Δίκη Γεωργίου της ΕΛΣΤΑΤ για κακούργημα ζητεί ο Α. Πάγος

Δίκη και για κακούρ­γημα ζητά για τον πρώην πρόεδρο της Ελλη­νι­κής Στα­τι­στι­κής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) Ανδρέα Γεωρ­γίου, η αντει­σαγ­γε­λέας του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημη­τρίου.

Η κ. Δημη­τρίου η οποία άσκησε αναί­ρεση στο υπ. αριθμ. 1149/2015 βού­λευμα, με το οποίο ο κ. Γεωρ­γίου παρα­πέμ­φθηκε να δικα­στεί μόνο για το αδίκημα της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος (πλημ­μέ­λημα) ζητά να δικα­στεί ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Αθηνών και για το κακούρ­γημα της ψευδούς βεβαί­ω­σης για το οποίο είχε απαλ­λα­γεί με το επίμαχο βού­λευμα.

Το κακούρ­γημα αφορά τη τεχνητή διό­γκωση του χρέους του 2009 με στόχο την ένταξη της χώρας μας στο μνη­μο­νιακό καθε­στώς.

Η υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι τον περα­σμένο Ιούλιο, ο Ανδρέας Γεωρ­γίου παρα­πέμ­φθηκε με βού­λευμα στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Πλημ­με­λη­μά­των προ­κει­μέ­νου να δικα­στεί για το αδίκημα της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος, ενώ είχε προη­γη­θεί η πρόταση του εισαγ­γε­λέα Εφετών Αντώνη Λιόγα για πλήρη απαλ­λαγή του.

Το αδίκημα για το οποίο τελικά παρα­πέμ­φθηκε ο κ. Γεωρ­γίου αφορά στο γεγονός της μη παραί­τη­σης του από την προη­γού­μενη υπαλ­λη­λική θέση που κατείχε στο Διεθνές Νομι­σμα­τικό Ταμείο επί 21χρόνια και στην παρά­νομη δια­τή­ρησή της, παράλ­ληλα μ’ αυτή του προ­έ­δρου της ΕΛΣΤΑΤ, κάτι το οποίο παρα­βιά­ζει το νομο­θε­τικό πλαίσιο που προ­βλέ­πει την υπο­χρε­ω­τική πλήρη και απο­κλει­στική απα­σχό­ληση του κ. Γεωρ­γίου στην ΕΛΣΤΑΤ.

Με το ίδιο βού­λευμα τόσο ο κ. Γεωρ­γίου όσο και δύο ακόμα στελέχη της ΕΛΣΤΑΤ, οι Κων­στα­ντί­νος Μολ­φέ­τας και Αθα­να­σία Ξενάκη, απαλ­λά­χτη­καν από το κακουρ­γη­μα­τι­κού χαρα­κτήρα αδίκημα της ψευδούς βεβαί­ω­σης που αφο­ρούσε την τεχνητή διό­γκωση του χρέους του 2009 με στόχο να εντα­χθεί η χώρα μας στο πρώτο μνη­μό­νιο.

Παράλ­ληλα, με το ίδιο βού­λευμα απο­βλή­θη­καν από πολι­τι­κώς ενά­γο­ντες ο πρώην αντι­πρό­ε­δρος της ΕΛΣΤΑΤ Νίκος Λογο­θέ­της και το πρώην μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της ΕΛΣΤΑΤ Ζωή Γεωρ­γα­ντά­του που είχαν κάνει καταγ­γε­λίες για την υπόθεση.

Σύμφωνα με την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία των δικα­στών σχετικά με το απαλ­λα­κτικό μέρος του βου­λεύ­μα­τος που αναι­ρέ­θηκε τελικά «κατ’ ουσία στρέ­φο­νται – οι καταγγελίες- κατά της ορθό­τη­τας των στα­τι­στι­κών μεθόδων που εφαρ­μό­στη­καν, χωρίς παράλ­ληλη αμφι­σβή­τηση των στα­τι­στι­κών μεγεθών που έτυχαν επε­ξερ­γα­σίας».

