ο εκλο­γι­κός νόμος πρέ­πει να απο­τε­λεί μία από τις στα­θε­ρές ενός νέου πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος.

Τι εννοώ με τη λέξη ‘’στα­θε­ρές’’.

Εννοώ ότι θα πρέ­πει να υπάρ­χει ένα πάγιο και μό­νι­μο εκλο­γι­κό σύ­στη­μα η αλ­λα­γή του οποί­ου θα συν­δέ­ε­ται με συ­νταγ­μα­τι­κή ανα­θε­ώ­ρη­ση, κάτι που ση­μαί­νει ότι θα πρέ­πει να υπάρ­χει ευ­ρεία πλειο­ψη­φία.

Σή­με­ρα μια απλή ή συ­γκυ­ρια­κή κυ­βερ­νη­τι­κή πλειο­ψη­φία αρκεί για να αλ­λά­ξει ο εκλο­γι­κός νόμος. Η χώρα πρέ­πει να έχει κυ­βέρ­νη­ση και το bonus των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα, υπο­τί­θε­ται ότι θε­σμο­θε­τή­θη­κε για να ενι­σχύ­ει την προ­σπά­θεια σχη­μα­τι­σμού κυ­βέρ­νη­σης.

Πρέ­πει όμως να υπάρ­χει ένα όριο σε αυτό για να μην με­τα­τρέ­πε­ται αυτό σε στρέ­βλω­ση.

Το πρώτο κόμμα δεν μπο­ρεί με οποιο­δή­πο­τε πο­σο­στό να παίρ­νει το bonus των 50 εδρών. Το bonus των 50 ή 30 εδρών θα πρέ­πει να δί­νε­ται στο πρώτο κόμμα μόνο αν υπερ­βαί­νει ένα πο­σο­στό που θα υπερ­βαί­νει το 33 ή 35%.Χρεια­ζό­μα­στε ένα πάγιο εκλο­γι­κό σύ­στη­μα που πρέ­πει κατά κύριο λόγο να στο­χεύ­ει σε τρεις βα­σι­κές αρχές:

α. Στο σχη­μα­τι­σμό κυ­βερ­νή­σε­ων και στον απο­κλει­σμό του εν­δε­χο­μέ­νου ακυ­βερ­νη­σί­ας και διαρ­κούς πο­λι­τι­κής κρί­σης.

β. Στη μέ­γι­στη δυ­να­τή αντι­προ­σώ­πευ­ση όλων των κομ­μά­των.

γ. Στην εν­θάρ­ρυν­ση της συ­νερ­γα­σί­ας και της προ­γραμ­μα­τι­κής σύ­γκλι­σης των κομ­μά­των. Για πα­ρά­δειγ­μα το bonus των 50 εδρών θα μπο­ρεί να δί­νε­ται στα κόμ­μα­τα που θα δη­λώ­νουν εκ των προ­τέ­ρων ότι θα συ­νερ­γα­στούν στη βάση μιας κοι­νής προ­γραμ­μα­τι­κής σύ­γκλι­σης και συμ­φω­νί­ας. Εφό­σον πλειο­ψη­φή­σουν πλέον αυτά τα κόμ­μα­τα.’’

Ανα­φε­ρό­με­νος στο δί­λημ­μα σταυ­ρός ή λίστα, ο Γιώρ­γος Κυ­ρί­τσης τό­νι­σε ότι:

‘’Υπάρ­χουν δύο στά­δια πριν προ­χω­ρή­σου­με στην κα­τάρ­γη­ση του σταυ­ρού προ­τί­μη­σης:

1ον-Οι θε­σμι­κές αλ­λα­γές στο Σύ­νταγ­μα και στη λει­τουρ­γία του Κρά­τους.

2ον-Ο εκ­δη­μο­κρα­τι­σμός των κομ­μά­των και η συμ­με­το­χή των πο­λι­τών στη λει­τουρ­γία τους και στις απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νται.

Αυτή τη στιγ­μή, καλώς ή κακώς, ο πο­λί­της είναι εκεί­νος που έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να επι­λέ­γει τον εκ­πρό­σω­πο του στη Βουλή.

Επι­βρα­βεύ­ει με την ψήφο του αλλά έχει το δι­καί­ω­μα μετά από 4 χρό­νια να τι­μω­ρή­σει με την ψήφο του όποιον δεν κρί­νει ότι δεν αντα­πο­κρί­θη­κε στις προσ­δο­κί­ες του.

Αυτή τη στιγ­μή, με τον τρόπο που είναι διαρ­θρω­μέ­να και λει­τουρ­γούν τα κόμ­μα­τα στην Ελ­λά­δα, η κα­τάρ­γη­ση του σταυ­ρού προ­τί­μη­σης θα προσ­δώ­σει τε­ρά­στια ισχύ σε αυτό το άθροι­σμα των μη­χα­νι­σμών και κυ­ρί­ως στον αρ­χη­γό κάθε κόμ­μα­τος.

Γιατί ο αρ­χη­γός είναι εκεί­νος που θα απο­φα­σί­σει τη σειρά εκλο­γι­μό­τη­τας των υπο­ψη­φί­ων.

Έτσι όπως είναι σή­με­ρα τα κόμ­μα­τα, η εφαρ­μο­γή της λί­στας χωρίς να έχει προη­γη­θεί ένα ευρύ πλαί­σιο αλ­λα­γών στο Σύ­νταγ­μα, στο Κρά­τος και στη λει­τουρ­γία των θε­σμών, θα οδη­γή­σει στην από­λυ­τη κυ­ριαρ­χία των αρ­χη­γών των κομ­μά­των και των μη­χα­νι­σμών.

Οι αρ­χη­γοί των κομ­μά­των και οι μη­χα­νι­σμοί θα επι­βάλ­λουν την από­λυ­τη κυ­ριαρ­χία τους.

Αυτό θα εξα­φα­νί­σει κάθε έν­νοια εσω­κομ­μα­τι­κής δη­μο­κρα­τί­ας, θα ανα­γκά­σει τον Βου­λευ­τή να εντα­χθεί στη λο­γι­κή μιας σκλη­ρής και από­λυ­της κομ­μα­τι­κής πει­θαρ­χί­ας.

Αντί­θε­τα αν υπήρ­χαν κόμ­μα­τα αρχών με ανοι­χτές δη­μο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σί­ες και με ενερ­γό συμ­με­το­χή των μελών και των πο­λι­τών σε αυτές, δεν θα υπήρ­χε αυτός ο κίν­δυ­νος.

Θα μπο­ρού­σα­με να προ­χω­ρή­σου­με στην κα­τάρ­γη­ση του σταυ­ρού προ­τί­μη­σης αν πρώτα οι πο­λί­τες ή τα μέλη κάθε κόμ­μα­τος ψή­φι­ζαν και επέ­λε­γαν σε προ­κρι­μα­τι­κές εκλο­γές τους υπο­ψη­φί­ους βου­λευ­τές του κόμ­μα­τος τους.’’