Kατηγορούμενοι σε υπόθεση της μεταφοράς μεταναστών που αθωώθηκαν θα αποζημιωθούν με 20 ευρώ ημερησίως για κάθε ημέρα κράτησης

• Τέσ­σε­ρις υπή­κο­οι Λι­βά­νου που αθω­ώ­θη­καν υπέ­βα­λαν αι­τή­σεις απο­ζη­μί­ω­σης, οι οποί­ες έγι­ναν δε­κτές από το Εφε­τείο

Υπό­θε­ση που αφο­ρού­σε τη με­τα­φο­ρά 166 με­τα­να­στών από την Τρί­πο­λη του Λι­βά­νου προς την Ευ­ρώ­πη με κα­τη­γο­ρού­με­νους 4 Λι­βα­νέ­ζους Λι­βά­νου ηλι­κί­ας από 25 έως 61 ετών, που είχαν συλ­λη­φθεί το κα­λο­καί­ρι του 2022 και κρα­τή­θη­καν επί έντε­κα μήνες στο Κα­τά­στη­μα Κρά­τη­σης Κω, κα­τη­γο­ρού­με­νοι για συμ­με­το­χή σε εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση και με­τα­φο­ρά αλ­λο­δα­πών χωρίς δι­καί­ω­μα ει­σό­δου στη χώρα, απα­σχό­λη­σε χθες το Κα­κουρ­γιο­δι­κείο.

Η υπό­θε­ση κα­τέ­λη­ξε σε πλήρη απαλ­λα­γή, αφού το Δι­κα­στή­ριο, έπει­τα από διε­ξο­δι­κή ακρο­α­μα­τι­κή δια­δι­κα­σία, απο­δέ­χθη­κε το βα­σι­κό επι­χεί­ρη­μα της υπε­ρά­σπι­σης περί έλ­λει­ψης ελ­λη­νι­κής δι­καιο­δο­σί­ας. Σύμ­φω­να με το σκε­πτι­κό της από­φα­σης, το σκά­φος στο οποίο επέ­βαι­ναν οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι έπλεε σε διε­θνή ύδατα, δεν έφερε ελ­λη­νι­κή ση­μαία και δεν είχε προ­ο­ρι­σμό την Ελ­λά­δα αλλά την Ιτα­λία. Κατά συ­νέ­πεια, η ελ­λη­νι­κή δι­καιο­σύ­νη δεν είχε αρ­μο­διό­τη­τα να τους δι­κά­σει για τις πρά­ξεις που τους απο­δί­δο­νταν.

Από την προ­σω­ρι­νή κρά­τη­ση στην  απο­κα­τά­στα­ση

Οι τέσ­σε­ρις άν­δρες είχαν τεθεί υπό προ­σω­ρι­νή κρά­τη­ση με εντάλ­μα­τα του Ανα­κρι­τή Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω, από τις 15 Ιου­λί­ου 2022 έως τις 21 Ιου­νί­ου 2023, οπότε και αφέ­θη­καν ελεύ­θε­ροι μετά την απαλ­λα­κτι­κή από­φα­ση του Εφε­τεί­ου. Μετά την αμε­τά­κλη­τη κρίση του Δι­κα­στη­ρί­ου ότι η δίωξη ήταν απα­ρά­δε­κτη, οι ίδιοι υπέ­βα­λαν δια­δο­χι­κά αι­τή­σεις απο­ζη­μί­ω­σης που προ­βλέ­πουν χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για όσους κρα­τή­θη­καν αδί­κως.

Και οι τέσ­σε­ρις αι­τή­σεις έγι­ναν δε­κτές, με το Τρι­με­λές Εφε­τείο Κα­κουρ­γη­μά­των να δια­τάσ­σει την κα­τα­βο­λή απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 20 ευρώ για κάθε ημέρα κρά­τη­σης.

Το ποσό αυτό απο­τε­λεί τη χα­μη­λό­τε­ρη προ­βλε­πό­με­νη απο­ζη­μί­ω­ση από τον νόμο, ωστό­σο ανα­γνω­ρί­ζει ρητά την άδικη στέ­ρη­ση της ελευ­θε­ρί­ας τους και τη βλάβη που υπέ­στη­σαν εξαι­τί­ας της λαν­θα­σμέ­νης δί­ω­ξης.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι βρέ­θη­καν κρα­τού­με­νοι για πρά­ξεις που, σύμ­φω­να με τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά, δεν τε­λέ­στη­καν εντός της ελ­λη­νι­κής επι­κρά­τειας ούτε σε πε­ριο­χή υπό ελ­λη­νι­κή δι­καιο­δο­σία.

Το δι­κα­στή­ριο, αξιο­ποιώ­ντας τις μαρ­τυ­ρι­κές κα­τα­θέ­σεις των λι­με­νι­κών και τα στοι­χεία της δι­κο­γρα­φί­ας, κα­τέ­λη­ξε ότι το πλοίο στο οποίο επέ­βαι­ναν οι αλ­λο­δα­ποί δεν είχε οποια­δή­πο­τε πρό­θε­ση ή προ­ο­ρι­σμό να προ­σεγ­γί­σει ελ­λη­νι­κό λι­μέ­να, ούτε να ει­σέλ­θει στην αι­για­λί­τι­δα ζώνη της χώρας. Έτσι, η ελ­λη­νι­κή ποι­νι­κή δι­καιο­δο­σία δεν μπο­ρού­σε να εκτα­θεί επί των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων, κα­θι­στώ­ντας την ποι­νι­κή δίωξη απα­ρά­δε­κτη.

Μετά την απαλ­λα­γή τους, οι τέσ­σε­ρις υπή­κο­οι Λι­βά­νου κι­νή­θη­καν νο­μι­κά ζη­τώ­ντας απο­ζη­μί­ω­ση για την άδικη κρά­τη­ση.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος Αχιλ­λέ­ας Δα­σκα­λά­κης, ο οποί­ος είχε ανα­λά­βει την εκ­προ­σώ­πη­ση των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων και στις αι­τή­σεις απο­ζη­μί­ω­σης. Με νο­μι­κή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία που βα­σί­στη­κε σε δια­τά­ξεις του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα και διε­θνείς συμ­βά­σεις, κα­τόρ­θω­σε να απο­δεί­ξει ότι οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι στε­ρή­θη­καν την ελευ­θε­ρία τους χωρίς νό­μι­μη αιτία και ότι το κρά­τος όφει­λε να τους απο­ζη­μιώ­σει.