Το γεγονός αυτό, όπως σημειω­νό­ταν, επι­βε­βαιώ­νε­ται και από τις ληφθεί­σες, στο στάδιο της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξε­τά­σεως, συμπλη­ρω­μα­τι­κές κατα­θέ­σεις του Νίκου Λογο­θέτη, της Ζωής Γεωρ­γα­ντά και του Νικο­λάου Στρό­μπλου οι οποίοι «δεν αμφι­σβη­τούν την αλήθεια καθ’ αυτών των στοι­χείων, αλλά τον τρόπο αξιο­λό­γη­σής και επε­ξερ­γα­σίας τους, βάσει του ισχύ­ο­ντος ευρω­παϊ­κού κανο­νι­στι­κού πλαι­σίου».

Ετσι, κατά την απαλ­λα­κτική άποψη, προ­κύ­πτει ότι «ουδόλως προ­έ­κυψε ότι οι αξιο­λο­γή­σεις αυτές στη­ρί­χθη­καν σε αναληθή στα­τι­στικά μεγέθη», αλλά και ακόμα και αν ακόμη η γνω­στο­ποί­ηση του ελλείμ­μα­τος στο 15,4% του ΑΕΠ προς τη Eurostat θεω­ρού­νταν ως ανα­λη­θής και πάλι, δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται έγκλημα, γιατί «σύμφωνα με τις σχε­τι­κές δια­τά­ξεις του ιδρυ­τι­κού της ΕΛΣΤΑΤ νόμου, η ανα­γό­μενη στις αρμο­διό­τη­τες της παρα­γωγή και δημο­σί­ευση στα­τι­στι­κών της χώρας, προ­βλέ­πε­ται απλώς ως κρι­τή­ριο προς λήψη, αξιο­λό­γηση, χάραξη και δια­μόρ­φωση πολι­τι­κών, οι οποίες ουδόλως δύνα­νται να θεω­ρη­θούν έννομες συνέ­πειες».

Σύμφωνα με την ίδια απαλ­λα­κτική άποψη (εισαγ­γε­λέα και δικα­στών), «η προ­σφυγή της χώρας μας στο Διεθνή Μηχα­νι­σμό Στή­ρι­ξης, δεν προ­ϋ­πο­θέ­τει δημο­σιο­νο­μικό έλλειμμα συγκε­κρι­μέ­νου ύψους, γεγονός που επι­βε­βαιώ­νε­ται από το ότι η συγκε­κρι­μένη πολι­τική απόφαση δεν ήταν καν μετα­γε­νέ­στερη της ανα­κοί­νω­σης του ελλείμ­μα­τος, αλλά λήφθηκε σε προ­γε­νέ­στερο χρόνο τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2010, όταν οι επί­ση­μες στα­τι­στι­κές της χώρας κατα­δεί­κνυαν δημο­σιο­νο­μικό έλλειμμα ανερ­χό­μενο σε ποσοστό 13,6% επί του ΑΕΠ και πριν από τον διο­ρι­σμό των κατη­γο­ρου­μέ­νων».

Κατά την απαλ­λα­κτική εισαγ­γε­λική πρόταση: «Η ένταξη–προ­σφυγή της χώρας στον Διεθνή Μηχα­νι­σμό Στή­ρι­ξης και υπό επα­χθείς όρους δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής, ουδόλως δύναται να χαρα­κτη­ρι­στεί ως «βλάβη» του Ελλη­νι­κού δημο­σίου με οικο­νο­μι­κούς όρους, δοθέ­ντος ότι η πραγ­μα­τι­κό­τητα της εθνικής οικο­νο­μίας και η κακή δημο­σιο­νο­μική κατά­σταση, ήτοι της απρο­σφο­ρό­τη­τας της να παράγει σύν­νο­μες συνέ­πειες και να προ­ξε­νή­σει βλάβη του Δημο­σίου, κατ’ επέ­κταση και η σαφώς αντι­υ­πη­ρε­σιακή συμπε­ρι­φορά του κατη­γο­ρου­μέ­νου (κ. Γεωρ­γίου) ουδόλως αξιο­λο­γεί­ται ως αντι­κει­με­νικά πρό­σφορη να επι­φέ­ρει αιτιω­δώς οποια­δή­ποτε βλάβη του κράτους ή να προ­σπο­ρί­σει οποιο­δή­ποτε παρά­νομο όφελος στον ίδιο».

thetoc.gr